dentysta24h.olsztyn.pl, Auteur à https://www.doctordent.pl

Zaburzenia żywieniowe i ich wpływ na stan zębów

dentysta24h.olsztyn.pl / 14/05/2019

Osoby cierpiące na zaburzenia żywieniowe to grupa pacjentów, u których niezbędna jest konsultacja stomatologiczna ze względu na występowanie objawów patologicznych w jamie ustnej, ale także z powodu pogorszenia estetyki uśmiechu (zniszczone korony kliniczne zębów, próchnica, itp.), co również negatywnie wpływa na ich samoocenę. Z jakimi zaburzeniami odżywiania mamy do czynienia najczęściej? Jakie uszkodzenia i choroby zębów mogą one wywołać? Na te i inne pytania odpowiemy w naszym artykule. Zaburzenia żywieniowe – anoreksja i bulimia Do najczęstszych zaburzeń łaknienia są zaliczane: anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny oraz bulimia. Obie choroby mają podłoże psychiczne, w przypadku anoreksji chorzy drastycznie, często niemal do zera ograniczają spożywanie pokarmów, a te zjedzone również usuwają przy pomocy wymiotów. Osoby cierpiące na bulimię zmagają się z atakami objadania się, a następnie targane wyrzutami sumienia – prowokują wymioty, aby pozbyć się jedzenia z żołądka. Jak podają wyniki badań National Disorder Association, na tego rodzaju zaburzenia żywieniowe cierpi aż 70 milionów osób na świecie, w Polsce problem anoreksji dotyczy 2 proc. Najczęściej schorzenia te występują w grupie nastolatków (13 do 18 roku życia), szczególnie dziewcząt, ale mogą się także ujawnić w późniejszym wieku. Warto pamiętać, iż zaburzenia żywieniowe coraz częściej dotyczą także mężczyzn. Anoreksja a stan jamy ustnej Zarówno anoreksja, jak i bulimia negatywnie wpływają na stan jamy ustnej i mogą doprowadzić do utraty zębów. Do typowych problemów stomatologicznych, które obserwuje się u anorektyków zalicza się: ubytki twardych tkanek zębów niepróchnicowego pochodzenia, kserostomię, powiększenie ślinianek przyusznych, zapalenie kątów ust i języka, przebarwienia i rozchwianie zębów, uszkodzenia błony śluzowej jamy ustnej, a nawet – raka gardła lub przełyku. Kwasowa erozja szkliwa u osób cierpiących na anoreksję Aby utrzymać właściwą wagę pacjenci prowokują wymioty (nieraz po kilkanaście razy dziennie), tym samym kwaśna treść żołądka (kwasy żołądkowe), o pH wynoszącym mniej niż 1, wchodzi w kontakt ze szkliwem zębów i doprowadza do charakterystycznych ubytków, zlokalizowanych na powierzchniach przedsionkowych lub podniebiennych zębów. Erozja szkliwa pojawia się na zębach już w przeciągu 1-2 lat, natomiast zmiany patologiczne z czasem będą dalej postępować, obejmując coraz głębsze warstwy zębiny, a nawet sięgają miazgi. Zęby stale narażone na działanie kwasów żołądkowych sukcesywnie tracą szkliwo i szybciej ścierają się. Na ich powierzchni pojawią się przebarwienia, stają się one również bardziej żółte, co świadczyć będzie o odsłonięciu zębiny, wewnętrznej warstwy zęba, która naturalnie ma właśnie odcień żółci. W zaawansowanym stadium występuje także nadwrażliwość zębów na bodźce termiczne i mechaniczne. Co więcej, u pacjentek prowokujących wymioty lekarze mogą często zauważyć urazy błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Okaleczenia i otarcia na podniebieniu miękkim są skutkiem prowokowania wymiotów za pomocą palców lub różnych przedmiotów. Bulimia a refluks żołądkowo- przełykowy Jedną z przykrych konsekwencji bulimii jest także zabójczy dla zębów, refluks żołądkowo-przełykowy, obecny również w nocy, co oznacza, że erozja szkliwa ma miejsce nawet wtedy, gdy chory nie jest tego świadomy. Zazwyczaj uszkodzenia wywołane refluksem występują po jednej stronie szczęki, zależnie od pozycji w trakcie snu. Restrykcyjna dieta przyczyną zapalenia dziąseł Uboga w witaminy i mikroelementy dieta osób cierpiących na zaburzenia żywieniowe, częste głodówki, sprawiają że dochodzi do zmniejszeniem wydzielania śliny, pacjent odczuwa ciągłą suchością w ustach, co w dalszej konsekwencji może prowadzić do zapalenia dziąseł. Atrycja Termin ten wywodzi się z łaciny „attritum” i oznacza pocieranie „czegoś o coś”. Proces ten jest naturalną koleją rzeczy, ścierania ma miejsce w wyniku kontaktu zęba z zębami przeciwstawnymi, jednakże w niektórych sytuacjach jest zjawiskiem patologicznym – gdy ścieranie następuje o wiele szybciej niż powinno, jako następstwo np. bruksizmu. Abrazja Innym rodzajem ścierania zębów jest abrazja, która jest spowodowana fizycznymi (mechanicznymi) czynnikami zewnętrznymi. Z reguły przyczyną powstawania takich ubytków jest nieprawidłowe szczotkowanie zębów, ale nie tylko bowiem jest ona również zauważana u pacjentów wykonujących określony zawód i np. przytrzymujących w ustach rozmaite przedmioty (np. długopisy, ołówki) lub też mających pewne przyzwyczajenia (obgryzanie paznokci, palenie fajki, łuskanie ziaren słonecznika, dyni, orzechów zębami). Abrazja związana z zawodem jest widoczna u muzyków, krawców, cieśli, kwiaciarek i wywołana jest przytrzymywaniem między zębami przedmiotów takich jak ustniki, szpilki, gwoździe. Abrazja powstaje na skutek działania czynników mechanicznych, ale w przypadku osób cierpiących na zaburzenia odżywiania czynniki chemiczne (kwasy) z pewnością mogą przyspieszyć proces utraty tkanek zmineralizowanych zęba. Abfrakcja Kolejną nieprawidłowością jest abfrakcja, która powstaje na skutek ekscentrycznego działania sił żucia – prowadzą one naprężeń i przeciążeń w okolicy szyjki zęba. W wyniku abfrakcji następuje rozerwanie krystalicznych elementów szkliwa i zębiny, pęknięcia i odłamania struktur zęba. Rozmiar ubytku zależny jest od siły okluzji. Abfrakcje zazwyczaj występują u osób z bruksizmem i osób starszych. Jak dbać o zęby – rady dla osób z zaburzeniami żywieniowymi Jeśli problem zaburzeń odżywiania dotyczy was lub waszych bliskich to oprócz specjalistycznej pomocy psychologicznej należy również zadbać o profilaktykę i higienę jamy ustnej. Zaleca się używanie miękkiej szczoteczki do zębów oraz stosowanie pasty o niskim współczynniku ścieralności (RDA < 40). Ponadto pamiętajmy o szczotkowaniu zębów we właściwy sposób – należy całkowicie wyeliminować ruchy szorujące na rzecz ruchów pionowych. Pod żadnym pozorem nie należy myć zębów tuż po wymiotach! W takiej sytuacji lekarze proponuje płukanie jamy ustnej dwuwęglanem sodu lub wodorotlenkiem magnezu, dzięki czemu zneutralizuje się działania kwasu żołądkowego w jamie ustnej. Dobrze jest mieć zawsze pod ręką gumę bezcukrową, zawierającą dwuwęglany lub mocznik, alternatywnie z gumą zawierającą fluor. Nie należy także zapominać o regularnym odwiedzaniu swojego gabinetu dentystycznego, gdyż w przypadku początkowych zmian erozyjnych szkliwa należy systematycznie poddawać się profesjonalnym zabiegom higienicznym (usuwanie kamienia nazębnego, fluorkowanie). W momencie wystąpienia dużych ubytków szkliwa należy zabezpieczyć brakujące tkanki wypełnieniami światłoutwardzalnymi, koronami lub licówkami. # zaburzenia żywieniowe # anoreksja # bulimia # refluks żołądkowo-przełykowy # kwasy żołądkowe # zapalenie dziąseł # próchnica # nadwrażliwość zębów # przebarwienia # abrazja # atrycja # abfrakcja # erozja # choroba próchnicowa

Różne, Zdrowie

Cukier czai się w pozornie zdrowej żywności – nie daj się oszukać!

