Ogólnie

Jeśli szukacie pysznego i do tego zdrowego zamiennika cukru to warto zastanowić się nad zakupem, mającego przeciwpróchnicze właściwości cukru brzozowego, czyli ksylitolu. Jakie zastosowanie ma ksylitol oraz w przypadku jakich dolegliwości i chorób należy go spożywać, aby znacznie poprawić swój stan zdrowia? O tym przeczytacie w naszym artykule, zapraszamy do zapoznania się z nim. Ksylitol – co kryje się pod tą tajemniczą nazwą? Ksylitol albo inaczej cukier brzozowy (sok z brzozy) to naturalny słodzik, który zawiera aż o 40 proc. mniej kalorii niż tradycyjny cukier oraz – co jest niezwykle ważne dla cukrzyków, ma on zdecydowanie niższy indeks glikemiczny. Ksylitol wraz z orbitolem, mannitolem, erytritolem oraz maltitolem zalicza się do grupy polioli, czyli „alkoholi cukrowych” – węglowodanów charakteryzujących się niską wartością energetyczną i tym, iż nie podnoszą poziomu glukozy we krwi, zatem diabetycy oraz osoby odchudzające się mogą je bez obaw spożywać. Ksylitol jest stosowany w żywności od 1960 roku. Cukier brzozowy jest bardzo popularnym słodzikiem dla diety cukrzycowej wUSA (tu jest zatwierdzony, jako dodatek do żywności w nieograniczonej ilości w środkach spożywczych do specjalnych celów dietetycznych). Historia powstania ksylitolu Jak to zazwyczaj bywa, ksylitol został odkryty przez przypadek podczas II wojny światowej. Finlandia inwestująca w sprzęt wojskowy w obliczu walki z ZSRR pogrążała się w kryzysie gospodarczym. W tym czasie brakowało wielu podstawowych produktów spożywczych, w tym cukru. To wówczas wynaleziono substytut w postaci naturalnego słodzika otrzymywanego z masy drzewnej z brzozy, a po wojnie zaczęto go powszechnie używać w branży spożywczej. W jakich produktach występuje ksylitol? Dlaczego warto go stosować? Tak jak na początku wspominaliśmy, ksylitol jest produktem naturalnym, pozyskanym najczęściej z kory fińskiej brzozy, choć możemy go także znaleźć w wybranych owocach (truskawkach, jagodach, malinach, śliwkach, gruszkach), kolbach kukurydzy oraz grzybach. Ciekawostką jest fakt, iż również ludzki organizm wytrwarza minimalne ilości ksylitolu. Cukier brzozowy nie tylko smakuje, ale również wygląda dokładnie tak jak ten tradycyjny. Co więcej – podczas jego spożywanie dodatkowo można wyczuć niezwykle przyjemny, miętowy aromat. Ksylitol znajduje się w składzie wielu produktów, np. na rynku są dostępne gumy do żucia z ksylitolem, miętówki, a także pasty do zębów, płyny do płukania ust oraz aerozole do nosa. Zachęcamy do ich stosowania, gdyż cukier brzozowy ma właściwości bakteriobójcze. Ksylitol pomaga w profilaktyce próchnicy i parodontozy (choroby przyzębia, zapalenie dziąseł). Po jego spożyciu bakterie nie przylegają do powierzchni zębów i dzięki temu zmniejsza się ilość płytki nazębnej. Ksylitol powinien się znaleźć w diecie kobiet spodziewających się potomstwa, bowiem jego stosowanie przez matki obniża również ryzyko pojawienia się próchnicy u dzieci w wieku 19-31 miesięcy, ponieważ do zakażenia bakteriąStreptococcus mutans u dzieci dochodzi głównie poprzez kontakt z matką. Ksylitol zapobiega również suchości błony śluzowej jamy ustnej (tzw. kserostomii), gdyż stymuluje produkcję śliny. Przemysł spożywczy oraz farmaceutyczny chętnie wykorzystuje ten produkt, ma on zastosowanie nie