Zdrowie Archives - Page 8 of 13 - https://www.doctordent.pl

Higiena jamy ustnej, Nowoczesna stomatologia, Profilaktyka, Zdrowie

Jak dbać o zęby i o aparat ortodontyczny?

dentysta24h.olsztyn.pl / 27/06/2018

Obecnie wady zgryzu mogą być leczone zarówno u dzieci, nastolatków, jak również u osób starszych. Założenie stałego aparatu ortodontycznego nie tylko poprawi nasz wygląd, zniweluje niektóre wady wymowy, ale także zapobiegnie powstawaniu chorób dziąseł i zębów. Jak należy dbać o zęby i jakie stosować środki higieniczne w trakcie leczenia ortodontycznego? W naszym najnowszym artykule możecie znaleźć bardzo użyteczne porady na ten temat. Stały aparat ortodontyczny Jak sama nazwa wskazuje ten rodzaj aparatu pacjenci noszą przez cały czas leczenia. Aparat ortodontyczny stały może być założony tylko przy właściwym uzębieniu. Jego zadaniem jest wprowadzenie nawet najdrobniejszych poprawek estetycznych. Najpopularniejsze są obecnie stałe aparaty, które przykleja się do zewnętrznych powierzchni wszystkich zębów. Pacjenci mogą wraz z prowadzącym stomatologiem zdecydować o wyglądzie aparatu: młodzież najczęściej decyduje się na kolorowe gumki, starsi sięgają po szare i przezroczyste, aby jak najmniej rzucały się w oczy. Alternatywą dla widocznych aparatów zewnętrznych jest aparat wewnętrzny (lingwalny) – mocuje się go na wewnętrznej stronie zębów, co sprawia, iż jest całkiem niezauważalny. Trudne początki Choć samo nałożenie aparatu nie jest bardzo bolesne, jednakże nieprzyjemne uczucie i ból może nam towarzyszyć przez kilka pierwszych dni, zanim przyzwyczaimy się do jego obecności w ustach. W trakcie pierwszych dni noszenia aparatu może również dojść do powstawania otarć na języku czy też wewnątrz policzków, dlatego aby tego uniknąć zaleca się nałożenie specjalnego wosku na metalowe części, a podrażnione miejsca jamy ustnej można posmarować specjalnym preparatem do otarć śluzówki. Dyskomfort tuż po założeniu aparatu mogą również powodować duże siły mające na celu przesuwanie zębów. Wtedy też starajmy się spożywać miękkie pokarmu, które nie wymagają od nas gryzienia. Jakich pokarmów należy unikać? W późniejszym czasie zwracajmy także uwagę na to, co jemy, gdyż gryzienie bardzo twardych pokarmów tj. jabłko, marchew może spowodować odklejenie się zamków, dlatego warto każdy produkt kroić na małe kawałeczki. Nie zaleca się jeść słodyczy, szczególnie tych ciągnących typu batony, gumy do żucia, cukierki. Picie napojów gazowanych także może źle wpłynąć na klej, który przytrzymuje zamki. Higiena jamy ustnej Aparat ortodontyczny wymaga od nas wyjątkowej dbałości o stan jamy ustnej. Należy dokładnie myć zęby i aparat nawet po najmniejszym posiłku. W tym celu warto zaopatrzyć się w niezbędne akcesoria. A są to: – Specjalna ortodontyczna szczoteczka do zębów. Jeśli do tej pory myliśmy zęby szczotką elektryczną to wystarczy nabyć końcówkę dla osób noszących