dentysta24h.olsztyn.pl / 07/05/2019

O tym, iż nadmierne spożywanie pokarmów zawierających duże ilości cukru (np. słodyczy, gazowanych napojów) ma negatywny wpływ na wygląd naszej sylwetki oraz stan naszych zębów (próchnica i inne choroby) niejednokrotnie słyszy się w środkach masowego przekazu. W trosce o swoje zdrowie wiele osób sięga po różne dietetyczne przekąski, jednakże pozornie zdrowe produkty także mogą być dla nas bardzo niebezpieczne. Dlaczego powinniśmy zwrócić uwagę na skład „fit” batonów zbożowych, płatków śniadaniowych czy innych pozornie przyjaznych artykułów? Czym możemy je zastąpić i jak wypracować u siebie zdrowe nawyki? Jaką ilość cukru możemy bez obaw konsumować? Każdy zdaje sobie sprawę, że w składzie rozmaitych produktów, zwłaszcza słodyczy, deserów czy kolorowych napojach znajdują się ogromne ilości cukru. Według Światowej Organizacji Zdrowia cukier dodany do żywności powinien dostarczać nie więcej niż 10% energii całodziennego jadłospisu, czyli przeciętnie 50 g (10-12 łyżeczek). Zapewne uznacie, iż jest to dość duża ilość, a teraz zaskoczymy was jeszcze bardziej, bowiem jak podają badania wiele osób zjada aż 2-3-krotnie więcej niż zaleca dawka! Analizując opakowania produktów spożywczych sprzedawanych w supermarketach zauważymy, iż aż 74% pakowanej żywności zawiera dodany cukier. Dlatego tak istotne jest ograniczenie ilości zjadanego cukru oraz racjonalna dieta. Jakie negatywne skutki ma nadmierne spożywanie cukru? – Przyczynia się do szybkiego wzrostu masy ciała oraz otyłości, – Zwiększa ryzyko insulinooporności i cukrzycy, – Potęguje wystąpienie zachorowań na choroby układu krążenia i nadciśnienie. – Cukier jest powiązany z zaburzeniami poznawczymi jak demencja i choroba Alzheimera. – Negatywnie wpływa na pracę jelit, co wiąże się z obniżoną odpornością. – Może uzależniać i sprzyja objadaniu się. Jak widzimy, chwila przyjemności, jaką odczuwamy po spożyciu słodkiego batonika czy cukierka może nas kosztować naprawdę wiele, gdyż w przyszłości może dla nas oznaczać poważne problemy zdrowotne. Jeden cukier- różne nazwy, czyli jak go rozpoznać w składzie produktów? Producenci smakołyków, aby odwrócić naszą uwagę i nieco nas zmylić stosują różne nazwy na cukier. Co więcej, może się on pojawić kilkakrotnie, np. osobno jako składnik nadzienia, polewy i wafelka. Przez co mamy mylne wrażenie, że przecież dany produkt nie zawiera aż tak dużo cukru. Warto również znać inne nazwy cukru, oczywiście zapamiętanie ich wszystkich może być niemożliwe, bowiem cukier w produktach spożywczych pojawia się pod 61 różnymi nazwami! Jakie nazwy cukru najczęściej występują? – Brązowy cukier, cukier trzcinowy, syrop z agawy, syrop kukurydziany, słodzik kukurydziany, melasa, syrop ryżowy – Krystaliczna fruktoza, dekstroza, organiczny odparowany sok z trzciny cukrowej, koncentrat soków owocowych – Fruktoza, glukoza, syrop glukozowo-fruktozowy, cukier inwertowany, sacharoza. Choć niektóre z nich mogą kojarzyć się ze zdrową dietą to niestety nadal są tylko zwykłymi słodzikami. Pozornie zdrowe produkty zawierające spore ilości cukru Zazwyczaj gdy widzimy na etykiecie oznaczenie „fit” to nawet nie zaglądamy do składu produktu, od razu zakładając, iż jest on zdrowy i przyjazny dla nas. I to jest nasz błąd, bowiem taki sprytny zabieg marketingowy usypia naszą czujność. Wiele produktów powszechnie uznawanych za zdrowe jest bogata w cukier. Płatki śniadaniowe Zarówno starsi, jak i młodsi często zaczynają swój dzień od zjedzenia miski pysznych płatków śniadaniowych. Nieświadomi, iż to właśnie płatki są uznawane za jeden z najbardziej dosładzanych produktów spożywczych. Także w przypadku wersji light lub fit mamy do czynienia z podobną ilością cukru, jak w kolorowych czy czekoladowych płatkach dla dzieci. W fit płatkach znajdują się m.in.: ziarna zbóż, cukier, syrop cukru inwertowanego, ekstrakt słodowy jęczmienny, sól, syrop glukozowy, melasa cukru trzcinowego, itd. I niestety z pierwszych 7 składników aż 5 stanowi cukier pod różnymi nazwami. Gotowe owsianki Z pozoru zdrowe, bo przecież po otwarciu kubka zauważymy jedynie płatki, suszone owoce i orzechy. Jednak po gruntownym zapoznaniu się ze składem, uświadomimy sobie, że owsianka nie jest aż taka naturalna, jak nam się na pierwszy rzut oka wydawało. W owsiance mamy bowiem cukier pod różnymi postaciami, utwardzone oleje roślinne, mleko w proszku, emulgatory, aromaty i regulatory kwasowości. Nie twierdzimy, iż wszystkie owsianki instant są niezdrowe, bowiem na sklepowych półkach możemy znaleźć także owsianki bez cukru i z dobrym składem, wystarczy tylko uważnie czytać etykiety! Inną opcją jest przygotowanie zdrowej alternatywy, wystarczy kilka łyżek płatków owsianych, żytnich lub innych pełnoziarnistych oraz garstka suszonych lub świeżych owoców, łyżka orzechów i wiórków kokosowych lub sezamu. To wszystko zalewamy mlekiem, mlekiem roślinnym, wodą lub naturalnym jogurtem. Jogurty owocowe Gdy zdecydujemy się na wybór jogurtu naturalnego to spożyjemy ok. 4 g laktozy (naturalnie występującej w nabiale cukru) w 100g. W przypadku jogurtu owocowego dostarczymy naszemu organizmowi aż ok. 14 g cukrów w 100 g, co oznacza, że aż 10 g (2-3 łyżeczki) zostały do niego dosypane. Skład jogurtów owocowych zawiera nie tylko mleko, owoce, lecz również cukier – i to pod kilkoma postaciami. Zatem nie oszukujmy się, że nasz owocowy jogurt jest doskonały uzupełnieniem zdrowej diety. Nie chcecie rezygnować ze smacznych owocowych jogurtów – nie musicie tego robić, wystarczy, że samodzielnie dodacie do jogurtu naturalnego pokrojone, świeże owoce (możecie je zmiksować). Odtłuszczone masło orzechowe Kromka z masłem orzechowym na śniadanie będzie przepysznym początkiem dnia, ale zwróćcie uwagę na to, iż masło choć ma wiele wartości odżywczych to jest dość kaloryczne. Jeśli nie wyobrażacie sobie poranka bez niego to zamiast szukać odtłuszczonej wersji, raczej ograniczcie ilość pełnowartościowego masła. Odtłuszczony wariant zawiera dodatkowy cukier lub tłuszcze gorszej jakości. Batoniki zbożowe Kolejny fit smakołyk, który niekoniecznie może być uznawany za zdrową alternatywę dla czekoladowych batonów i wafelków. W zależności od producenta możemy znaleźć zarówno batoniki o zdrowym składzie, jak i takie, będące tablicą Mendelejewa. W czasie zakupów warto spojrzeć na skład batonika i jeśli zauważycie, że cukier w jakiejkolwiek postaci jest na jednym z pierwszych pięciu miejsc w składzie – nie należy go wkładać do wózka. Bądźcie czujni, gdyż aż 1/3 sprzedawanych batonów zbożowych składa się z cukru w minimum 30%. Najlepszym rozwiązaniem jest przygotowanie takich batonów w domu – z pewnością w internecie znajdziecie różne przepisy na prawdziwie fit batony czy „kulki mocy”. Batony białkowe Podobnie przedstawia się sytuacja w przypadku batonów białkowych, które z założenia powinny być dietetyczną przekąską, a często nie są. Większość batonów białkowych nie ma nic wspólnego ze zdrowym odżywianiem, gdyż w składzie tych łakoci pojawia się mieszanka cukru, tłuszczu i chemicznych dodatków. Rekordzista zawiera aż 69 składników! Najgorsze mają w składzie blisko 30 g cukru, najlepsze – 0-5 g z dodatkiem ksylitolu bądź erytrytolu, zatem koniecznie musicie czytać

