dentysta24h.olsztyn.pl, Auteur à https://www.doctordent.pl

Innowacyjna stomatologia, Nowoczesna stomatologia, Różne

Stomatologia regeneracyjna

dentysta24h.olsztyn.pl / 27/12/2019

Jedną z prężnie rozwijających się gałęzi stomatologii jest stomatologia regeneracyjna. Opiera się ona na mezenchymalnych komórkach macierzystych, które są uzyskiwane z krwi, pobranej od pacjenta tuż zabiegiem. Specjalistom zależy, aby przeprowadzany zabieg był zakończony sukcesem, a tkanki w okolicy pozabiegowej regenerowały się w jak najszybszym tempie i dzięki wykorzystaniu naturalnego materiału, jaki jest fibryna bogatopłytkowa jest jak najbardziej możliwe. Na czym konkretnie polega stomatologia regeneracyjna i w jakich przypadkach może mieć zastosowanie? Na te i inne pytania odpowiemy w naszym artykule. Dobroczynne działanie osocza bogatopłytkowego i fibryny bogatopłytkowej Przed zabiegiem zostaje pobrana krew, z której uzyskuje się osocze bogatopłytkowe i fibrynę bogatopłytkową. Aby oba te składniki wytrąciły się, krew musi zostać odwirowana w specjalnej medycznej wirówce. Warto wiedzieć, iż zarówno osocze bogatopłytkowe, jak i fibryna bogatopłytkowa mają ogromne znaczenie zwłaszcza w implantologii, gdyż dzięki nim można uzyskać lepsze efekty pozabiegowe niż przed ich zastosowaniem. Fibryna bogatopłytkowa (PRF, czyli Platelet Rich Fibrin) jest biomateriałem, który zawiera szereg czynników przyśpieszających proces gojenia tkanek miękkich, stymulujących wzrost i regenerację tkanki kostnej. Unikalne właściwości fibryny są wynikiem uwalniania się w odpowiednim czasie zawartych w niej czynników wzrostu, cytokinów, ponadto wzmaga ona migrację komórek macierzystych do miejsca uszkodzenia. Należy zaznaczyć, że fibryna ma jeszcze jedną zaletę, bowiem ten neutralny immunologicznie materiał pozwala uniknąć ryzyka reakcji uczuleniowej. Zastosowanie stomatologii regeneracyjnej Tak jak wcześniej wspominaliśmy, naturalne materiały takie jak: osocze i fibryna bogatopłytkowa mają wiele pozytywnych efektów. Ich użycie między innymi przyśpiesza proces gojenia się tkanek i procesów regeneracyjnych, gdy zostaną wszczepione implanty zębowe. Za sprawą tych dwóch substancji dochodzi do odbudowy ubytków kostnych oraz tkanek miękkich, a także do zachowania struktur tkankowych w miejscu usuniętego zęba. Warto dodać, że ta metoda pozwala zmniejszyć dolegliwości bólowe u pacjenta. Zaletą tych zabiegów jest ich mała inwazyjność. Osocze i fibryna bogatopłytkowa są wykorzystywane w implantologii, chirurgii stomatologicznej oraz periodontologii. Poza stomatologią stosuje się je także w dermatologii oraz medycynie estetycznej. Jakie są wskazania do zastosowania fibryny bogatopłytkowej? Fibryna bogatopłytkowa może być użyta w trakcie zaopatrzenia zębodołów poekstrakcyjnych (także z dodatkową augmentacją); sinusie lift; implantologii, w trakcie przeszczepów kości i tkanek miękkich oraz sterowanej regeneracji tkanek. Kiedy nie należy przeprowadzać takiego zabiegu? W przypadku, gdy pacjent cierpi na różnego rodzaju choroby krwi: zespoły dysfunkcji płytek, krytyczną małopłytkowość, niedobór fibrynogenu, niestabilność hemodynamiczną, posocznicę to nie należy wybierać tej metody leczenia. Przeciwwskazaniem są także: choroby nowotworowe, przewlekłe schorzenia wątroby, zakażenia ostre i przewlekłe, leczenie antykoagulantami oraz stosowanie aspiryny i innych NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych). Stomatologia regeneracyjna nie może być stosowana u kobiet ciężarnych oraz w trakcie laktacji. Jakie są zalety fibryny bogatopłytkowej? Fibryna bogatopłytkowa przyspiesza proces gojenia tkanek przyzębia oraz zmienionych chorobowo miejsc w jamie ustnej. Przyczynia się ona również do przyspieszenia regeneracji tkanek wokół wstawionych implantów oraz odbudowy tkanek miękkich i ubytków kostnych. Lekarze zapewniają, iż pacjenci po zabiegu wykorzystującym fibrynę odczuwają mniejsze dolegliwości bólowe po zabiegach chirurgicznych. Również ma miejsce utrzymanie struktur tkankowych w okolicy zębodołu poekstrakcyjnego. Jakie są zalecenia przed i po zabiegu, w trakcie którego zastosowano fibrynę? Pacjenci przygotowujący się do takiego leczenia powinni w ciągu dnia przed zabiegiem wypić około 1,5 litra wody. Istotne jest również, aby na 7 dni przed zabiegiem oraz na 7 dni po nim nie stosować niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Gdyby zaistniała konieczność sięgnięcia po leki przeciwbólowe to należy bezwględnie przestrzegać zaleceń stomatologa. Czy taki zabieg jest bezpieczny? Na zakończenie ostatnia kwestia, a zatem bezpieczeństwo. Pacjenci zastanawiający się nad takim zabiegiem nie muszą się obawiać, gdyż substancje te są pozyskane z krwi pacjenta, a zatem są biozgodne, tym samym niezagrażają naszemu zdrowiu. Należy pamiętać, iż własna fibryna wyklucza ryzyko wystąpienia: nietolerancji, alergii, reakcji immunologicznych oraz transmisji wirusowych. # stomatologia regeneracyjna # implanty # odbudowa ubytków kostnych # tkanki miękkie # chirurgia stomatologiczna # periodontologia # mezenchymalne komórki macierzyste