aparat. Taka mała główka jest wyposażona w cienkie włókna, dzięki czemu możemy dokładnie wyczyścić wszystkie miejsca pomiędzy zębami i drucikami. Dobrym pomysłem jest model z irygatorem, bowiem pod ciśnieniem oczyści płytkę bakteryjną z obszarów dookoła aparatu i dziąseł – Specjalne wyciorki oraz szczoteczki pęczkowe ułatwiające czyszczenie trudno dostępnych miejsc – Nić dentystyczna ze sztywnym końcem, który można przewlekać pomiędzy zębami – Pasta do zębów – warto poradzić się swojego dentysty, jaki rodzaj pasty będzie odpowiedni dla naszego szkliwa – Płyn do płukania jamy ustnej. Jak prawidłowo myć zęby? Przede wszystkim należy sobie uświadomić, iż po założeniu aparatu szczotkowanie zębów będzie zajmować znacznie więcej czasu niż miało to miejsce wcześniej. Higienę jamy ustnej rozpoczynamy od zdjęcia tych części i elastycznych wyciągów, które nie są umocowane na stałe. Kolejno ustawiamy szczoteczkę względem dziąseł pod kątem 45 stopni i lekko ją dociskamy wykonując krótkie ruchy w przód i w tył, w ten sposób czyszcząc każdy ząb przez około 10 sekund (te same czynności stosujemy przy zewnętrznych, wewnętrznych, tylnych i żujących powierzchniach zębów). Teraz przychodzi czas na oczyszczenie miejsc dookoła aparatu. Zaczynamy od góry, pamiętajmy by wszystkie czynności wykonywać bardzo ostrożnie i delikatnie by nie urwać czy uszkodzić żadnego drucika czy zamka. Ostatnią czynnością jest oczyszczenie dziąseł w miejscach, które zakrywa aparat ortodontyczny (na przykład podniebienie). Jak często myć zęby przy aparacie ortodontycznym? Prawidłowa higiena jamy ustnej nie tylko pozwoli uniknąć przykrych komplikacji, lecz przyspieszy także leczenie i moment zdjęcia aparatu. Prawidłowe mycie zębów pozwoli także na wyeliminowanie problemu nieświeżego oddechu czy też zapobiegnie powstawaniu ubytków, które trudno się leczy u osób noszących aparat ortodontyczny. Pierwszy raz zęby powinniśmy myć rano, przed śniadaniem (należy to robić przez co najmniej 4 minuty mając na uwadze, że płytka nazębna osadzała się na nich przez całą noc). Kolejne mycie nastąpić powinno po śniadaniu – umożliwi ono pozbycie się resztek posiłku. Trzecie – po obiedzie, ostatnie – przed snem (tutaj wykonać można także nitkowanie). Jeśli w międzyczasie spożywaliśmy jakieś przekąski czy drobne posiłki także po nich należy umyć zęby. d Higiena jamy ustnej w trakcie noszenia aparatu ortodontycznego jest o tyle ważna, gdyż odkładające się resztki mogą być przyczyną próchnicy i demineralizacji szkliwa. Niesystematyczne lub niestaranne szczotkowanie zębów może spowodować pojawienie się zaczerwień i opuchlizny dziąseł, podczas szczotkowanie i nitkowania może dochodzić do krwawienia, a wkoło aparatu i dziąseł zacznie się osadzać płytka bakteryjna. # aparat ortodontyczny # wyciorki do zębów # ortodontyczna szczoteczka do zębów # nić dentystyczna # płyn do płukania jamy ustnej # szczoteczka jednopęczkowa