tylko jako niskokaloryczny środek słodzący, ale i również jako emulgator, stabilizator, substancja pochłaniająca wilgoć i środek zagęszczający. Jak podają niektóre źródła,  pozytywnie wpływa także na cechy sensoryczne odtłuszczonych serów. Produkty light najczęściej z ksylitolem Jeśli kupujecie artykuły z napisem  „sugar free” albo „light” to możecie być pewni, iż przy ich produkcji wykorzystano właśnie cukier brzozowy. W produktach spożywczych ksylitol kryje się pod symbolem E967, a zatem w składzie takich smakołyków, jak większość ciastek, cukierków, deserów, napojów oraz gum do żucia powinien się on znaleźć. Jakie dobroczynne właściwości ma ksylitol? Ksylitol jest polecany nie tylko ze względu na doskonały smak, lecz również pozytywnie wpływa na nasz organizm, bowiem – zmniejsza łaknienie na słodycze, – zwalcza bakterie próchnicotwórcze oraz posiada ogólne antybakteryjne działaniu, dzięki czemu podnosi ogólną odporność organizmu, – redukując wydzielanie insuliny opóźnia proces starzenia, – jest skutecznym sprzymierzeńcem w walce z nadwagą lub otyłością, – zwiększa przyswajanie wapnia, poprawiając tym samym konsystencję kości, za sprawą stymulacji wchłaniania wapnia w jelitach. – wzmacnia mineralizację szkliwa zębowego – reminalizacja szkliwa, – powoduje wytwarzanie specyficznych kwasów tłuszczowych w jelitach, tym samym ogranicza rozwój pleśni i drożdżaków w przewodzie pokarmowym, – jest prebiotykiem, który wspomaga rozwój korzystnej flory bakteryjnej jelit, – ma działanie odświeżające – likwiduje niemiły zapach z ust oraz działa orzeźwiająco. Jaka jest zalecana dzienna dawka ksylitolu? Osoby, które zastępują tradycyjny cukier ksylitolem powinny go stopniowo dawkować, zaczynamy od małych porcji – takich dosłownie na czubek łyżeczki. Docelowo zaleca się do 15g ksylitolu dziennie (ok. 3-4 łyżeczek). Należy pamiętać, aby nie przekraczać dawki 40g dziennie. Działania niepożądane wynikające z nadmiernego spożycia ksylitolu Substancja ta jest uznawana za dość bezpieczną, zarówno w przypadku stosowania przez dorosłych, jak i dzieci, jednakże odradza się podawanie ksylitolu małym dzieciom – nawet przez 2-3 pierwszych lat życia, wynika to z niedojrzałości enzymatycznej ich systemów trawiennych. Ksylitol mimo licznych zalet, spożywanych w dużej ilości może powodować zaburzenia ze strony układu pokarmowego  – ból brzucha, dyskomfort, wzdęcia, biegunki, dlatego na opakowaniu każdego produktu powinna się znaleźć informacja o możliwych działaniach niepożądanych, w tym o działaniu przeczyszczającym. Ponadto, należy mieć na uwadze, iż stosowanie w nadmiarze wszystkich rodzajów słodzików (syntetycznych i naturalnych) może być szkodliwe dla nerek. Czy ksylitol może być niebezpieczny dla ludzkiego organizmu? Choć sporo mówi się o szkodliwym działaniu słodzików to w przypadku ksylitolu nie musicie się obawiać, bowiem badacze z amerykańskiego Urzędu ds. Żywności oraz Preparatów (FDA) uznali, iż ksylitol nie posiada żadnych znanych własności toksycznych. Podobne zdanie ma Komitet Ekspertów ds. Dodatków do Żywności Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Gdzie można nabyć ksylitol? Produkt ten jest powszechnie dostępny praktycznie we wszystkich większych supermarketach. Powinniście go szukać na półkach z tzw. zdrową żywnością. Można go również zamówić w sklepach internetowych.  Jedynym minusem jest dość wysoka cena, bowiem 1kg kosztuje 30 zł.   # ksylitol  # próchnica # sok z brzozy # demineralizacja szkliwa i zębiny # bakterie próchnicotwórcze # remineralizacja