Chirurgia stomatologiczna, Innowacyjna stomatologia, Nowoczesna stomatologia, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Komórki macierzyste w mleczakach i zębach stałych

dentysta24h.olsztyn.pl / 10/12/2019

Współczesna medycyna oferuje szereg metod leczenia rozmaitych chorób, w tym innowacyjną metodę wykorzystującą komórki macierzyste. Co warto wiedzieć na temat komórek macierzystych, jak się je pozyskuje i w przypadku jakich chorób, leczenie przy ich pomocy może odnieść największy sukces? Na te i inne pytania odpowiemy w naszym artykule. Na czym polega fenomen komórek macierzystych? Jak zapewne wiecie, komórki to najmniejsze jednostki, z których zbudowany jest organizm. Wyjątkowym rodzajem komórek, są komórki macierzyste, bowiem nie są one zróżnicowane, co oznacza, iż nie pełnią w danym momencie określonej funkcji. Czy zatem są niepotrzebne? Bynajmniej! Gdy wybrana komórka przestanie normalnie funkcjonować to jej rolę z powodzeniem może przejąć właśnie komórka macierzysta. Co więcej, komórki macierzyste mają jeszcze jedną zaletę – mają zdolność do samoodnowy i potencjalnie nieograniczonej liczby podziałów. Komórki macierzyste służą regeneracji oraz naprawie wszystkich narządów, układu nerwowego, mózgu, trzustki, serca czy krwi. Nawet nie przypuszczamy, że mogą zahamować oraz odwrócić niszczące procesy w ciele. Tym samym wydaje się, że jesteśmy na dobrej drodze ku znalezieniu idealnego lekarstwa na wszystkie dolegliwości. Dlatego naukowcy na coraz szerszą skalę wykorzystują je w leczeniu chorób. Pierwsze skuteczne próby przeszczepienia komórek macierzystych miały miejsce w Hiszpanii kilka lat temu. Zostały one wszczepione do serca, aby poprawić kurczliwości tego najważniejszego organu pacjenta po zawale. Skąd można pozyskać komórki macierzyste? Komórki macierzyste z reguły są pobierane ze szpiku kostnego. Pozyskuje się je również z krwi obwodowej oraz tkanki tłuszczowej. Popularną praktyką jest także deponowanie krwi pępowinowej, która również jest dobrym źródłem komórek macierzystych. Jest jeszcze trzecia możliwość, a mianowicie zęby mleczne oraz zęby stałe, gdyż to właśnie w nich także znajdują się komórki macierzyste. Należy dodać, iż komórki pobrane z zębów w niczym nie różnią się o tych pobranych z innych organów. Komórki marcierzyste w mleczakach Tak jak wspominaliśmy, komórki macierzyste mogą zostać pozyskane z zębów mlecznych oraz zdrowych zębów osoby dorosłej, które zostały usunięte. Warto pamiętać, iż ilość komórek macierzystych maleje wraz z wiekiem, to jednak istnieje możliwość wydobywania ich ze zdrowych zębów stałych, np. ósemek, które zostały usunięte w wyniku leczenia ortodontycznego. Zdaniem stomatologów najlepiej pobierać komórki macierzyste właśnie z zębów mlecznych. Gdzie przechowywane są komórki macierzyste? Na całym świecie jak grzyby po deszczu powstają specjalne banki komórek macierzystych, gdzie pacjenci mogą je przechowywać z myślą o przyszłości, gdy mogą być potrzebne. Także w Polsce są takie placówki, część z nich to instytucje komercyjne, co oznacza, iż za usługi należy płacić. Jeśli zauważycie u swojego dziecka, iż jego mleczak zacznie się ruszać to koniecznie wybierzcie się do swojego gabinetu stomatologicznego, gdyż komórki macierzyste muszą być właściwie przechowywane. W laboratorium, po wcześniejszym opracowaniu i namnożeniu, komórki zostają zamrożone w ciekłym azocie w temperaturze -190 stopni Celsjusza. Obecnie możliwe jest przechowywanie komórek przez 25 lat, ale w przyszłości czas ten być może ulegnie wydłużeniu. W razie potrzeby komórki macierzyste są rozmrażane i użyte do zabiegu. Jak wygląda procedura pobierania komórek macierzystych? Nie należy się obawiać, bowiem pobranie komórek macierzystych z miazgi zęba jest mniej inwazyjne niż ze szpiku kostnego. Pacjent otrzymuje z banku komórek macierzystych specjalny pojemnik, w którym zostanie umieszczony przez stomatologa usunięty ząb. W przypadku mleczaków, rodzice dziecka mogą przechować ząb mleczny, jednakże lepiej zawczasu, zanim ząb samoczynnie wypadnie, wybrać się do gabinetu stomatologicznego. Leczenie komórkami macierzystymi Na całym świecie są prowadzone badania, których celem jest analiza potencjału komórek macierzystych. Do tej pory są one wykorzystywane w leczeniu ponad 70 chorób i schorzeń: chorób krwi, białaczek ostrych i przewlekłych, niedokrwistości, zespołów mieloproliferacyjnych, chorób metabolicznych, chorób fagocytów i histiocytów, zaburzeń układu odpornościowego, a nawet niektórych nowotworów. W tych dziedzinach skuteczność komórek macierzystych została udowodniona, a leczenie jest już prawnie dozwolone. Ponadto, są także pierwsze opracowania wskazujące, iż leczenie komórkami macierzystymi można stosować w walce z cukrzycą typu I oraz przy uszkodzeniach rogówki. Wiele wskazuje na to, że ta metoda zrewolucjonizuje metody leczenia chorób autoimmunologicznych, neurologicznych, układu krążenia, nowotworów złośliwych, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, choroby Parkinsona, niewydolności serca czy celiakii. Za sprawą komórek macierzystych leczenie uszkodzonych mięśni oraz regeneracja narządów (np. serca po zawale) z pewnością stanie się o wiele prostsze. Trwają już nawet eksperymenty analizujące wykorzystanie komórek do walki z dziecięcym porażeniem mózgowych i stwardnieniem zanikowym bocznym. Wykorzystanie komórek macierzystych w przyszłości może rozwiązać wiele problemów i znacznie ułatwić pracę specjalistom. # komórki macierzyste # zęby mleczne # zęby stałe # stomatologia # szpik kostny # deponowanie krwi pępowinowej

obowiązkowe wizyty w gabinecie stomatologicznym

Ogólnie, Profilaktyka, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Konsultacja stomatologiczna w ciąży