Estetyka uśmiechu, Ogólnie, Profilaktyka, Różne, Wady zgryzu, Zdrowie

Ścieranie zębów – objawy, przyczyny i leczenie

dentysta24h.olsztyn.pl / 05/06/2018

Wraz z wiekiem nasze zęby ścierają się. Jest to naturalny proces – na skutek żucia ścieramy ok. 65 nm szkliwa rocznie, jednakże w niektórych przypadkach ścieranie zębów jest zachowaniem nieprawidłowym, prowadzącym do odsłonięcia zębiny, przez co są one wrażliwe na zimno lub ciepło lub też zostaje podrażniona miazga. Jak podają statystki, nawet 7 na 10 pacjentów nadmiernie ściera zęby. W efekcie większość ludzi ok. 50 roku życia ma zdecydowanie krótsze uzębienie i to średnio aż o jedną czwartą wysokości. Kiedy dochodzi do ścierania zębów, jakie są jego przyczyny oraz jak wygląda leczenie? Starte zęby – jakie zagrożenie wiążą się z tym zaburzeniem? Zęby są pokryte najtwardszą tkanką w ludzkim organizmie, czyli szkliwem. Ścieranie się zębów jest naturalnym procesem postępującym wraz z wiekiem, jednakże w niektórych sytuacjach dochodzi do postępu tego procesu za wcześnie. Starte szkliwo odsłania zębinę, czyli tkankę znajdująca się pod szkliwem. Zębina jest podatna na różne bodźce, co skutkuje wrażliwością zęba na zimno czy ciepło. Równocześnie może wystąpić podrażnienie miazgi zęba (najbardziej wewnętrznej struktury zęba), samoistnych dolegliwości bólowych oraz konieczności leczenia kanałowego. Ponadto, lekarze obserwują zaburzenia okluzji zębów, czyli prawidłowych kontaktów między nimi. Mogą one powodować: problemy z przeżuwaniem i mówieniem, dolegliwości bólowe mięśni oraz stawów skroniowo-żuchwowych czy bóle głowy. Nie możemy zapominać o aspekcie estetycznym, bo „zjedzone zęby” źle się prezentują i mogą negatywnie wpływać na nasze samopoczucie i samoocenę. Ścieranie zębów – jakie są przyczyny? Wyróżniamy wiele przyczyn, które powodują ścieranie się zębów, do najczęstszych zalicza się: zgrzytanie zębami u dzieci i dorosłych (bruksizm), braki zębów (zwłaszcza trzonowych), wady zgryzu i niewłaściwą higienę jamy ustnej. Gdy ścieranie zębów dotyczy dzieci i zębów mlecznych to proces ten jest bardzo pożądany i naturalny, gdyż umożliwia on właściwy wzrost kości i przygotowanie miejsca dla zębów stałych. W przeciwieństwie do niego, ścieranie się zębów u dorosłych jest sytuacją wymagającą leczenia. Starte zęby mogą być także oznaką stresującego trybu życia. Gdy mało wypoczywamy, źle śpimy i niezdrowo się odżywiamy to istnieje większe prawdopodobieństwo, iż nieświadomie będziemy chcieli rozładować napięcie np. poprzez zgrzytanie, zaciskanie zębów czy też obgryzanie ołówków, okularów, paznokci, tym samym będziemy niszczyć zęby. Starte zęby a bruksizm Tak jak wcześniej wspomnieliśmy, nieświadome zgrzytanie zębami podczas snu jest najczęściej związane ze stresem. Sygnałem alarmowym będzie uczucie odrętwienia szczęk po przebudzeniu. Dodatkowo mogą wystąpić dolegliwości bólowe mięśni, stawów skroniowo-żuchwowych lub głowy. Przerost mięśni u osób cierpiących na bruksizm sprawia, iż policzki stają się grubsze, lepiej zarysowane. Ponadto, w stawach skroniowo-żuchwowych w trakcie ruchów żuchwy mogą pojawiać się