Estetyka uśmiechu, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Wypełnienie światłoutwardzalne – najważniejsze informacje

dentysta24h.olsztyn.pl / 30/04/2019

Wypełnienie zębów jest konieczne, gdy wystąpiło uszkodzenie mechaniczne zęba lub też gdy ząb jest zaatakowany przez próchnicę. Wtedy też stomatolog musi odpowiednio przygotować ząb, oczyścić go z resztek biologicznych, aby założyć plombę. Współczesna stomatologia umożliwia przeprowadzenie leczenia przy użyciu różnych rodzajów wypełnień, może to być: porcelana, złoto, wypełnienie światłoutwardzalne lub też powoli odchodzący do lamusa amalgamat. W naszym wpisie chcemy zaprezentować jedno z tych wypełnień, a mianowicie bardzo popularne plomby światłoutwardzalne. Jakie są ich zalety i jak przebiega zabieg? Na te i inne pytania odpowiemy w artykule. Ogólna charakterystyka wypełnienia światłoutwardzalnego Pacjenci chętnie decydują się na wypełnienie światłoutwardzalne ze względów estetycznych, bowiem jest ono dopasowane do odcienia bieli zębów pacjenta. Stomatolog w zależności od potrzeby i umiejscowienia leczonego zęba do plombowania stosuje materiały elastyczne lub wytrzymałe. Gdy ubytek występuje w przednich zębach to konieczny będzie materiał elastyczny, natomiast na zęby trzonowe i przedtrzonowe wybierany jest materiał bardzo wytrzymały. Różnica w tworzywie zastosowanym do leczenia zębów wynika z funkcji poszczególnych zębów. Wypełnienie światłoutwardzalne – przebieg leczenia Przed rozpoczęciem leczenia stomatolog musi trafnie zdiagnozować ubytek w zębie, a zatem jeśli jest on na tyle duży to może zaproponować znieczulenie miejscowe. Następnie ma miejsce borowanie, którego zadaniem jest usunięcie próchnicy i oczyszczenie powierzchni. Kolejnym etapem w leczeniu zęba jest założenie na dno zęba głębokiego ubytku materiału. W ten sposób miazga zęba zostaje odizolowana od później założonego wypełnienia światłoutwardzalnego. Dentysta musi pamiętać o tym kroku, bowiem bez podkładu miazga zęba znajdowałaby się zbyt blisko wypełnienia światłoutwardzalnego, co mogłoby powodować podrażnienia. Wyjątkiem są małe ubytki, kiedy nie ma konieczności zakładania podkładu. Jak zakłada się wypełnienie światłoutwardzalne? Po oczyszczeniu i przygotowaniu zęba nakłada się specjalny, niebieski żel. Zadaniem żelu jest przygotowanie powierzchni zęba do kontaktu z założonym wypełnieniem światłoutwardzalnym. Po krótkim czasie należy go spłukać, osuszyć ubytek w zębie oraz posmarować specjalnym płynem, który stomatolog utwardza za pomocą lampy. Płyn ten jest odpowiedzialny za zespolenia tkanek zęba z wypełnieniem światłoutwardzalnym. Ostatnim etapem jest założenie właściwej plomby. Czynność ta najczęściej jest wykonywana w kilku warstwach – każdą warstwę naświetla się osobno, w celu utwardzenia. Po założeniu wypełnienia światłoutwardzalnego wystarczy jedynie sprawdzić, czy założona plomba pasuje i nie przeszkadza nam w gryzieniu. Otrzymamy niewielką kalkę, którą będziemy musieli przygryźć, aby stomatolog mógł dopasować kształt wypełnienia. Ile kosztuje takie wypełnienie? Koszt takiego wypełnienia jest uzależniony od wielkości i rozległości ubytku, konieczności podania znieczulenia oraz rodzaje wykorzystanego materiału. W przypadku wypełnienia światłoutwardzalnego musimy się liczyć z wydatkiem od 70 do 200 zł za małą plombę, od 90 do 250 zł za średniej wielkości plombę oraz od 100 do 350 zł – za rozległą plombę. # wypełnienie światłoutwardzalne # plomba światłoutwardzalna # ubytek w zębie # próchnica # miazga zęba # znieczulenie miejscowe

Estetyka uśmiechu, Nowoczesna stomatologia, Protezy zębowe

Protezy teleskopowe – na czym polegają, zalety i wady

dentysta24h.olsztyn.pl / 17/04/2019

Protetyka stomatologiczna jest działem stomatologii, który – ku uciesze wielu pacjentów i lekarzy – bardzo szybko się rozwija. Dzięki nowym rozwiązaniom technologicznym spore grono pacjentów zyskuje szansę na piękny uśmiech. Takim udogodnieniem są protezy teleskopowe, które uzupełniają braki zębowe. Protezy teleskopowe mają liczne zalety, o których chcemy opowiedzieć w naszym materiale. Zapraszamy do zapoznania się z najnowszym artykułem na ten temat. Protezy teleskopowe – alternatywa dla tradycyjnych protez Czy potraficie sobie wyobrazić protezę zębową, która jest całkowicie nieruchoma i absolutnie nie pokrywa całego podniebienia, do tego wcale nie ma rzucających się w oczy, metalowych klamer, jest całkowicie niewidoczna i łatwa w utrzymaniu higieny, a dodatkowo osoby ją noszące mogą pochwalić się promiennym wyglądem twarzy. To właśnie niektóre pozytywne cechy protezy teleskopowej, a zatem trudno się dziwić, iż ten rodzaj protez coraz częściej wypiera tradycyjne, najbardziej rozpowszechnione protezy akrylowe. Protezy teleskopowe nie tylko uzupełniają braki, ale też usprawniają aparat żucia. Jak zbudowana jest proteza teleskopowa? Działanie protez teleskopowych opiera się na systemie podwójnych koron. Podstawę stanowi korona wewnętrzna, którą należy przymocować do odpowiednio przygotowanych naturalnych zębów. Następnie na jej powierzchni osadza się drugą (ruchomą) część – koronę zewnętrzną, ukrytą w protezie lub moście. Najważniejszym elementem całej konstrukcji, utrzymującym protezy teleskopowe jest korona teleskopowa – wewnętrzna i zewnętrzna. Ta pierwsza część protezy teleskopowej, czyli korona wewnętrzna, jest na stałe zacementowana na zębie, który pozostał w jamie ustnej i wcześniej został odpowiednio przygotowany przez stomatologa, czyli oszlifowany. Korona wewnętrzna jest wykonana najczęściej z metalu, choć do jej przygotowania używa się także cerkonu. Druga składowa protezy teleskopowej, a mianowicie korona zewnętrzna pełni funkcję łącznika z zębem filarowym. Widoczna część protezy teleskopowej, czyli korona zewnętrzna, jest również zbudowana z metalu, jednakże pokrywa się ją np. porcelaną lub kompozytem. Odpowiedni kształt koron – obydwie korony mają równoległe ściany, sprawia, iż protezy teleskopowe mocno i bardzo dobrze przylegają do jamy ustnej. Pacjenci, którzy zdecydują się na taką protezę nie muszą się obawiać, iż w trakcie żucia czy mówienia może się ona przemieścić czy wypaść – w tym przypadku ryzyko zostaje maksymalnie zminimalizowane. Protezy teleskopowe – dla kogo taki rodzaj protez? Protezy teleskopowe są wskazane dla pewnych grup pacjentów. Zaleca się je u osób, u których została zdiagnozowana paradontoza, gdyż dzięki nim możliwe jest przytrzymanie rozchwianych zębów. Protezy teleskopowe sugeruje się pacjentom, którzy jak dotąd nie korzystali z protez zębowych oraz tym, którzy utracili zęby boczne oraz posiadają w znacznym stopniu starte zęby przednie. Protezy teleskopowe powinni nosić pacjenci dbający o higienę jamy ustnej oraz pamiętający o regularnych wizytach kontrolnych. Jakie zalety mają protezy teleskopowe? Już wcześniej wspominaliśmy kilka zalet tych protez zębowych. Najważniejszą z nich jest wspomniana stabilność i bardzo dobre trzymanie w jamie ustnej. Za sprawą protez teleskopowych pozostałe zęby, czyli uzębienie resztkowe jest odciążone. Ponadto proteza teleskopowa stanowi ochronę przed próchnicą dla zęba filarowego. Warto również dodać, iż dzięki takim protezom pacjenci mogą przez dłuższy czas utrzymać swoje pozostałe uzębienie, gdyż proteza spełnia też funkcję jego szynowania. Inne walory protez teleskopowych to: – łatwość w dbałości o ich higienę, – dłuższa niż w protezach tradycyjnych żywotność, – stabilność protezy zwiększa pewność siebie osoby, która ją nosi, minimalizując kompleksy. – mniejsza płyta protezy, w porównaniu do protez tradycyjnych, co przekłada się na lepsze odczuwanie smaków. – szybsza adaptacja pacjentów do protezy teleskopowej. – możliwość rozszerzenia protezy, gdyby doszło do wypadnięcia dodatkowych zębów. – walory estetyczne, naturalny wygląd. Jakie wady mają protezy teleskopowe? Niestety, protezy teleskopowe mimo licznych zalet, mają także swoje wady. Przede wszystkich noszenie takiego uzupełnienia może przyczyniać się do pojawienia się chorób przyzębia i stanów zapalnych tej części, dlatego tak istotna jest prawidłowa higiena jamy ustnej. Na niekorzyść protez teleskopowych wpływa także koszt protezy, bowiem jej cena jest wyższa w porównaniu z protezą tradycyjną. Uciążliwa dla niektórych pacjentów może być też konieczność regularnego odwiedzania swojego gabinetu dentystycznego, najczęściej co 6 miesięcy – wizyty kontrolne. # protezy teleskopowe # protezy nakładowe # overdentures # ząb filarowy # paradontoza # uzębienie resztkowe