dentysta24h.olsztyn.pl / 03/12/2019

W naszych artykułach wielokrotnie przypominaliśmy, iż stan uzębienia ma wpływ na cały organizm człowieka. Nie inaczej jest w przypadku ciąży, która wymaga od przyszłej mamy szczególnej dbałości o higienę swojej jamy ustnej. Jest to o tyle ważne, iż jak podają statystyki, przyczynami nawet 18% porodów przedwczesnych i porodów zakończonych urodzeniem dziecka z niską masą urodzeniową są choroby przyzębia i stany zapalne jamy ustnej. W związku z tym od 1 stycznia 2019 r. wprowadzono specjalne wytyczne, które dotyczą opieki lekarskiej nad kobietami w ciąży. Obowiązkowe wizyty w gabinecie stomatologicznym Zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia (Dziennik Ustaw z dnia 11 września 2018 r.) obowiązkowa konsultacja stomatologiczna powinna być wykonana do 10. tygodnia ciąży. W trosce o zdrowie swojego nienarodzonego dziecka ciężarne starają się unikać stresu, zdrowo się odżywiają, jednakże z różnych powodów odwlekają wizytę w gabinecie stomatologicznym aż do czasu po porodzie. Zazwyczaj wynika to z błędnego przekonania, że kobiety w ciąży nie mogą leczyć zębów. Ten mit jest o tyle niebezpieczny, gdyż zgodnie z wynikami badań nieleczone stany zapalne jamy ustnej i choroby przyzębia zwiększają ryzyko przedwczesnego porodu aż siedmiokrotnie! Badanie stomatologiczne w ciąży – na czym polega? Jak łatwo przypuszczać, badanie stomatologiczne w ciąży polega przede wszystkim na przeglądzie jamy ustnej przyszłej mamy i w razie potrzeb – ułożeniu planu kolejnych wizyt i leczenia zębów. Stomatolog powinien także wyjaśnić pacjentce najważniejsze zagadnienia związane z profilaktyką i właściwą higieną jamy ustnej. Kiedy powinno odbyć się badanie stomatologiczne? Pierwszą wizytę kontrolną najlepiej zaplanować zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego tuż po pierwszej ciążowej wizycie ginekologicznej (6.–8. tydzień ciąży). Kolejny raz warto odwiedzić swojego stomatologa około 20. tygodnia jej trwania, wtedy też lekarz skontroluje stan zdrowia jamy ustnej. Leczenie stomatologiczne konieczne także u pań w ciąży Współczesna stomatologia zapewnia paniom w ciąży bezpieczne leczenie stomatologiczne. Pamiętajmy, iż towarzyszące ciąży zmiany hormonalne przyczyniają się do zmiany pH śliny, co wpływa na szybszy rozwój drobnoustrojów w jamie ustnej. Zdarza się, iż przyszła mama skarży się na ból dziąseł, które są rozpulchnione i krwawią. Aby uniknąć tej dolegliwości panie rezygnują z dokładnego mycia zębów. Ponadto, ciężarne częściej spożywają posiłki, w tym sięgają po słodycze oraz miewają nudności i wymioty, przez co znacznie szybciej rozwija się próchnica. Warto również dodać, że szkliwo zębów jest bardziej narażone na zniszczenie przez kwasy żołądkowe, dlatego tak ważne są regularne wizyty kontrolne u lekarza stomatologa. Zabiegi stomatologiczne u ciężarnych – co warto wiedzieć? Profesjonalne i dobrze wyposażone gabinety stomatologiczne dysponują odpowiednim sprzętem, który umożliwia bezpieczne leczenie kobiet w ciąży. Konieczne zabiegi stomatologiczne należy tak zaplanować, aby miały miejce najwcześniej od II trymestru ciąży. Należy zaznaczyć, iż wszystkie zabiegi są przeprowadzane w taki sposób, aby nie zagrażały zdrowiu dziecka i matki, dlatego nie zaleca się wykorzystania do diagnostyki badań radiologicznych. Obecnie istnieje wiele naukowych teorii, które wskazują na duże bezpieczeństwo stomatologicznej diagnostyki radiologicznej takiej jak rentgen zębów, zdjęcie panoramiczne zębów, czy tomografia zębów. Może to wynikać z silnej koncentracji wiązki promieni RTG, które w teorii nie przebiegają przez dziecko. Mimo tego zgodnie ze obecnymi normami RTG jest zlecane jedynie w wyjątkowych przypadkach. # ciąża # konsultacja stomatologiczna # zabiegi stomatologiczne # choroby przyzębia # stany zapalne jamy ustnej

Ogólnie, Różne, Zdrowie

Pieczenie języka

dentysta24h.olsztyn.pl / 26/11/2019

Gdy udajemy się do swojego lekarza, możemy zostać poproszeni o pokazanie języka w celu zdiagnozowania ewentualnych nieprawidłowości. Biały nalot na języku, wypryski czy pieczenie języka mogą sygnalizować m.in. stan zapalny. Co może powodować pieczenie języka oraz jak należy mu zapobiegać? Kiedy należy zgłosić się do lekarza i czy można się leczyć na własną rękę? Na te i inne pytania odpowiemy w naszym artykule. Zapraszamy do zapoznania się z nim. Nieprzyjemne pieczenie języka – co oznacza? Pieczenie języka może występować zarówno na samym czubku tego narządu, jak również obejmować jego całą powierzchnię. Co więcej, w niektórych przypadkach dolegliwość ta może dotyczyć także całej jamy ustnej. Z problemem przewlekłego pieczenia języka zmaga się w Europie ok. 7% populacji. Co powoduje pieczenie języka? Przyczyny Uczucie pieczenia języka może towarzyszyć rozwijającym się w ludzkim organizmie różnym chorobom, do których zalicza się: zakażenia w obrębie jamy ustnej, cukrzycę, alergie różnego typu (np. nadwrażliwość na składniki zawarte w pożywieniu, czyli konserwanty oraz barwniki), alergie pokarmowe, ale także alergie kontaktowe, na przykład na składowe protezy zębowej; czy też choroby przewodu pokarmowego (choroba refluksowa przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy), chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy; niedoczynność tarczycy, choroby stomatologiczne. Jest ono także spowodowane m.in. nieprawidłową dietą, piciem alkoholu oraz paleniem papierosów. Może być także następstwem przyjmowania niektórych leków, ponadto może być także oznaką niedoboru witamin z grupy B, niedoboru kwasu foliowego. Warto dodać, iż według najnowszych badań pieczenie języka może być połączone ze zdiagnozowaną nerwicą, zdaniem badaczy pieczenie języka i inne zmiany w okolicach jamy ustnej mogą być spowodowane zmianami w mózgu i zaburzeniami nerwowymi. Nie jest potwierdzono natomiast, że ból oraz pieczenie języka może być skutkiem depresji, hipochondrii czy stanów lękowych. Może także sugerować zakażenie jamy ustnej grzybami (kandydoza). Choroba ta objawia się nie tylko bólem i pieczeniem języka, ale także możemy zaobserować biały nalot na języku i w całej jamie ustnej, jak również liczne owrzodzenia na błonie śluzowej. Z chorób, których objawem może być pieczenie języka należy wymienić półpaśca, gruźlicę oraz zakażenie wirusem HIV. Dolegliwości towarzyszące pieczeniu języka Pacjenci, którzy cierpią z powodu pieczenia języka mogą mieć także inne uciążliwe i bolesne dolegliwości, takie jak: drobne owrzodzenia, niewielkie pęcherzyki, zaczerwienienie błony śluzowej lub jej nadmierna suchość w jamie ustnej. Sucha powierzchnia języka jest także popękana i zaczerwieniona oraz może się pojawić się nalot, zwłaszcza na jego brzegach. Leczenie – najważniejsza jest trafna diagnoza W przypadku leczenia tej przypadłości najważniejsze jest postawienie trafnej diagnozy. Specjalista musi ustalić przyczynę występowania dolegliwości, zazwyczaj niezbędne jest przeprowadzenie szeregu badań, które pozwalają na zdefinowanie konkretnej jednostki chorobowej. Poza lekami zalecanymi dla danej jednostki chorobowej, stosuje się preparaty sztucznej śliny, środki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Aby doraźnie złagodzić dolegliwości bólowe, lekarz przepisać preparaty z lidokainą do użytku miejscowego. # pieczenie języka # biały nalot # stan zapalny # kandydoza # suchość w jamie ustnej