różnego rodzaju trzaski czy przeskoki. Bruksizm przyczynia się również do powstawania podłużnych pęknięć szkliwa. Nadmierne zaciskanie zębów może także prowadzić do chorób przyzębia. Gdybyśmy zaobserwowali u siebie (lub też usłyszeli od bliskich, że w nocy zgrzytamy zębami) to koniecznie udajmy się do swojego stomatologa, gdyż zniszczenie szkliwa może dotyczyć nie tylko brzegów zębów, ale także szyjki zęba (ze względu na duże siły). Wady zgryzu a zniszczone zęby Zniszczone zęby mogą być także za sprawą nieleczonych wad zgryzu, wynikających z braków lub przesunięcia się zębów. W przypadku wad zgryzu część zębów może być poddana zwiększonym siłom żucia. Należy pamiętać, iż przeciążenie powoduje nie tylko ścieranie się szkliwa, lecz także w niektórych przypadkach – zębiny. U osób starszych najczęściej mamy do czynienia z występowaniem zębów przednich, natomiast brakiem zębów przedtrzonowych i trzonowych. Tylne zęby są przystosowane do miażdżenia i rozcierania pokarmu. Gdy ich brakuje, ich rolę muszą przejąć delikatniejsze zęby przednie, które posiadają inną budowę niż masywniejsze zęby trzonowe. Przez co w krótkim czasie dochodzi do ścierania się zębów. Oprócz defektu estetycznego, mamy do czynienia z obniżeniem wysokości zwarcia, co powoduje bóle mięśniowe i stawowe, a także wpływa na wygląd twarzy, która staje się postarzona. Niewłaściwa higiena jamy ustnej Ścieranie zębów dotyczy nie tylko powierzchni zgryzowych (czyli tych kontaktujących się z zębami przeciwstawnymi), ale także powierzchni bocznych. Jeśli używamy zbyt twardej szczoteczki lub też zbyt mocno szorujemy zęby, w dodatku pastami wybielającymi to możemy także zetrzeć szkliwo. Nasilenie starcia szkliwa ma także miejsce po zjedzeniu pokarmów lub wypiciu napojów zawierających kwasy. Metody walki ze startymi zębami Odbudowa zniszczonych zębów jest bardzo ważna, jednak jeśli nie zostanie wyleczona bezpośrednia przyczyna ścierania się zębów to będzie ona tylko chwilowym rozwiązaniem, bo problem prędzej czy później powróci. Jeśli nasze szkliwo jest starte z powodu niewłaściwej higieny jamy ustnej to wystarczy zmiana metody szczotkowania i szczoteczki (najlepiej kupić taką o średnim włosiu średnim). Gdyby ścierania zębów wynikało z braków zębowych to niezbędne będzie ich uzupełnienie za pomocą protez ruchomych lub uzupełnień stałych. Z kolei leczenie ortodontyczne jest zalecane przy wadach zgryzu. Najtrudniejszym i najdłużej trwającym zadaniem jest wyeliminowanie nerwowych nawyków. Leczenie bruksizmu obejmuje co najmniej kilka wizyt u lekarza, a często chorzy musza się kontrolować do końca życia. Pomocne w leczeniu bruksimu okażą się relaksacyjne ćwiczenia na żuchwę pozwalające rozluźnić mięśnie żucia – ich zwiększone napięcie odpowiada za objawy bruksizmu. Stomatolog może także zalecić noszenie szyn zgryzowych czy też specjalnych relaksacyjnych płyt podjęzykowych, które będziemy zakładać na noc, tym samym zapobiegniemy niszczeniu zębów. # ścieranie zębów # wady zgryzu # zgrzytanie zębami # bruksizm # starte zęby # starcie zębów # starte szkliwo # zniszczone zęby # ścieranie szkliwa # zjedzone zęby