Trudno jest nam sobie wyobrazić sytuację, gdy mamy ogromne problemy z otworzeniem ust lub też gdy udaje się nam jedynie wykonać tę czynność połowicznie. Ograniczenie ruchów żuchwy sprawia, że codzienne, naturalne czynności jak gryzienie, ziewanie, a w skrajnych przypadkach nawet mówienie będą wymagały wielkiego wysiłku, nie mówiąc już o towarzyszącym silnym bólu. W takiej sytuacji należy niezwłocznie udać się do lekarza dentysty. Szczękościsk, bo tak diagnozuje się tę chorobę, jest nie tylko nieprzyjemny dla pacjenta, ale także niebezpieczny. Co może wywoływać szczękościsk, jakie są jego objawy i jak przebiega leczenie? Na te i inne pytania odpowiemy w naszym najnowszym artykule. Kiedy mówi się o szczękościsku? Szczękościsk to częściowa lub całkowita niemożność otwarcia jamy ustnej, która jest wynikiem  odruchowego skurczu mięśni stawu skroniowo-żuchwowego (zaliczamy do nich mięsień skroniowy, mięsień żwacza i mięśnie skrzydłowe). Ten odruchowy, nagły skurcz odpowiada za  to, iż ruchy żuchwy stają się ograniczone. Warto wiedzieć, iż choroba ta może pojawić się u osób w różnym wieku, jest to bowiem związane z dużą ilością stanów, które mogą wywołać ten objaw. Szczękościsk może być efekte zarówno stosunkowo łagodne i przemijające stanów, jak i znacznie poważniejszych schorzeń. Co powoduje szczękościsk? Przyczyny Szczękościsk mogą spowodować zarówno lokalne patologie toczące się w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego, jak i schorzenia ogólnoustrojowe. Wśród potencjalnych przyczyny szczękościsku wymienia się: ◦      zmiany dotyczące bezpośrednio stawu skroniowo-żuchwowego (ropnie jego okolicy, zwyrodnienie jego elementów, wrodzone zesztywnienie struktur tego stawu, ale i urazy stawu skroniowo-żuchwowego, rozrosty nowotworowe oraz procesy zapalne) ◦       zaburzenia wyrzynania się zębów (mądrości), powodujące zapalenie ich okolic, – stany po resekcji zębów (szczękościsk może być powikłaniem usuwania zębów). Warto wiedzieć, iż po ekstrakcji zębów trzonowych tzrecich często można zaobserwować utrzymujący się przez kilka dni szczękościsk. – padaczkę – ropień mózgu – udar mózgu – ropień migdałka gardłowego – stany zapalne gardła – tężec – zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – tężyczkę – histerię – bardzo silnie stresujące sytuacje, zarówno te, które trwają od dłuższo czasu i ulegają nasileniu jak i wszystkie sytuacje nagłe, nieprzewidziane, szokujące. Pacjent może nie być w stanie skonkretyzować, co się dzieje z jego szczęką. Odczuwa napięcie oraz ból. – stan po zażyciu narkotyków (szczególne możliwości wywołujące szczękościsk ma amfetamina) – nowotwór ośrodkowego układu nerwowego – ropowicę dna jamy ustnej – zębopochodne zapalenie okostnej – promienicę – bruksizm (częste, niekontrolowane zgrzytanie zębami, może doprowadzać do zwyrodnień elementów stawu skroniowo-żuchwowego). Jak można rozpoznać szczękościsk? Przede wszystkim od razu zauważymy i poczujemy, iż nasza szczęka otwiera i porusza się z trudnością. Tym samym gryzienie pokarmów, ziewanie, a nawet