Ogólnie, Różne, Usługi stomatologiczne

Technik dentystyczny – czym się zajmuje?

dentysta24h.olsztyn.pl / 09/04/2019

Gdy przychodzicie do swojego gabinetu stomatologicznego macie do czynienia z różnymi pracownikami przychodni: asystentkami stomatologicznymi, higienistkami czy też stomatologami, jednakże bardzo często zapomina się o pracy technika dentystycznego, bo przecież mało kto zastanawia się nad tym, kto wykonał jego protezę zębową czy aparat ortodontyczny. Na czym polega praca technika dentystycznego, jakie umiejętności musi mieć osoba zatrudniona na takim stanowisku, możecie się tego dowiedzieć z naszego artykułu. Ogólna charakterystyka zawodu – technik dentystyczny Zawód technika dentystycznego polega na naprawie i indywidualnym wytwarzaniu protez zębowych oraz aparatów ortodontycznych zakładanych na zęby w celu korekcji wad zgryzu. Technik swoje działanie opiera na ścisłej współpracy z dentystą i wszystkie czynności związane z przygotowaniem protez, aparatów podlegają zleceniu stomatologa. Technik dentystyczny – jak można uzyskać taki tytuł? Zawód technika dentystycznego, inaczej zwany także protetykiem, zalicza się do zawodów regulowanych, a zatem oznacza to, iż mogą go jedynie wykonywać osoby, które posiadają odpowiednie wykształcenie zawodowe – wykształcenie średnie medyczne, rozumiane jako ukończenie szkoły policealnej publicznej lub niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskają tytuł zawodowy technika dentystycznego lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe. Nauka zawodu na tym kierunku trwa ok. dwa i pół roku, czyli pięć semestrów, i jest zakończona egzaminem zawodowym. W ramach nauki odbywają się również obowiązkowe praktyki. Gdzie może pracować technik dentystyczny? Protetyka próżno szukać w gabinecie stomatologicznym, gdyż zazwyczaj pracownia protetyczna znajduje się w zupełnie innym miejscu. Absolwent szkoły – technik dentystyczny znajdzie zatrudnienie zarówno w państwowych, jak i prywatnych pracowniach protetycznych oraz ortodontycznych, klinikach dentystycznych, a także – jeśli czuje się na siłach- to może również prowadzić własne laboratorium w ramach działalności gospodarczej. Jakie zadania ma technik dentystyczny? Technik dentystyczny wykonuje protezy zębowe, szyny dentystyczne i aparaty ortodontyczne zgodnie z przekazanym projektem na podstawie dostarczonych przez stomatologa wycisków lub zdjęć rentgenowskich. Warto zaznaczyć, iż protetyk nie ma bezpośredniego kontaktu z pacjentem, a wszystkie prace odbywają się zgodnie z zalecaniem stomatologa i pod jego nadzorem. Zakres kompetencji zawodowych technika dentystycznego obejmuje samodzielne laboratoryjne wykonawstwo uzupełnień protetycznych (np. korony teleskopowe), szczękowoortopedycznych i twarzowo-szczękowych (m.in. okluzje). W ramach pracy technika odbywa się również naprawa protez, szyn dentystycznych czy aparatów ortodontycznych. Technik dentystyczny w pracowni obsługuje nowoczesne urządzenia i aparaturę, które pomagają mu w wytworzeniu prac wykonanych z takich materiałów jak: akryl, silikon, kompozyt, ceramika i metal. W jakich warunkach pracuje technik dentystyczny? Miejscem pracy technika dentystycznego jest zazwyczaj pracownia protetyczna, gdzie od podstaw, na indywidualne zamówienie przygotowuje on protezę lub aparat ortodontyczny. Takie pomieszczenie przeważnie nie jest zbyt duże, ale musi być odpowiednio wyposażone w specjalistyczny sprzęt. W przypadku większych klinik dentystycznych lub ścisłej współpracy ze stomatologiem może się zdarzyć, iż protetyk może pracować w gabinecie dentystycznym, jednakże są to bardzo rzadkie przypadki. Praca technika dentystycznego ma charakter indywidualny i samodzielny. Z reguły protetyk nie ma bezpośredniego kontaktu z pacjentami, jedynie kontaktuje się ze stomatologiem, który pobiera odlew gipsowy oraz dopasowuje protezę lub aparat. Jak widzimy, praca technika ma ogromne znaczenie dla stomatologa, bowiem choć z pozoru wydaje się, iż ma ona jedynie charakter usługi dodatkowej, to tak naprawdę jest niezbędna do prawidłowego wykonywania zawodu przez dentystę. Zawód technika dentystycznego nie wiąże się z dużym obciążeniem fizycznym, gdyż większość pracy technik odbywa się, siedząc. Ponieważ jest to praca lekka pod względem obciążenia fizycznego, w roli protetyka doskonale odnajdą się także osoby niepełnosprawne. Rytm pracy technika dentystycznego Czas pracy technika dentystycznego w ogromnej mierze zależy od ilości zleceń i terminu ich realizacji. Zazwyczaj nie ma konieczności pracy w dni wolne oraz w nocy. Wyjątek stanowią przypadki, kiedy protetyk ma tyle zleceń, że nie jest w stanie wywiązać się ze wszystkich zobowiązań w normalnym czasie pracy. Dlatego w pracy protetyka istotne są również jego zdolności organizacyjne i umiejętne zarządzaniem czasem. Jakie wymagania stawia się technikowi dentystycznemu? Do najważniejszych wymagań stawianych protetykowi należą ostrość wzroku, zdolność do rozróżniania barw i zręczność manualna oraz duże poczucie estetyki. Technikiem dentystycznym mogą zostać osoby skoncentrowane, dokładne, rzetelne, o podzielnej uwadze, mające uzdolnienia techniczne i dobrą pamięć. Jeśli chcemy pracować jako technik dentystyczny to musimy się liczyć z pewną monotonią wykonywanych czynności i jednostajnymi warunkami pracy. W swej pracy technik używa materiałów ceramicznych, elementów metalowych i tworzyw sztucznych, które poddaje obróbce przy pomocy różnych narzędzi. Przeciwskazaniem do zatrudnienia się jako technik protetyczny mogą być alergie na używane przy pracy materiały. Protetyka stomatologiczna jest działem stomatologii, który bardzo szybko się rozwija, zatem zadaniem technika dentystycznego jest również stałe śledzenie zmian zachodzących w dziedzinie technologii materiałów biologicznych i chemicznych, a także aparatów ortodontycznych. Protetyk jest zobligowany do permanentnego dokształcania się, doskonalenia umiejętności zawodowych oraz podnoszenia swoich kwalifikacji poprzez udział w szkoleniach, warsztatach. Technik dentystyczny a specjalista ds. techniki dentystycznej W ubiegłym roku w środowisku medycznym rozgorzała dyskusja na temat zmiany uprawnień techników dentystycznych oraz rozróżnienia kompetencji technika a specjalisty. Zgodnie z interpretacją Ministerstwa Zdrowia specjalista ds. techniki dentystycznej to osoba, która ukończyła studia wyższe w specjalności technika dentystyczna, obejmujące w programie nauczania co najmniej 2184 godziny kształcenia w zakresie niezbędnym do przygotowania do wykonywania zawodu technika dentystycznego i uzyskała tytuł licencjata lub inżyniera. Zarówno technik, jak i specjalista nie mogą być traktowani jako samodzielny zawód medyczny. Warto pamiętać, iż wykonywanie zawodu medycznego i przepisy regulujące uprawnienia zawodowe techników dentystycznych, w dalszym ciągu są opartej na regulacjach dekretu z 5 lipca 1946 r. o wykonywaniu czynności techniczno-dentystycznych. (Dz. U. z 22 marca 1947 r.) oraz rozporządzeniu ministra zdrowia z 15 maja 1951 r. w sprawie szczegółowego zakresu uprawnień techników dentystycznych (Dz. U. nr 28 poz. 222). Co powinien umieć technik dentystyczny: – przygotować stanowisko pracy; – przestrzegać reżimu technologicznego podczas przygotowywania materiałów stosowanych w ortodoncji; – odlewać z wycisków oraz opracowywać modele robocze i diagnostyczne; – wykonywać aparaty profilaktyczne; – wykonywać aparaty stosowane w leczeniu ortodontycznym; – naprawiać aparaty ortodontyczne; – wykonywać i wmontowywać dodatkowe elementy, zgodnie z zaleceniem lekarza; – oceniać jakość wykonywanych aparatów ortodontycznych i szyn chirurgicznych; – rozróżniać typy aparatów stałych; – uwzględniać sposoby leczenia stosowane w danym regionie; – korzystać z dokumentacji materiałowej, instrukcji obsługi fachowych urządzeń; – podnosić swoje kwalifikacje oraz wdrażać najnowsze osiągnięcia w dziedzinie ortodoncji. Technik dentystyczny jest bardzo ważną częścią zespołu fachowców, dbających o zdrowie i