Nowoczesna stomatologia, Ogólnie, Pielęgnacja zębów, Różne

Koferdam

dentysta24h.olsztyn.pl / 19/11/2019

Pacjenci, u których przeprowadza się zabiegi dentystyczne spotykają się w gabinecie stomatologicznym z różnymi sprzętami i akcesoriami, usprawniającymi pracę lekarza. Jednym z takich akcesoriów jest koferdam. Co kryje się pod tą tajemniczą nazwą i jak działa koferdam? Z chęcią wyjaśnimy w naszym najnowszym wpisie. Koferdam – pomocny w codziennej pracy stomatologa Inna nazwa koferdamu to ślinochron. Jak on wygląda i do czego służy? Aby najłatwiej opisać ten przedmiot wystarczy powiedzieć, iż jest to płat kolorowej gumy (najczęściej zielonej lub niebieskiej), który bardzo szczelnie otacza ząb w czasie zabiegu i jest rozciągnięty na ramce. Najpopularniejszym materiałem, z jakiego produkuje się ślinochron jest lateks, jednakże w przypadku osób uczulonych na ten materiał dedykowane są gumy bezlateksowe. Koferdam zastępuje popularne wałeczki ligniny, wkładane między zęby a dziąsła w celu wchłaniania nadmiaru śliny podczas zabiegu dentystycznego. Wynalazek ten wbrew pozorom nie jest nowym odkryciem, bowiem prototyp koferdamu w Europie zaprezentowano już w 1864 roku. Jak wygląda koferdam? Tak jak wcześniej wspominaliśmy, koferdam jest zazwyczaj zielony lub niebieski, ale bywają także modele w kolorach jasnych, przezroczyste oraz ciemnych, te ostatnie znacznie ułatwiają pracę lekarze ze względu na kontrast, jaki dają. Standardowe wymiary koferdamu to 15 x 15 cm lub też występuje on w postaci rolki o szerokości od 12,5 do 15 cm. Warto dodać, iż ślinochromy różnią się grubością – im jest cieńszy, tym łatwiej się go zakłada, ale należy pamiętać, iż będzie on w mniejszym stopniu uszczelniał zęby. Ciekawostką jest fakt, iż na rynku są również dostępne koferdamy o różnym smaku i zapachu (np. miętowym), które są przyjemniejsze dla pacjenta. Z jakich części składa się koferdam? Koferdam tworzą następujące elementy: – gumowa płachta (lateksowa lub silikonowa), – metalowa lub plastikowa ramka, dzięki której jest możliwe rozciągnięcie płachty gumy. Jej zadaniem jest napięcie gumy w taki sposób, aby nie utrudniała ona dostępu do pola zabiegowego i nie ograniczała widoczności, – metalowe klamry mocujące gumę na zębach, dopasowane do garnituru zębów wielkością i kształtem, – kleszcze, czyli szczypce do mocowania klamer na zębie, zakłada się je do otworów w klamrach u po rozszerzeniu umożliwiają założenie klamer na ząb / zęby. – dziurkacz, przy pomocy którego stomatolog wycina w gumie otwory na poszczególne zęby. Dlaczego warto używać koferadam? Zaletą kofedamu jest fakt, iż w ten sposób lekarz oszczędza czas potrzebny na ciągłą wymianę wacików, co więcej użycie kofedamu zapewnia wysoką higienę i komfort zabiegu dentystycznego. Ponadto, przez zastosowanie koferdamu lekarz zyskuje lepszą widoczność oraz dostęp do zębów, gdyż język, policzki oraz wargi zostaną odsuniętę od pola operacyjnego. Bez wątpienia wpływa to na precyzję i poprawienie skuteczności zabiegu. Ponadto, koferdam stanowi barierę chroniącą przed dostaniem się drobnoustrojów zawartych w ślinie do zęba, jak również zabezpiecza pacjenta przed powstaniem urazów jamy ustnej. Koferdam uniemożliwia przypadkowe dostanie się do przełyku i tchawicy pacjenta fragmentów narzędzi dentystycznych lub materiałów używanych do wypełnienia. Kiedy lekarze najczęściej korzystają z koferdamu? Koferdam ma najczęściej zastosowanie podczas leczenia kanałowego, jednakże można go również użyć w trakcie innych zabiegów stomatologicznych. W jaki sposób zakłada się koferdam? Założenie koferdamu jest poprzedzone wycięciem w gumie otworu za pomocą specjalnego dziurkacza, a następnie zostaje on tak założony, aby otwór przechodził leczony ząb, a czasami także zęby sąsiednie. Kolejnym etapem jest nałożenie specjalnej klamry, która dostosowana jest do wielkości i kształtu zęba oraz naciągnięcie gumowej membrany (ślinochron) na ramkę, która znajduje się wokół ust pacjenta. Czy koferdam może powodować dyskomfort u pacjenta? Zastosowanie koferdamu nie jest uciążliwe dla pacjenta, nie należy się obawiać, iż będzie on utrudniał oddychanie. Jedynym, ewentualnie nieprzyjemnym momentem będzie samo założenie klamry. # koferdam # ślinochron # HPV # jama ustna # zabiegi dentystyczne # gumki zaciskowe