mówienie może być nie lada wyzwaniem. Szczękościskowi mogą towarzyszyć także inne dolegliwości, które są zależne są od przyczyny wystąpienia tego objawu. Pacjenci mogą uskarżać się na m.in. bóle – np. ból gardła, głowy czy ból ucha. Chorobie może również towarzyszyć zaczerwienienie gardła czy gorączka. Chorzy, którzy mają patologiczne zmiany obejmujące staw skroniowo-żuchwowy, mogą również cierpieć na słyszalne trzeszczenie żuchwy, a także może mieć miejsce  nieprawidłowe przemieszczanie się żuchwy podczas mówienia czy spożywania pokarmów. Jeżeli przyczyna jest związana właśnie ze stawami skroniowo-żuchwowymi, to najczęściej albo nie ma dodatkowych objawów albo występuje ból w okolicy stawów. Profesjonalna diagnostyka gwarantuje sukces leczenia Lekarz stomatolog koniecznie musi przerowadzić z pacjentem szczegółowy wywiad lekarski,  gdyż dzięki niemu będzie mógł ocenić stan i podjąć decyzję co do dalszych kroków. Aby znaleźć przyczynę szczękościsku najczęściej zostanie zlecenone wykonanie takich badań jak: – neurologiczne (przeprowadza się EEG, które ma wykluczyć obecność padaczki),laryngologiczne (mogą wykluczyć lub potwierdzić stany zapalne czy urazy w stawie), – stomatologiczne (mające na celu wykluczenie stanów zapalnych w zębach), – obrazowe (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, badanie RTG – umożlwiają zdiagnozowanie nie tylko defektu stawu skroniowo-żuchwowego, ale również stwierdzenie ewentualnego guza mózgu czy ropnia), – laboratoryjne (wykonywane najczęściej przy podejrzeniu stanu zapalnych Po wykryciu przyczyny można rozpocząć właściwe leczenie. Jak przebiega leczenie szczękościsku? W przypadku gdy ściekościsk jest wynikiem infekcji (bakteryjnej, wirusowej lub grzybicznej) leczenie odbywa się przy pomocy odpowiednich środków farmakologicznych, które mają pomóc zlikwidować zakażenie. Jeżeli podłożem objawu są problemamy z zębami – należy skontaktować się ze swoim dentystą, który usunie lub wyleczy problematyczne zęby. Szczękościsk związany z dysfunkcją stawu skroniowo-żuchwowego leczy się, zakładając specjalne szyny okluzyjne na górny łuk zębowy. Chory powinien je nosić przez około osiem godzin na dobę. Pozwoli to znacznie zmniejszyć ból, a ruchomość w stawach zostanie poprawiona. Co więcej, szyny zmniejszają napięcie mięśni, dzięki czemu możliwy jest ich rozkurcz. Ćwiczenia rozluźniające szczękościsk Oprócz terapii lekami warto wspomagać się także następującymi ćwieczeniami i masażami rozluźniającymi szczęki (wykorzystuje się też działanie ciepła) i odpowiednie ćwiczenia logopedyczne polegające na: – przesuwaniu dolnej szczęki w lewą i w prawą stronę,wysunięciu do przodu i cofaniu dolnej szczęki przy rozwartych wargach, – wykonywaniu ruchów żucia, przy których angażują się wargi, policzki i dolna szczęka, – ćwiczeniu swobodnego opadania szczęki. Ćwiczenie swobodnego opadania szczęki wykonuje się poprzez takie ułożenie palców wskazujących w zagłębieniach pod nasadami uszu, aby opierały się na tyłach kości szczękowej. Szczękę powinno się  opuszczać  w dół przy mocno dociśniętych palcach. Ruchy należy powtarzać najpierw powoli, a później z większą gwałtownością i szybkością, przy czym szczęka musi cały czas opadać miękko. # szczękościsk # szczęka # jama ustna # staw skroniowo-żuchwowy # bruksizm