Pielęgnacja zębów, Profilaktyka, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Wizyty kontrolne u dentysty – dlaczego są one takie ważne?

dentysta24h.olsztyn.pl / 02/04/2019

Jak pokazują statystyki, Polacy najczęściej decydują się na wizytę w swoim gabinecie stomatologicznym, gdy mają naprawdę poważny problem, co oznacza niewyobrażalny ból zęba wywołany przez ubytek czy stany zapalne. Osób, które przychodzą na wizyty kontrolne jest niestety wciąż zbyt mało. Dlaczego regularny przegląd stomatologiczny jest tak ważny, zwłaszcza w przypadku dzieci i przed czym może nas uchronić? Przyjrzyjmy się tej kwestii nieco bliżej. Wizyty kontrolne w gabinecie stomatologicznym– dajmy dobry przykład swoim dzieciom Rodzice często nie zdają sobie sprawy jak ważne jest nauczenie swoich pociech dbałości o stan swojej jamy ustnej. Pod żadnym pozorem gabinet stomatologa nie powinien być miejscem kojarzonym przez dzieci ze strachem i bólem, a raczej należy zachęcać je do regularnych wizyt kontrolnych. Pamiętajmy, aby swoją postawą dawać dobry przykład – przeglądy stomatologiczne powinny być wpisane w nasz kalendarz i muszą obejmować wszystkich członków rodziny, nie tylko dzieci. Najmłodsi obserwują reakcję swoich opiekunów, dlatego tak istotne jest, aby wszyscy bez wyjątków w nich uczestniczyli. Zaniedbania popełnione przez rodziców w dzieciństwie mają ogromny wpływ na zęby latorośli. Dość częstym błędem, popełnianym przez rodziców jest niedostateczna troska o czystość mleczaków oraz lekceważenie ubytków w zębach mlecznych (usprawiedliwiane, iż „przecież zęby mleczne i tak prędzej czy później wypadną, więc nie ma się czym martwić”), a także zbyt późna pierwsza wizyta u dentysty. Zdarza się, iż rodzice po raz pierwszy udają się z dzieckiem do dentysty dopiero w okolicy 5 roku życia lub nawet wtedy, gdy pojawiają się problemy bólowe, związane z zębami mlecznymi. Pierwsza wizyta powinna mieć miejsce w okolicach pierwszego roku życia, kiedy część zębów mlecznych jest już wyrżnięta. Prawidłowa higiena jamy ustnej i utrzymywanie stanu uzębienia w dobrej kondycji zapewni dzieciom w przyszłości mocne, naturalne i zdrowe zęby, które posłużą aż do późnej starości. Dlaczego warto umawiać się na regularne wizyty u dentysty? Stomatolog potrafi nie tylko z powodzeniem wyleczyć choroby dziąseł i przyzębia, lecz również chętnie podzieli z nami swoją wiedzę na temat prawidłowej pielęgnacji jamy ustnej, podpowie najlepsze rozwiązania i zaproponuje odpowiednie metody oczyszczania zębów. Nierzadko dentysta zasugeruje nam także zmianę pasty, zakup odpowiedniej szczoteczki do zębów oraz zachęci do stosowania płukanek w celu poprawy kondycji jamy ustnej. Jeśli walczymy z próchnicą, to wizyta u stomatologa będzie okazją, aby pozbyć się kamienia nazębnego. Jak powszechnie wiadomo – lepiej zapobiegać, niż leczyć. Jeśli stomatolog w porę wykryje w naszym uzębieniu jakieś nieprawidłowości, to może nas uchronić przed wieloma innymi bardzo groźnymi dolegliwościami. Rozwój stomatologii sprawił, że możemy skorzystać z wielu rozwiązań, które pomogą uratować nasze zęby – profesjonalny sprzęt ułatwia zdiagnozowanie rozmaitych schorzeń, takich jak: paradontoza, próchnica, zgorzele, stany zapalne. Gdyby uratowanie naszego zęba nie było możliwe, wówczas warto skorzystać z osiągnięć protetyki i implantologii. Nowoczesna technika pozwala na uzupełnienie braków w uzębieniu, tak, by nie odróżniały się one od naszych naturalnych zębów. Dzięki regularnym wizytom stomatolog może zauważyć nawet początkowe i subtelne zmiany, co daje większą szansę na całkowite wyleczenie. Jak często należy robić przegląd stomatologiczny? Wizyty kontrolne powinny odbywać się co pół roku, gdyż dzięki temu mamy możliwość szybszego wykrycia ubytków i naprawienia ich, zanim zęby zostaną kompletnie zaatakowane przez próchnicę. W czasie wizyt kontrolnych dobrze jest zdecydować się na skaling i piaskowanie, aby oczyścić zęby z zalegającego kamienia nazębnego, który stanowi idealne środowisko do rozwoju bakterii. Zdrowe zęby wpływają nie tylko na estetykę naszego uśmiechu, lecz także na naszą samoocenę i samopoczucie oraz zdrowie całego naszego organizmu, dlatego należy pieczołowicie o nie zadbać. # wizyty kontrolne # zapobieganie # przegląd stomatologiczny # stany zapalne # choroby dziąseł i przyzębia # paradontoza # zgorzele # zdrowe zęby

Higiena jamy ustnej, Pielęgnacja zębów, Profilaktyka, Zdrowie

Szczoteczka elektryczna, soniczna a klasyczna – która lepsza do zębów?