Choroby przyzębia, Nagłe wypadki, Zdrowie

Spuchnięte dziąsła

dentysta24h.olsztyn.pl / 05/11/2019

Gdy zauważymy, iż nasze dziąsła są spuchnięte, obolałe, bolą, gdy dotyka się je szczoteczką do zębów i krwawią to nie należy lekceważyć tych objawów, gdyż może to sugerować różne choroby. Jakie są przyczyny odpowiedzialne za taki stan? Jak możemy temu zapobiec? Na te i inne pytania odpowiemy w naszym najnowszym wpisie, zapraszamy do zapoznania się z nim. Spuchnięte dziąsła – czym są? Spuchnięte dziąsła mogą nie tylko boleć, lecz również utrudniać spożywanie posiłków, a nawet być przyczyną bezsenności. Przypadłość ta może wywoływać zapalenie dziąseł, które jest następstwem kamienia nazębnego i próchnicy. Warto pamiętać, iż nieleczone zapalenie dziąseł sprzyja zapaleniu przyzębia i innym poważnym chorobom dziąseł i zębów. W ostateczności nawet prowadzi do rozwoju paradontozy. W trakcie szczotkowania zębów należy bacznie obserwować stan swoich dziąseł i prawidłowo o nie dbać. Dziąsła powinny mieć lekko różowy kolor, jeżeli są zaczerwienione (przybrały ciemniejszą, nawet bordową barwę) to wtedy wiemy, że są podrażnione. Zdrowe dziąsła nie mogą także krwawić. Spuchnięte dziąsła – przyczyny. Najczęstszą przyczyną chorób dziąseł jest nieprawidłowa higiena jamy ustnej, w tym nasze zaniedbania: unikanie nitkowania zębów, płukania specjalnymi płynami, czy też niedokładne i niestaranne mycie zębów. A przecież wszystkie te czynności uniemożliwiają odkładanie się płytki nazębnej, którą tworzą resztki jedzenia i bakterii, a z czasem utwardza się one i zmieniają w kamień nazębny. Nieusunięta kilka dni płytka nazębna pod wpływem związków mineralnych obecnych w ślinie mineralizuje się, a wtedy nawet mimo naszych usilnych starań i dokładnego czyszczenia zębów, nie obejdzie się bez profesjonalnych zabiegów higienizacyjnych, takich jak skaling. Warto również dodać, iż kamień nazębny zbiera się wtedy, gdy używamy zbyt miękkich szczoteczek do zębów, które niejednokrotnie nie są w stanie usunąć całości płytki nazębnej. Spuchnięte dziąsła mogą zapowiadać rozwijającą się paradontozę, w takim przypadku konieczna jest jak najszybsza interwencja stomatologa. Inne przyczyny powodujące opuchliznę dziąseł to na przykład problem z zębem ósemką. Bardzo często u pacjentów z chorą ósemką występują takie objawy. Oczywiście należy udać się do swojego gabinetu stomatologicznego, aby lekarz mógł podjąć decyzję o tym, czy ząb zostanie usunięty. Po ekstrakcji zęba zdarza się, że opuchlizna jeszcze przez pewien czas będzie się utrzymywać, w celu zminimalizowania uciążliwości należy przyjmować leki przeciwzapalne, stosować chłodne okłady i płukanki ziołowe dostępne w aptekach. Spuchnięte dziąsła to także dolegliwość, na którą uskarżają się kobiety w ciąży (problem ten dotyczy nawet 50% ciężarnych kobiet). Jest to spowodowane tym, że w tym czasie dochodzi do nadprodukcji progesteronu, który zwiększa przepuszczalność naczyń krwionośnych. Krwawiące, spuchnięte dziąsło występują zazwyczaj w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Czynnikiem sprzyjającym występowaniu opuchlizny dziąseł jest również noszenie stałych aparatów ortodontycznych, retainerów po leczeniu ortodontycznym lub z wykonanymi uzupełnieniami protetycznymi (takimi jak mosty protetyczne), gdyż wszystkie te elementy utrudniają zachowanie odpowiedniej higieny jamy ustnej. Pacjenci z tych grup powinni zwrócić szczególną uwagę na zachowanie czystej powierzchni zębów. Niepokojący wygląd dziąseł może być także spowodowany chorobami ogólnoustrojowymi, a zatem spuchnięte dziąsła będą sygnałem cukrzycy, bulimii czy anoreksji. Bulimia ma degenerujący wpływ na stan całej jamy ustnej: dziąsła i zęby są bardzo mocno osłabione, spuchnięte i przekrwione. Spuchnięte dziąsła – jak można im zapobiec? Leczenie opuchniętych i krwawiących dziąseł nie jest tak skomplikowane jak to się na pierwszy rzut oka wydaje, bowiem wszystko zależy od zaangażowania pacjenta i jego dokładności. Najważniejsza jest zmiana dawnych, nieprawidłowych nawyków i zastąpienie ich prawidłowym szczotkowaniem i regularnym nitkowaniem zębów. Pamiętajcie, aby zawsze myć zęby ruchami wymiatającymi, a nie okrężnymi. Ponadto, w aptekach i sklepach z artykułami higienicznymi można nabyć liczne środki przeciwzapalne i przeciwbakteryjne, pomagające w szybkim czasie zredukować stan zapalny dziąseł. Polecamy używanie specjalistycznych past do zębów oraz płukanek, które sprawdzą się w momencie, gdy po posiłku nie mamy możliwości umycia zębów. Skuteczne jest również stosowanie specjalistycznych żelów w miejscach o największym nasileniu stanu zapalnego. W celu utrzymania zdrowych dziąseł należy regularnie odwiedzać swój gabinet dentystyczny, gdzie stomatolog będzie mógł przeprowadzić profesjonalne oczyszczanie zębów. Lekarz dentysta wykonuje skaling (usuwanie kamienia) i piaskowanie, dokładnie oczyszczając powierzchnię zębów z twardych złogów i miękkich osadów. Taki zabieg zaleca się wykonywać minimum raz do roku. Leczenie wspomagające może odbywać się przy pomocy naturalnych metod. Warto zaopatrzyć się w wodę utlenioną i robić z niej płukankę, bardzo przydatny jest również napar z szałwii, a także olejek goździkowy. Chłodnym naparem z szałwii lub rumianku należy płukać jamę ustną trzy razy dziennie. Pamiętajmy jednak, że te domowe sposoby nie zastąpią fachowego leczenia w gabinecie dentystycznym. # spuchnięte dziąsła # higiena jamy ustnej # zapalenie dziąseł # krwawienie dziąseł # skaling

Ogólnie, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Plomby amalgamatowe- czy trzeba je wymieniać?