Bez kategorii, Ogólnie, Pogotowie stomatologiczne, Profilaktyka, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Przed wyjazdem na urlop odwiedź dentystę

dentysta24h.olsztyn.pl / 29/05/2018

Na urlop czekamy przez cały rok, dlatego warto wcześniej zadbać o to, aby nic nie popsuło nam wymarzonego odpoczynku. I nieważne, czy wybierasz się za granicę czy też w Polsce spędzasz krótki, kilkudniowy wyjazd to zawczasu umów sobie wizytę kontrolną w swoim gabinecie stomatologicznym, tak aby niespodziewany, przeszywający ból zęba nie zmienił rajskich wakacji w prawdziwy, bardzo bolesny koszmar. Po co później zadręczać się myślami, że przecież wystarczyła wizyta u dentysty i wszystko byłoby w porządku. Zatroszcz się o swoje zęby, aby mieć spokojne wakacje! Tabletki przeciwbólowe jako doraźna pomoc Może nam się wydawać, iż nasze zęby są zdrowe, jednak będą to tylko pozory. Czasem nie odczuwamy bólu, a zęby zostały zaatakowane przez stan zapalny. Pierwszym egzaminem dla naszych zębów będzie lot samolotem, gdyż właśnie wtedy uwalniają się uwięzione w nieprawidłowo wypełnionych kanałach zębów małe pęcherzyki powietrza. Podobne, bolesne odczucia będą miały osoby nurkujące na dużych głębokościach. Ból zębów przy zmianach ciśnienia może być też oznaką stanu zapalnego miazgi oraz ubytków próchnicowych. Zatem, jeśli planujemy podróż samolotem lub chcemy podziwiać z bliska rafę koralową to koniecznie wyleczmy nasze zęby. W awaryjnych sytuacjach ratunek przyniosą nam tabletki przeciwbólowe zawierające kwas acetylosalicylowy lub ibuprofen. Warto zwrócić uwagę na skład tabletek, gdyż właśnie te, w przeciwieństwie do tabletek z paracetamolem, działają również w stanach zapalnych. Od razu ostrzegamy, iż ich stosowanie przez dłuższy czas może spowodować poważne dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, a także uszkodzić nerki i prowadzić do anemii. Gdybyśmy po wylądowaniu ciągle odczuwali ból to koniecznie należy udać się do najbliższego stomatologa. Plomba do samodzielnego założenia W trakcie spożywania pysznych, lokalnych łakoci wypadła wam plomba lub też ukruszył się ząb? Co wtedy zrobić, co gorsza w okolicy bardzo trudno o takiego specjalistę? Pozostaje jedyna możliwość, czyli zakup tymczasowego wypełnienia do samodzielnego założenia. Taki opatrunek szczelnie zamyka ząb do czterech tygodni i jednocześnie chroni go przed nadwrażliwością na zimno, bakteriami i resztkami jedzenia, a także zabezpiecza język i policzki przed ostrymi krawędziami szkliwa. Tymczasowe plomby mogą być stosowane zarówno przez dorosłych, jak i dzieci. Założenie takiej plomby jest niezwykle proste, wystarczy wycisnąć niewielką ilość preparatu i nałożyć szpatułką na zęba. Następnie, tak jak u dentysty, delikatnie zagryzamy zęby, by wypełnienie dopasowało się do zgryzu. Dzięki temu już po kilkunastu minutach można ponownie jeść i pić – nasz urlop został uratowany! Tuż po powrocie z wakacji należy udać się do dentysty, aby ten w miejsce tymczasowej plomby założył właściwe wypełnienie. Złamany lub wybity ząb wymaga natychmiastowej interwencji W trakcie beztroskich zabaw, wygłupów przez przypadek wybiliście sobie zęba lub też jego część się ukruszyła – nie zwlekajcie z wizytą do czasu zakończenia urlopu, bo już po dwóch godzinach od urazu może dojść wysuszenia komórek ozębnej i cementu korzeniowego. Wtedy replantacja zęba jest niemożliwa. Jak zatem należy się zachować? Wybity ząb trzeba przemyć zimną wodą i przechowywać w wilgotnym środowisku – do czasu aż nie usiądziemy na fotelu dentystycznym. Najlepiej, aby włożyć go do soli fizjologicznej, ale podobne właściwości do niej mają mleko i ślina. Warto pamiętać, by nie chwytać go za korzeń, a za koronę. W przeciwnym razie możemy uszkodzić włókna ozębnej, co uniemożliwi replantację. Dokładnie tak samo należy postępować w przypadku złamanego. Często, odłamane fragmenty zęba mogą zostać z powrotem przyklejone. Uwaga na nadwrażliwość zębów! Gdy z nieba leje się