dentysta24h.olsztyn.pl / 26/03/2019

Mycie zębów to wbrew pozorom nie taka prosta sprawa. Jak podają wyniki badań opublikowanych na łamach PulsuMedycyny.pl wiedza polskiego społeczeństwa na temat dbania o zęby jest ciągle uboga – 60 proc. z Polaków nie ma pojęcia o sposobach szczotkowania zębów. Dodatkowo mamy problemy z wyborem właściwej szczoteczki. Aby nieco przybliżyć to zagadnienie pragniemy zaprezentować trzy rodzaje szczoteczek do zębów – elektryczną, soniczną oraz tradycyjną. Która z nich jest najlepsza? Postaramy się odpowiedzieć na to pytanie w naszym artykule. Zapraszamy do zapoznania się z nim. Szczoteczka manualna czy elektryczna? W wielu polskich domach w łazience, w kubeczku możemy znaleźć tradycyjną, manualną szczoteczkę do zębów, która niestety nie jest idealna, bowiem jej skuteczność w czyszczeniu zębów tak naprawdę zależy od naszej dokładności i wprawy. Gdy zdecydujemy się na zakup tradycyjnej szczoteczki do zębów, koniecznie musimy zwrócić uwagę na cztery podstawowe elementy. Po pierwsze – jej rączkę. Dobrze, aby była smukła, antypoślizgowa i wygodna w użytku. Następnie przyjrzyjmy się szyjce szczoteczki manualnej, która musi odginać się pod naciskiem, bowiem umożliwia to dokładne oczyszczenie trudnodostępnych miejsc, bez podrażniania dziąseł. Dwa kolejne wymagania są związane z powierzchnią myjącą szczoteczki. Warto spojrzeć na samą wielkość główki, która powinna być dopasowana do wieku osoby, korzystającej z produktu oraz do szerokości jej łuków zębowych. Ostatnia rzecz to warto dowiedzieć się, jakie włókna użyto do produkcji włosia główki szczoteczki tradycyjnej, wybieramy te o odpowiedniej dla nas grubości. Jeśli mamy wrażliwe, często krwawiące dziąsła to idealne będą szczoteczki z miękkim włosiem. Miękkie włosie jest wykorzystywane także w szczotkach dla dzieci. Alternatywą dla manualnej, zwykłej szczotki jest elektryczna lub zasilana bateriami. Szczotki elektryczne posiadają liczne udogodnienia, np. czujniki nacisku, możliwość używania różnych trybów czyszczenia, dlatego lepiej możemy zadbać o higienę naszej jamy ustnej. Szczotki zasilane bateriami AA mają podobne funkcje jak manualne, wyróżnia je jedynie opcja wibracji, przez co zęby są dokładniej czyszczone. Producenci szczotek elektrycznych zapewniają, że są one znacznie lepsze niż szczoteczki manualne. Szczoteczka elektryczna, niezależnie od technologii z jakiej korzysta, wykonuje znacznie więcej ruchów czyszczących zęby od szczoteczki manualnej. Dla porównania klasyczny model szczoteczek elektrycznych jednej z firm wykonuje 7600 ruchów czyszczących na minutę, a odpowiednio wprawiony człowiek jest w stanie wykonać szczoteczką manualną ponad 200 ruchów na minutę. Widzicie różnicę? A to tylko jedna z zalet szczoteczki elektrycznej, przemawiająca za jej wyborem. Jednym z rodzajów szczoteczek elektrycznych są szczoteczki obrotowo-pulsacyjne, które z powodzeniem usuwają osad mechanicznie, ich skuteczność jest 2 razy wyższa niż w przypadku klasycznej szczotki. A może szczoteczka soniczna? Szczotki soniczne i ultradźwiękowe oczyszczają zęby przy pomocą fal dźwiękowych, które są niesłyszalne dla ludzkiego ucha. Co ważne, szczotki soniczne idealnie sprawdzą się w przypadku osób z wrażliwymi dziąsłami, gdyż dzięki specjalnie zaprojektowanej główce (przypominającej tę manualną), która wykonuje ruch wymiatający (góra -dół) nie musimy się obawiać uszkodzenia dziąseł. Szczoteczka soniczna porusza się około 31000 – 42000 razy na minutę (w zależności od marki i włączonego trybu pracy), co w zestawieniu z pracą szczoteczki elektrycznej – ok. 5600 – 8800 ruchów oscylacyjnych (oraz do 41 000 ruchów pulsacyjnych) i szczoteczką tradycyjną – 200 daje nam jasny przekaz. Co więcej, szczoteczka soniczna usuwa osad z kawy i herbaty aż w 80% oraz redukuje 6krotnie więcej płytki gromadzącej się na zębach niż klasyczna szczoteczka do zębów, a zatem istnieje mniejsze prawdopodobieństwa wystąpienia chorób przyzębia (tj. m.in. paradontoza czy demineralizacja). Szczotka soniczna lepiej niż szczoteczka elektryczna dociera do miejsc trudno dostępnych, tylnych zębów i przestrzeni między zębowych. Szczoteczka soniczna doskonale czyści kieszenie poddziąsłowe, a także zachyłki w obrębie aparatów ortodontycznych, stałych oraz pomaga w usuwaniu osadów, przebarwień, płytki nazębnej i biofilmu. Dentyści polecają ją zwłaszcza osobom noszącym implanty, mosty czy aparaty ortodontyczne. Ostateczna decyzja należy do was! Wybór szczoteczki do zębów jest indywidualną sprawą, ale jeśli zależy wam na zdrowiu naszych zębów i pięknym, białym uśmiechu to warto zainwestować w dobrej klasy szczoteczkę elektryczną czy soniczną. Tym bardziej, że możemy z niej korzystać np. z mężem czy partnerem – kupując różne główki. Pamiętajcie jedynie, aby główkę lub całą szczotkę (jeśli pozostaliście przy klasycznym modelu szczotki) wymieniać średnio raz na 2, 3 miesiące. # szczoteczka elektryczna # szczoteczka soniczna # szczoteczka klasyczna # mycie zębów # higiena jamy ustnej # paradontoza # demineralizacja

Chirurgia stomatologiczna, Choroby przyzębia, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Torbiele zębopochodne – rodzaje, przyczyny, leczenie