dentysta24h.olsztyn.pl / 29/10/2019

Plomby amalgamatowe to wypełnienie, które jest stosowane w stomatologii od XIX wieku, jednakże współcześnie zdecydowanie zaleca się ich usuwanie. Zdania specjalistów są podzielone, ale większość jest zgodna – jak wskazują badania zawarta w tych plombach rtęć poważnie szkodzi zdrowiu. Co warto wiedzieć o plombach amalgamatowych i dlaczego należy je usuwać? Nawet nie przypuszczacie, że powodów jest wiele, a przeczytacie o nich w dalszej części tekstu. Plomby amalgamatowe – podstawowe informacje Plomby amalgamatowe nazywane są także plombami srebrnymi ze względu na stop metali, z którego powstają, gdyż tworzy je srebro, cyna, miedź, cynk oraz rtęć i to właśnie ta ostatnia substancja wywołuje ogromne kontrowersje i sprzeciw środowiska lekarskiego. Jak wiadomo, rtęć jest uznawana za metal bardzo toksyczny i niebywale niebezpieczny dla zdrowia. Jej stopniowe uwalnianie się do organizmu może być przyczyną wielu poważnych schorzeń, np. chorób autoimmunologicznych i neurodegeneracyjnych (choroba Parkinsona czy Alzheimera). Z reguły zaleca się usuwanie plomb amalgamatowych jak najszybciej jest to możliwe, także profilaktycznie, nawet jeśli nie zaobserwowaliśmy przy nich próchnicy. Zalety amalgamatu Plomby srebrne cechują się wyjątkową twardością i wytrzymałością – odpowiednio założona plomba może przetrwać nawet kilkadziesiąt lat, nawet około 30 – 40 lat, co jest przynajmniej trzykrotnie więcej niż w przypadku wypełnienia kompozytowego. Wiele osób decyduje się na założenie takiego wypełnienia, gdyż jest ono refundowane przez NFZ. Szkodliwość plomb amalgamatowych Plomby amalgamatowe są szczególnie niebezpieczna dla kobiet w ciąży, a zwłaszcza dla rozwijającego się płodu, gdyż jak twierdzą niektórzy badacze plomby amalgamatowe u matki podnoszą ryzyko autyzmu i wad wrodzonych u dzieci. Rtęć bowiem przenika przez barierę łożyskową i docierania do centralnego układu nerwowego płodu. Zdaniem wielu badaczy ilość uwalnianej rtęci z wypełnień amalgamatowych zależy od okoliczności. Czynnikami wpływającymi jest np. wysoka temperatura, dlatego pacjenci z takimi wypełnieniami powinni unikać spożywania gorących posiłków i napojów. Przypuszcza się, że negatywny wpływ na uwalnianie się rtęci może mieć także obecność Wi-Fi czy też zwykłe żucie gumy. Ponadto, rtęć sprzyja paradontozie oraz uszkodzeniom nerek i płuc. Zawierające rtęć wypełnienia amalgamatowe mogą prowadzić do zaburzeń widzenia i słuchu, nadciśnienia tętniczego krwi oraz zawału mięśnia sercowego. Niekiedy powodują alergię i przewlekłe stany zapalne dziąseł. Amalgamat nie tylko źle oddziałuje na zęby. Przyczynia się on także do występowania zmian (rogowacenie, przebarwienie-sinienie) na błonie śluzowej policzków i dziąseł w bezpośrednim sąsiedztwie rtęciowej plomby. Wypełnienie to ze wględu na obecność metali bardzo dobrze przewodzi ciepło, co może powodować ból przy spożywaniu ciepłych posiłków. Warto także dodać, iż plomby amalgamatowe bywają nieszczelne (nie wiążą się chemicznie z tkankami zęba), co predysponuje do rozwoju próchnicy zęba. Materiał ten może również powodować pękanie bardzo osłabionych zębów. Nie możemy także zapominać o nieestetycznym, czarnym wyglądzie plomb rtęciowych. Zakaz stosowania plomb amalgamatowych W wielu krajach, ze wględu na te obserwacje i naukowe teorie, zaprzestano stosowania plomb amalgamatowych. Pierwszym krajem, gdzie zakazano używania amalgamatu była Japonia, miało to miejsce już w latach 70-tych ubiegłego wieku. W krajach Unii Europejskiej raczej nie zaleca się stosowania plomb rtęciowych jako wypełnień. Od 1 lipca 2018 r. w państwach członkowskich UE obowiązuje prawo, które zakazuje ich stosowania u dzieci do 16 roku życia oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Przewiduje się, iż plomby rtęciowe mają zniknąć z gabinetów stomatologicznych do 2030 r. Dlaczego warto usuwać plomby amalgamatowe? Jak widzicie, plomby rtęciowe mogą być przyczyną różnych problemów ze zdrowiem, dlatego warto zawczasu zdecydować się na ich usunięcie i wymianę na nowocześniejsze wypełnienia, np. wypełnienie kompozytowe. Zabieg usuwania plomb starego typu musi zostać przeprowadzony przez doświadczonego stomatologa, w odpowiednio przygotowanym gabinecie stomatologicznym. Plomby amalgamatowe wymienia się bowiem przy zachowaniu odpowiednich środków ostrożności, które precyzują standardy SMART. Zalecenia te zostały opracowane przez Międzynarodową Akademię Medycyny Jamy Ustnej i Toksykologii (z ang. International Academy of Oral Medicine and Toxicology, IAOMT) i nakazują m.in., aby: osoby przebywające w pomieszczeniu podczas zabiegu miały założone jednorazowe pokrowce i fartuchy ochronne, a pacjent musi mieć zapewniony dostęp do tlenu, zewnętrznego powietrza (maska nosowa), aby nie wdychać oparów rtęci. # plomby amalgamatowe # plomba rtęciowa # plomby srebrne # wypelnienie kompozytowe # srebrne plomby # ortęć # amalgamaty stomatologiczne

Anatomia, Chirurgia stomatologiczna, Estetyka uśmiechu, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Podcięcie wędzidełka wargi górnej – na czym polega?

dentysta24h.olsztyn.pl / 23/10/2019

Wędzidełko wargi górnej przebiega pomiędzy wewnętrzną powierzchnią wargi a powierzchnią wyrostka zębodołowego szczęki. Gdy jest ono nieprawidłowo zbudowane u dzieci i niemowląt może przyczynić się do powstania wielu różnych problemów: m.in. takich jak diastema (duża przerwa) między zębami, recesje dziąseł (odsłanianie się korzeni zębów). Zazwyczaj jako skuteczny element terapii stosuje się podcięcie wędzidełka. Warto wiedzieć, w jakich przypadkach wykonuje się taki zabieg i na czym on polega. Zapraszamy do zapoznania się z naszym najnowszym wpisem, który jest poświęcony temu zagadanieniu. Wędzidełko wargi górnej – budowa Zacznijmy, od tego, czym jest wędzidełko. Jest to bowiem włóknisty twór, łączący ze sobą dwa elementy oraz ograniczający ich ruchomość. U człowieka wyróżnia się kilka wędzidełek – między innymi: wędzidełko wargi górnej, wargi dolnej, języka, łechtaczki czy napletka prącia. Wędzidełko wargi górnej to pionowy fałd błony śluzowej spajający wewnętrzną strony wargi górnej z wyrostkiem zębodołowym szczęki. Wędzidełka wargi górnej różnią się kształtem, grubością oraz miejscem przyczepu. Podział wędzidełek ze względu na typ przyczepu Jedną z kategorii podziału wędzidełek jest charakterystyka typu przyczepu. Wyróżnia się przyczep śluzówkowy (wędzidełko łączy się z ruchomą częścią błony śluzowej nad górnymi jedynkami), przyczep dziąsłowy (wędzidełko łączy się z błoną śluzową dziąsła wyrostka zębodołowego), przyczep brodawkowy (wędzidełko łączy się z brodawką międzyzębową) ędzidełko łączy się z brodawką międzyzębową oraz przyczep penetrujący (wędzidełko łączy się z brodawką międzyzębową). Dwa pierwsze uznaje się za prawidłowe, natomiast dwa ostatnie są podstawą do przeprowadzenia zabiegu podcięcia wędzidełka wargi górnej. Dlaczego należy przeprowadzić zabieg podcięcia wędzidełka wargi górnej? Warto wiedzieć, iż wskazaniem do takiego zabiegu jest również przerost wędzidełka lub jego niedostateczne wykształcenie. Nie należy lekceważyć tego schorzenia, gdyż nieprawidłowości związane z rozwojem wędzidełek oraz ich niewłaściwymi przyczepami skutkują występowaniem licznych problemów ortodontycznych i protetycznych. Niskie i przerośnięte wędzidełko jest powodem diastemy – przerwy pomiędzy siekaczami lub tzw. gummy smile, czyli dziąsłowego uśmiechu. Pacjenci, których dotyczy ten problem mają niższą samoocenę i gorsze samopoczucie, gdyż wady te uznawane są za poważne defekty estetyczne. Inną przypadłością jest recesja dziąseł, kiedy to pacjent cierpi z powodu uszkodzeń i zapaleń dziąseł oraz zmaga się z trudnościami w zakresie wymowy niektórych głosek. Ponadto, nieprawidłowy przyczep wędzidełka wargi górnej oraz języka mogą powodować zmniejszoną ruchliwość, a w konsekwencji utrudnioną wymowę głosek. Jak wygląda podcięcie wędzidełka wargi górnej – rodzaje W przypadku gdy u pacjenta zostanie zdiagnozowane nieprawidłowe wędzidełko wargi górnej konieczna jest interwencja chirurgiczna. Najczęściej wykonuje się następujące operacje: – frenulektomia – wycięcie wędzidełka, – frenulotomia – podcięcie wędzidełka (najczęściej dotyczy osób z cienkim wędzidełkiem), – frenuloplastyka – plastyka wędzidełka mająca na celu zmianę kształtu, przyczepu, wielkości, itp. Zabieg ten odbywa się za pomocą skalpela lub z użyciem techniki laserowej. Współcześnie większość specjalistów stosuje metodę laserową w znieczuleniu powierzchniowym lidokainą. Nie należy się go obawiać, gdyż trwa on zaledwie kilka minut, jest bezkrwawy i nie wymaga założenia szwów. Okres gojenia się rany wynosi ok. 2 tygodni. Nieprawidłowe wędzidełko górnej wargi może być powodem wielu problemów, które wymagają konsultacji – zajmują się tym ortodonta i periodonta. Warto dodać, iż oprócz diastemy i chorób dziąseł są to też trudności w leczeniu protetycznym. Podcięcie wędzidełka górnej wargi jest zalecane także niektórym pacjentom, używającym protezy ruchomej, gdyż w ich przypadku przerośnięte wędzidełko może utrudniać wykonanie protezy oraz jej utrzymywanie się w prawidłowym położeniu podczas użytkowania. # podcięcie wędzidełka wargi górnej # przyczep śluzówkowy # przyczep dziąsłowy # przyczep brodawkowy # przyczep penetrujący # periodontolog # ortodonta