dentysta24h.olsztyn.pl / 19/03/2019

Rozwijają się bezobjawowo, osiągając znaczne rozmiary, tym samym niszczą otaczające je tkanki. Torbiele zębopochodne (torbiel korzeniowa, torbiel zawiązkowa, torbiel dziąsłowa), bo o nich mowa mogą zrobić ogromne spustoszenie w naszym organizmie. W jaki sposób można je wcześnie zdiagnozować? Na czym polega leczenie? Na te i inne pytania odpowiemy w naszym artykule. Czym jest torbiel? Aby dowiedzieć się, czym jest torbiel sięgniemy do fachowej terminologii. Grecka nazwa kystis oznacza dosłownie zamkniętą ze wszystkich stron jamę lub pęcherz. Jej polskim odpowiednikiem powszechnie stosowanym w medycynie jest właśnie torbiel. Odwołując się do medycznej definicji zaproponowanej przez Kramera, torbiel jest patologiczną jamą wypełnioną treścią o różnej konsystencji i spoistości (płynną, półpłynną lub rzadziej gazem), która nie ma związku z wydzieliną ropną. Torbiele występują zarówno w tkankach miękkich jak i kościach, otocza je włóknista torebka, która jest wyścielona od wewnątrz tkanką nabłonkową (torbiel prawdziwa) lub takiego wysłania nie posiada, wtedy mówimy o torbieli rzekomej (pseudotorbieli). Jakie są powodu powstawania torbieli zębopochodnych? Najczęstszą torbielą jest torbiel korzeniowa (radicular cyst), która może występować również jako torbiel resztkowa lub boczna torbiel korzeniowa. Tworzy się z reszty nabłonkowej komórek wysp Malasseza i jest to torbiel zapalna, co oznacza, iż jej występowanie jest uzależnione od obecności martwiczo zmienionej miazgi zęba. Torbiel ta może się pojawić u osób obu płci, jednak jak pokazują badania jest ona nieco powszechniejsza u mężczyzn między 20. a 50. rokiem życia. Zazwyczaj wykrywa się ją w okolicy górnych zębów siecznych drugich. Torbiel zawiązkowa (dentigerous cyst) może być w formie rozwojowej lub rzadziej zapalnej. Ta pierwsza występuje częściej u mężczyzn w 2–3. dekadzie życia i ma ona związek z zatrzymanym zębem (zębem mądrości, kłem). Jest ona wynikiem niedorozwoju (hipoplazji) szkliwa. Znana jest także torbiel zęba po leczeniu kanałowym, gdy zostało ono przeprowadzone niestarannie lub nie można było udrożnić któregoś z kanałów. Torbiele dziąsłowe mogą występować także u niemowląt, jest to dość powszechne zjawisko, które rozwija się nawet u 75–94 proc. dzieci. Innym przykładem torbieli tkanek miękkich jest tzw. torbiel erupcyjna występująca podczas procesu wyrzynania się zębów. Torbiele u niemowląt nie wymagają leczenia, zanikają same (ok. 3 miesiąca), wystarczy kontrola i obserwacja w gabinecie stomatologicznym. Torbiele zębopochodne – jakie objawy im towarzyszą? Jak rozpoznać, że rozwijają się takie zmiany chorobowe? Niestety nie jest to proste, bowiem torbiele zębopochodne w jamie ustnej początkowo nie dają żadnych objawów. W późniejszym okresie może wystąpić rozdęcie kości, gdy rozwija się torbiel zęba. Pacjenci zazwyczaj zgłaszają się do swojego stomatologa, gdy pojawia się opuchlizna. Obecność torbieli zostaje stwierdzona przeważnie dopiero wtedy, gdy ulegnie ona zakażeniu i rozwija się proces zapalny okolicznych tkanek. Przy dużych rozmiarach torbieli może dojść do zmiany konfiguracji kości. Najczęściej występującymi wówczas objawami są: – pojawienie się objawów stanu zapalnego, – rozsunięcie korzeni zębów, – rozdęcie kości wyrostka zębodołowego szczęki lub żuchwy, – zanik kości z ucisku, jej ścieńczenie z objawem uginania i pergaminowego chrzęstu (crepitatio, objaw Dupuytrena), – brak zęba stałego w łuku zębowym po terminie jego fizjologicznego wyrzynania. Symptomem, choć dość rzadko spotykanym jest ból głowy. Towarzyszy on torbieli zębopochodnej w zatoce szczękowej. Pacjenci, u których występuje taka torbiel skarżą się także na niedrożność nosa, łzawienie (spowodowane uciskiem na przewód nosowo-łzowy), parestezje i przemieszczenie gałki ocznej. Jak diagnozuje się torbiele zębopochodne? Torbiel może zostać wykryta przypadkowo podczas zdjęć RTG, najczęściej stomatolog zleca wykonanie zdjęcie pantomograficznego oraz zdjęcia wewnątrzustnego. Na zdjęciu RTG jest ona widoczna jako jednolite przejaśnienie o gładkich zarysach, które jest wyraźnie oddzielone od otoczenia. Chorobie często towarzyszy pojawienie się przetoki na dziąśle. Jak leczy się torbiele zębopochodne? Najczęściej lekarze zalecają wycięcie torbieli. Zabieg jest przeprowadzany przez lekarza chirurga szczękowego. Mniejsze torbiele o średnicy nie większej niż 8 mm zwykle zostają wyleczone po odpowiednim leczeniu endodontycznym zęba przyczynowego. Nieleczone torbiele mogą osiągnąć duże rozmiary, przez co naciskają na sąsiednie tkanki. Takie działanie może prowadzić do różnych stanów chorobotwórczych oraz powikłań. Zabieg odbywa się w znieczuleniu miejscowym, na życzenie pacjenta można wykonać go w znieczuleniu całkowitym. Zazwyczaj operacje wyłuszczenia torbieli są połączone z wycięciem korzenia zęba przyczynowego lub wyrwaniem zęba. Powstały ubytek kostny zostaje uzupełniony materiałem kościozastępczym. Rutynowo wyciętą torbiel wysyła się do badania histopatologicznego, aby upewnić się, iż nie nastąpiły zmiany nowotworowe. Czy zabieg ten jest bolesny? Tak jak wcześniej wspominaliśmy, usunięcie torbieli jest wykonywane w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym, zatem nie musimy się obawiać bólu w trakcie zabiegu. Ból przychodzi dopiero później. Dzieje się tak z powodu urazu tkanek wyrostku zębodołowego. Zazwyczaj po usunięciu torbieli pojawia się również obrzęk, który może się utrzymywać przez kilka dni. W takim przypadku lekarz stomatolog przepisuje antybiotyk, leki przeciwbólowe i płukanki przeciwzapalne, a ból i obrzęk szybko ustępują. Zagrożenia w przypadku nieleczonych torbieli Taka zmiana chorobowa może wypełniać duże fragmenty kości. W związku z czym będą one bardziej podatne na urazy. Zęby mogą ulegać rozchwianiu, a w efekcie także wypadać. Poza bezpośrednimi skutkami ciężkie stany zapalne i otorbienie korzenia zęba mogą być przyczyną poważniejszych powikłań. Oprócz zakażenia zmiany i jej zropienia, możemy być – w bardzo rzadkich przypadkach -narażeni na powstanie zmiany nowotworowej. Zalecenia po usunięciu torbieli Po zabiegu usunięcia należy szczególnie zadbać o higienę jamy ustnej. Zęby, a zwłaszcza miejsce operowane, powinno się myć szczoteczką o miękkim włosiu. Przez pierwsze 24 godziny po zabiegu nie należy płukać ust płynem. Bolące miejsce można okładać zimnymi kompresami, np. z lodem. Powinniśmy także pamiętać, aby nie wydmuchiwać nosa – w celu jego oczyszczenia należy stosować krople i spray‘e, takie jak podczas kataru. Parę dni po zabiegu może utrzymywać się opuchlizna, która zazwyczaj schodzi po 4, 5 dobach. Dentyści polecają, aby w czasie rekonwalescencji spożywać miękkie potrawy: ryby, gotowany kurczak, gotowane warzywa, makarony, ziemniaki (tłuczone), ale najlepiej by były one niegorące. Po 10 dniach od operacji lekarz ściągnie założone w trakcie zabiegu szwy. Czy torbiele zębopochodne mogą pojawiać się ponownie po zabiegu? Pacjenci, u których zdiagnozowano i usunięto torbiel zębową mogą się zastanawiać, czy istnieje prawdopodobieństwo nawrotu choroby. Otóż – jest ono bardzo małe. Jeśli torbiel zębowa została usunięta prawidłowo i całkowicie to rokowania są bardzo dobre. # torbiele zębopochodne # szkliwiaki # torbiel korzeniowa # torbiel zawiązkowa # torbiel dziąsłowa # parestezje # RTG # wycięcie torbieli # resekcja kości

Estetyka uśmiechu, Higiena jamy ustnej, Pielęgnacja zębów, Profilaktyka

Jak działają wybielające pasty do zębów?

dentysta24h.olsztyn.pl / 12/03/2019

Producenci past wybielających zęby zachęcają nas do ich zakupu, jednocześnie zapewniając iż to właśnie te pasty gwarantują śnieżnobiałe zęby już po pierwszym użyciu, a efekt wybielania zębów pozostaje widoczny przez długi czas. Na czym polega działanie past wybielających zęby i czy faktycznie warto się na nie zdecydować zamiast wybielania w gabinecie stomatologicznym? Na te i inne pytania odpowiemy w naszym artykule. Wybielanie zębów – podstawowe informacje Za każdym razem, gdy patrzysz w lustro widzisz, iż twoje zęby dawno straciły piękny, biały kolor i teraz są szare lub pożółkłe? Marzysz o hollywoodzkim uśmiechu? Metodą, która pozwoli Ci na nowo cieszyć się rewelacyjnym wyglądem swoich zębów jest wybielanie. Wiele osób z różnych powodów: m.in. niższe koszty niż profesjonalne wybielania zębów w gabinecie stomatologicznym czy też obawa przed zabiegiem, sięga po domowe sposoby, kupując pasty wybielające do zębów. Działanie past wybielających opiera się przede wszystkim na składnikach abrazyjnych (ściernych). Palenie tytoniu, picie barwiących napojów, spożywanie pokarmów o intensywnym kolorze, kawy i herbaty przyczynia się do odkładania się na szkliwie osadu. Pasty wybielające zęby mają w swoim składzie krzemionkę, która z powodzeniem ściera osad, ale czasem także i szkliwo. Należy zwrócić uwagę na ten fakt, aby później nie być niemile zaskoczonym. Jak znaleźć dobrą pastę do zębów wybielającą? Pasty wybielające zęby eliminują przebarwienia ścierając je z powierzchni szkliwa. Na ich opakowaniu możemy znaleźć specjalne oznaczenie, wyrażone skrótem RDA, który wyraża wskaźnik ścieralności. Pamiętajmy, iż im wyższe RDA, tym większa szansa na wybielenie, ale musimy bardzo uważać, bowiem istnieje większe ryzyko zniszczenia szkliwa i doprowadzenia zębów do nadwrażliwości. Najwyższy wskaźnik ścieralności mają pasty dla palaczy, w niektórych przypadkach jest on wyższy niż 100. Oczywiście, pasty wybielające różnią się składem, w aptekach można nabyć takie pasty, które mimo niskiego wskaźniku ścieralności zachowały swą wybielającą moc, gdyż w ich formule zostały zawarty nadtlenek wodoru oraz nadtlenek kardamidu. Substancje te stosuje się w stężeniach 3-15 proc. do produkcji chemii gospodarczej, a nieco słabsze roztwory (poniżej 12 proc.) w rozjaśniających farbach do włosów. Pasty te wybielają najskuteczniej, jednak tylko krótkoterminowo, bo zaleca się je stosować nie dłużej niż do dwóch tygodni. Innym rodzajem past wybielających są pasty wybielające enzymatyczne. Ich cena jest nieco wyższa, jednak zaletą jest fakt, iż nie ścierają one szkliwa, lecz rozpuszczają przebarwienia dzięki zawartym w nich enzymom. Na co zwrócić uwagę, jeśli chcemy kupić skuteczną pastę wybielającą? Przede wszystkim na to, aby wybrana pasta była w pełni bezpieczna dla naszych zębów. Pasty o wysokim wskaźniku ścieralności mogą naruszać szkliwo, a tym samym jesteśmy na dobrej drodze, aby w krótkim czasie nabawić się nadwrażliwości. Jeśli koniecznie zależy nam na wybielaniu zębów pastami to zainwestujmy w produkty, których działanie oparte jest na enzymach oraz nadtlenkach: wodoru lub kardamidu. W czym tkwi sekret działania past wybielających? W składzie past wybielających, oprócz krzemionki znajduje się również soda oczyszczona, która jest powszechnie znana ze swoich czyszczących właściwości. Ponadto, pasty wybielające zawierają substancje, które wygładzają zęby, dzięki czemu zapobiegają ponownemu powstawaniu osadu. Podczas gdy soda chemicznie usuwa przebarwienia zębów, krzemionka i pitofosforany delikatnie, w sposób mechaniczny ścierają warstwę tworzącą na zębach osad. Pamiętajmy, iż sukces niektórych past wybielających opiera się także na substancjach lekko barwiących język i dziąsła na czerwono. Powstały w ten sposób kontrast powoduje, iż zęby wydają się jeszcze bielsze. Wybielające pasty do zębów: która z nich jest najlepsza? Odpowiedź na to pytanie jest niejednoznaczna, a tak naprawdę jedyną skuteczną metodą wybielania zębów jest profesjonalny zabieg higieniczny. Pasty wybielające to dobre rozwiązanie dla palaczy, wtedy z powodzeniem zostaje usunięty nalot papierosowy. Dostępne na rynku pasty wybielające nie wnikają w samą strukturę zębów, działają głównie na powierzchni, gdzie usuwają zalegające osady, tym samym redukują przebarwienia. Ma to odzwierciedlenie w trwałości osiągniętego efektu –wystarczy niewielkie zaniedbanie w czyszczeniu zębów, aby znowu pojawiły się przebarwienia. Jeśli nasza higiena jamy ustnej jest bez zarzutu, a mycie zębów pastą wybielającą jest bezowocne to najlepiej wybrać się do stomatologa na wybielanie profesjonalne. Czasem wystarczy skaling i piaskowanie by zęby były o kilka tonów jaśniejsze. # wybielające pasty do zębów # wybielanie zębów # higiena jamy ustnej # skaling, piaskowanie # fluor # szkliwo # próchnica # mycie zębów # stomatologia estetyczna