Anatomia, Chirurgia stomatologiczna, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Rewaskularyzacja miazgi zęba

dentysta24h.olsztyn.pl / 15/10/2019

Wiele osób zgłasza się do swojego dentysty dopiero wtedy, gdy ból jest na tyle uciążliwy, iż uniemożliwia codzienne funkcjonowanie, m.in. ząb jest wrażliwy na ciepło lub zimno, wtedy też zazywyczaj niezbędne jest leczenie kanałowe (endodontyczne), które niestety sprawia, że chory ząb staje się martwy. Współczesna stomatologia umożliwia alternatywne rozwiązanie, czyli innowacyjną, choć dość rzadko stosowaną metodę – rewaskularyzację miazgi. Zabieg ten stosuje się zwłaszcza w przypadku leczenia zębów stałych z niezakończonym rozwojem wierzchołka (u dzieci i młodzieży), gdy doszło do ich uszkodzenia. Na czym ona polega i jak przebiega zabieg? Wyjaśnimy w naszym najnowszym materiale. Na czym polega rewaskularyzacja miazgi? W medycynie termin rewaskularyzacja odnosi się do przywrócenia właściwego krążenia lub ponownego unaczynienia tkanki uszkodzonej w następstwie procesu patologicznego, w przypadku stomatologii odnosi się do zabiegu, mającego na celu przywrócenie żywotności zęba, a tym samym znacznego przedłużenia czasu zachowania go w jamie ustnej. Pierwszym etapem rewaskularyzacji miazgi jest oczyszczenie kanału zębowego przy pomocy podchlorynu sodu 6% NaOCl. Następnie lekarz poszerza światło kanału przy pomocy 17% roztworu EDTA (kwas chelatujący – wiążący metale, w tym przypadku wapń z zęba) i otwiera wierzchołek zęba, gdy doszło do jego zarośnięciu lub gdy kanał jest niedostatecznie szeroki (wiertło). Kolejno powoduje się krwawienia z dziąsła, czynność ta ma ogromne znaczenie, gdyż w jej wyniku ząb wypełnia się krwią i powstaje skrzep. Na skrzep nakłada się materiał MTA, a na sam wierzch zabezpiecza się przy pomocy kompozytu np. GC Fuji IX. Ludzki organizm doskonale radzi sobie w przypadku zranienia – jak wiadomo po kilku tygodniach w miejsce skrzepu powstaje nowa żywa miazga, dzięki czemu uszkodzony ząb może być żywy, bowiem ponownie otrzymuje wszystkie niezbędne do funcjonowania, życiodajne elementy. Inną metodą zamknięcia zamknięcie otworu wierzchołkowego jest apeksyfikacja, która polega na farmakologicznej stymulacji korzenia niedojrzałego zęba wytwarza się sztuczna bariera, umożliwiająca wypełnienie kanału metodami tradycyjnymi. Wśród preparatów wykorzystywanych w tej metodzie można wymienić wodorotlenek wapnia, MTA oraz Biodentine. Początki leczenia metodą rewaskularyzacji Pierwsze próby leczenia zębów przy pomocy tej metody podjęli Nygaard- Ostby i Hjortdal w 1960 roku, jednakże większość z nich okazała się nieskuteczna. Najprawdopodobniej wynikało to z braku narzędzi i preparatów niezbędnych do skutecznej dezynfekcji kanału i zapewnienia warunków do wzrostu nowej tkanki w świetle kanału. Zalety zabiegu Zabieg rewaskularyzacji ma liczne zalety. Współczesni badacze udowodnili, iż rewaskularyzacja daje pozytywne efekty, które nie są możliwe do osiągnięcia przez stosowanie tradycyjnych metod leczenia. W jej wyniku możliwe jest dalsze kształtowanie się korzenia, które pozwala uniknąc pacjentowi wczesnej utraty zęba. Niedojrzałe zęby z niezamkniętym wierzchołkiem cechują się bardzo cienkimi ścianami oraz często ich rozbieżnym ustawieniem. Rewaskularyzacja pozwala na zamknięcie wierzchołka, a wraz z nim ma miejsce pogrubienie się ścian kanału korzeniowego. Gwarantuje to większą odporność na złamania oraz mniejsze ryzyko w trakcie ewentualnego późniejszego leczenia endodontycznego. W przypadku gdy po zakończonym leczeniu rewaskularyzacji zaistnieje konieczność przeprowadzenia leczenia endodontycznego to rokowania są znacznie lepsze. Odzyskana żywotność zęba minimalizuje wystąpienie takich zjawisk, jak: przebarwienie, kruchość, podatność na złamania i uszkodzenia. Postępowanie po zakończeniu leczenia Jedynym minusem tego leczenia jest wymóg długoterminowej i częstej kontroli po 3, 6, 12 i 18 miesiącach od zakończenia leczenia. Lekarz w trakcie wizyt będzie przeprowadzał wywiad z pacjentem na temat zgłoszanych dolegliwości oraz zleci wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, w celu oceny stanu tkanek okołowierzchołkowych oraz rozwoju korzenia leczonego zęba. Jak dowodzą badania, rewaskularyzacja ze względu na znaczne korzyści, jakie daje jej zastosowanie – zwłaszcza uzyskanie dalszego wzrostu i rozwoju korzenia zęba, z czasem powinna zyskać na szersze zastosowanie w praktyce. # rewaskularyzacja miazgi # leczenie endodontyczne # wodorotlenek wapnia # apeksyfikacja # martwica miazgi # reinerwacja # reimplantacja zęba