Estetyka uśmiechu, Higiena jamy ustnej, Profilaktyka, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Białe plamy na zębach – skąd się biorą i jak je leczyć?

dentysta24h.olsztyn.pl / 05/03/2019

Białe plamy na zębach mogą pojawić się z różnych powodów. Problem ten dotyczy zarówno zębów stałych, jak również mleczaków. W przypadku tych drugich białe plamy na zębach mogą powstać w wyniku nieprawidłowości rozwojowych w trakcie tworzenia się zawiązka zęba lub też po jego wyrznięciu. Białe plamy i przebarwienia na zębach mogą sygnalizować niedobór lub nadmiar pierwiastków lub początkowe stadia próchnicy. W jaki sposób można zapobiegać ich występowaniu, jakie metody leczenia są stosowane? Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedzi w naszym artykule. Białe plamy na zębach – co się dzieje z naszymi zębami? Gdy zauważymy białe plamy na zębach stałych i na mleczakach po raz pierwszy to będzie to dla nas ostrzeżenie, iż mamy do czynienia z demineralizacją szkliwa i ubytkiem wapnia z jego powierzchni. Za odwapnienie zębów są odpowiedzialne bakterie żyjące w płytce nazębnej, czyli w białym nalocie na zębach przy dziąsłach, który osadza się po jedzeniu. Demineralizacja szkliwa Z początku odwapnienia na zębach są widoczne jedynie po osuszeniu szkliwa, jednakże z czasem postępujący proces demineralizacji może przerodzić się w próchnicę, która w kolejnym etapie przybiera postać nieestetycznego przebarwienia – ciemnej, brunatnej plamy. Nieleczona próchnica może spowodować ubytki szkliwa, będzie zachodziła również konieczność przeprowadzenia leczenia kanałowego, a nawet w ostateczności należy liczyć się z utratą zębów. Dlatego tak istotne jest, aby w porę zgłosić się do swojego lekarza, gdyż w przypadku zatrzymania procesu próchnicowego na etapie białych przebarwień na zębach, możemy jeszcze przywrócić zębom pierwotny wygląd – zmiany te są odwracalne. Zachwianie równowagi minerałowej Przebarwienia na zębach są oznaką, iż w organizmie została zachwiana równowaga minerałowa. Jak wiemy, szkliwo jest zbudowane z rozmaitych składników: 95 proc. stanowią związki nieorganiczne – kryształy wapnia i fosforu oraz niewielkie ilości sodu, magnezu i potasu, pozostała część to związki organiczne i woda. Jeśli mamy niedobór lub nadmiar tych składników to mogą się właśnie pojawić białe przebarwienia. Białe plamy na zębach to symptom fluorozy. Jest ona spowodowana nadmiernym przyjmowaniem fluoru w różnych postaciach: poprzez pasty do zębów, pożywienie oraz wodę. Chorzy cierpiący na tę chorobę mają zęby w kolorze kredobiałym lub brązowym. Zdaniem dentystów odwapnienie szkliwa niesie ze sobą większe zagrożenie dla naszych zębów niż fluoraza, gdyż jest ono bowiem stanem przedpróchnicowym i tylko krok dzieli nas od próchnicy. Noszenie aparatu ortodontycznego a białe plamy na zębach Demineralizacja szkliwa zazwyczaj występuje u pacjentów mających wady zgryzu, z założonym stałym aparatem ortodontycznym – jest on znacznym utrudnieniem w dokładnym szczotkowaniu zębów. Płytka nazębna bardzo łatwo osiada na zamkach aparatu. Często nawet po zakończeniu leczenia ortodontycznego możemy zobaczyć białe plamy na zębach. Hipoplazja szkliwa – niebezpieczny niedobór składników odżywczych Białe plamy na zębach i przebarwienia mogą pojawić się w wyniku hipoplazji szkliwa. Termin ten oznacza niedorozwój. O hipoplazji szkliwa mówi się, gdy w organizmie brakuje różnych składników odżywczych (m.in. witaminy A, D, K i C oraz minerałów: wspomnianego wcześniej wapnia, magnezu czy też fluoru), które z powodu błędów dietetycznych lub chorób układu pokarmowego nie są dostarczane do organizmu. Hipoplazja szkliwa, tak jak inne choroby przyzębia, wymaga leczenia stomatologicznego, gdyż wtedy pacjenci mają osłabione, podatne na uszkodzenia zęby. Białe plamy na zębach – leczenie W zależności od schorzenia i stopnia zaawansowania choroby, metoda leczenia i pozbywania białych plam powinna być dobrana indywidualnie do pacjenta w oparciu o dokładną diagnostykę. Pamiętajmy, aby od razu po zaobserwowaniu pierwszych objawów udać się do lekarza, by ten mógł jak najszybciej postawić diagnozę i zaproponować skuteczne leczenie. Leczenie fluorozy opiera się uzupełnianiu bieżących ubytków próchnicowych, rekonstrukcji i uzupełnianiu ubytków szkliwa płynnym materiałem kompozytowym oraz hydroksyapatytem, dzięki czemu jest wspomagana remineralizacja szkliwa. Ponadto, aby usunąć przebarwienia stosuje się wybielanie zębów za pomocą lasera lub też poprzez mikroabrazję – wyrównanie kolorytu (pastami ścierającymi). Profilaktyka Jeśli zależy nam na pięknym, zdrowym uśmiechu to przede wszystkim musimy zwrócić szczególną uwagę na higienę jamy ustnej. Koniecznie pamiętajmy o regularnym myciu zębów i nitkowaniu przestrzeni międzyzębowych. Osoby cierpiące na fluorozę powinny wybierać pastę do zębów bez fluoru. Warto również zdecydować się na zmianę nawyków żywieniowych: koniecznie wprowadźmy do jadłospisu produkty bogate w wapń (zwłaszcza mleko i jego przetwory), a ograniczmy te, które zawierają fluor (m.in. w czarna herbata, żytnie pieczywo, ser cheddar, wieprzowe wędliny, płatki kukurydziane oraz jogurty truskawkowe). # białe plamy # hipoplazja szkliwa # bruzdy na zębach # przebarwienia na zębach # fluoroza # fluoryzacja # choroby przyzębia # wady zgryzu

ul. Pstrowskiego 14D/1; 10-602 Olsztyn

89 543 60 67

513 100 313

Support@doctordent.pl

Author name: dentysta24h.olsztyn.pl