Chirurgia stomatologiczna, Nagłe wypadki, Pogotowie stomatologiczne, Usługi stomatologiczne

Reimplantacja zęba

dentysta24h.olsztyn.pl / 08/10/2019

Przyczyną utraty zęba nie zawsze musi być nasze zaniedbanie, a zatem zaawansowana próchnia czy paradontoza, lecz również zęby tracimy w wyniku nieszczęśliwych zdarzeń – urazów, wypadków. Problem wypadnięcia zęba czy wybicia może także dotyczyć osób uprawiających różne dyscypliny sportowe, np. sporty walki: boks, karate, itp. Co w takiej sytaucji należy zrobić oraz czy jest możliwe uratowanie zęba – na te i inne pytania odpowiemy w naszym artykule. Zachęcamy do zapoznania się z nim, abyście w razie awaryjnej sytuacji wiedzieli, jak należy się zachować. Na czym polega reimplantacja zęba? Reimplantacja, zwana także replantacją, to najprościej mówiąc ponowne umieszczenie zęba w jamie ustnej, a konkretnie w zębodole. Jak twierdzą amerykańscy naukowcy w 90% utracony ząb można uratować, jednak pod pewnymi warunkami. Jest to możliwe, po pierwsze wtedy, gdy korzeń zęba jest nienaruszony, bo można go połączyć z kością. Po drugie, istotny jest również stan zębodołu – musi być w dobrym stanie oraz pacjent musi mieć zdrowe dziąsła. Ostatnim czynnikiem jest właściwe przechowywanie oraz sposób jego dostarczenia do gabinetu. Reimplantacja zęba – rodzaje Reimplantacja może zostać wykonana w dwóch przypadkach: gdy utracimy ząb w wyniku mechanicznego urazu (np. wybity ząb) oraz gdy lekarz zaplanuje taki zabieg, jest to tzw. reimplantacja zamierzona. Jak sama nazwa wskazuje, reimplantacja zamierzona polega na celowym usunięciu zęba i ponownym wstawieniu go do zębodołu. Zazwyczaj zabieg ten jest poprzedzony antybiotykoterapią, usunięciem złogów nazębnych oraz sprawdzeniem stanu przyzębia brzeżnego i odkażeniem jamy ustnej. W trakcie tego zabiegu pacjent otrzymuje miejscowe znieczulenie. Reimplantacja zęba – liczy się każda minuta! Należy pamiętać, iż sukces reimplantacji po wybiciu zęba w ogromnej mierze zależy od odpowiedniego czasu i działania – m.in. właściwego przechowywania zęba. Przede wszystkim nie możemy dopuścić do wyschnięcia korzenia zęba. Warto wiedzieć, iż tuż po wybiciu powinniśmy przemyć jamę ustną i ząb, a następnie umieścić go w zębodole, chwytając za koronę i zamknąć usta. Wybitego zęba nie należy przecierać szmatką czy chusteczką, nie należy go umieszczać w pojemniku z watą, bibułką czy ligniną. Być może takie zachowanie wydaje się Wam dość dziwne, jednakże w ten sposób wybity ząb ciągle znajduje się w swoim naturalnym środowisku, co zwiększa szansę na zachowanie przy życiu komórek korzenia. Najlepiej, aby osoba poszkodowana udała się do lekarza w ciągu 30 minut od wybicia zęba, jednakże jeśli ząb był umieszczony w zębodole to jest szansa na reimplantację także po godzinie od wybicia, a nawet dwóch, ale spada prawdopodobieństwo powodzenia zabiegu. Inną sprawdzoną metodą przechowywania jest trzymanie zęba w soli fizjologicznej lub mleku. Reimplantacja zęba u dzieci Przechowywanie zęba w jamie ustnej nie jest wskazane w przypadku dzieci, które mogą się zaksztusić czy po prostu połknąć uszkodzony ząb. Zabieg reimplantacji nie może zostać przeprowdzony u dzieci z uzębieniem mlecznym, gdyż próba reimplantacji takiego zęba może skończyć się uszkodzeniem zawiązki zęba stałego. Reimplantacja – jak przebiega ten zabieg? Po dotarciu do gabinetu stomatologicznego, dentysta odpowiednio przygotuje ząb, po czym wprowadzi go do zębodołu i unieruchomi szyną nazębną. Jakie są zalecenia po zabiegu? Szyny nazębne należy nosić przez około tydzień. Zaleca się, aby w czasie po zabiegu reimplantacji pacjenci przeszli na pokarmy papkowate przez 2-3 tygodnie. Ponadto istotne jest także zachowanie starannej higieny jamy ustnej oraz stosowanie płukanek ściągających o działaniu przeciwzapalnym i odkażającym, np.: rumianek, chlorheksydyna. Nie należy również zapomniać o cotygniowych kontrolach w gabinecie stomatologicznym, w trakcie których lekarz oceni stan zęba. Pomocniczo stomatolog może zlecić dodatkowe badania radiologiczne, które umożliwiają wykrycie niepokojących zmian, np. źródło ewentualnych dolegliwości bólowych czy monitorować resorpcję korzenia. Dlaczego należy zdecydować się na reimplantację? Choć pozornie brak jednego zęba jest niewielką stratą to może się on przyczynić do wielu problemów ze zdrowiem. Najczęstsze komplikacje to: upośledzenie narządu żucia, choroba okluzyjna, przemieszczanie się pozostałych zębów, wady zgryzu, zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego. Ponadto, wybity lub złamany ząb sprzyja występowaniu bólów głowy, kręgosłupa, zaburzeń mowy i układu trawiennego, dlatego nie warto zwlekać z interwencją. # reimplantacja zęba # replantacja # wybity ząb # wypadnięcia zęba # szyny nazębne # leczenie endodontyczne # leczenie kanałowe Reimplantacja zęba

ul. Pstrowskiego 14D/1; 10-602 Olsztyn

89 543 60 67

513 100 313

Support@doctordent.pl

Author name: dentysta24h.olsztyn.pl