żar chętnie sięgamy po lody czy zimne napoje, które mają przynieść nam orzeźwienie, jednakże zamiast tego mogą przyczynić się do osłabienia struktury zęba oraz nadwrażliwości. Drastyczna zmiana temperatury nie jest obojętna dla szkliwa, które może nawet popękać odsłaniając strukturę zęba. Powstające w ten sposób ubytki będą boleśnie odczuwalne. Aby zapobiec takiej sytuacji lekarze zalecają, aby już zawczasu stosować pasty z fluorem, bowiem tworzy ona ochronną warstwę na powierzchni zębów. Możemy także zdecydować się na profesjonalny zabieg lakierowania zębów, dający natychmiastowy efekt i ochronę. Astronomiczne koszty za leczenie dentystyczne za granicą Dodatkowym argumentem przemawiającym za wcześniejszą wizytą u stomatologa są koszty. Za wizytę w gabinecie stomatologicznym za granicą możemy sporo zapłacić. W zachodnich krajach za usługi dentystyczne płaci się krocie. Dla bezpieczeństwa i pewności warto zaopatrzyć się w kartę EKUZ. Karta EKUZ Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnegopozwala w wielu krajach należących do Unii Europejskiej bezpłatnie korzystać z państwowej służby zdrowia lub możemy starać się o częściowy zwrot kosztów. Zaznaczamy, iż wyłącznie w sytuacjach awaryjnych, gdy potrzebna jest natychmiastowa pomoc. Karta EKUZ nie wszędzie jest honorowana, bo np. w takich chętnie odwiedzanych przez Polaków krajach jak Malta, Hiszpania, Bułgaria, czy Włochy za nasze leczenie NFZ nie zwróci nam nic, takich krajów jest aż 13 (na ich terenie znajdują się wyłącznie prywatne gabinety, które nie uznają karty EKUZ). Koszty leczenia dentystycznego rosną wraz z odległością.Najdrożej jest w USA, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Włoszech i Skandynawii. Jak kształtują się ceny usług dentystycznych za granicą? Jeśli przez przypadek stracisz ząb w Wielkiej Brytanii i zaistnieje konieczność wstawienia pojedynczego implantu będziesz musiał zapłacić nawet 15 tysięcy funtów, czyli aż 6 razy więcej niż w Polsce. Gdy poczujemy dziurę w zębie i trzeba będzie usunąć ubytek to za plombę w Hiszpanii zapłacimy 125 euro, we Włoszech nawet 135 euro, w Niemczech ok. 80 euro. Taniej jest nieco we Francji, ukruszony ząb będzie nas tam kosztował tylko 46 euro. Rachunek, jaki otrzymamy obejmuje nie tylko materiał, ale także koszt wizyty, który w Wielkiej Brytanii, Danii, Włoszech czy Hiszpanii sięga nawet 50 – 100 euro. Zatem, aby zbytnio nie obciążyć wakacyjnego portfela chyba lepiej jest udać się do swojego dentysty przed wyjazdem. Co kraj, to obyczaj – czyli różne zasady refundacji kosztów leczenia Rozbolał Cię ząb na urlopie we Francji? Zwrot kosztów leczenia będzie wyłącznie wtedy możliwy, gdy udamy się do dentysty mającego umowę z państwową służbą zdrowia – na podstawie formularza możemy uzyskać zwrot kosztów. Podobnie sytuacja wygląda na Cyprze i w Grecji. Leczenie dentystyczne w ojczyźnie hrabiego Draculi, czyli Rumunii, będzie refundowane tylko w 60 proc., ale za to osoby do 18 roku życia otrzymają darmową pomoc stomatologiczną. 75 proc. kosztów wróci także do naszej kieszeni, jeśli trafimy do dentysty w Belgii, ale już tylko 40 proc. po leczeniu mającym miejsce w Danii. Nie zdziwmy się, jednak iż w każdym z tych krajów

Anatomia, Chirurgia stomatologiczna, Estetyka uśmiechu, Ogólnie, Wady zgryzu, Zdrowie

Hiperdoncja – czym jest to schorzenie i jakie są jego przyczyny?

dentysta24h.olsztyn.pl / 15/05/2018

W ostatnim artykule wspominaliśmy o hipodoncji, czyli braku zębów, tym razem pragniemy przedstawić inny problem, czyli hiperdoncję, gdy w szczęce występują zęby nadliczbowe. O hiperdoncji mówi się wówczas, gdy liczba zębów w jamie ustnej u dorosłych jest większa niż 32. Nazwa tej wady zgryzu wywodzi się z języka greckiego i pochodzi od dwóch słów – νπερ, co oznacza zbyt dużo i οδοντ, co tłumaczy się jako ząb. Co powoduje hiperdoncję oraz jak przebiega leczenie? Hiperdoncja – na czym polega? Hiperdoncja jest stosunkowo częstym zaburzeniem rozwojowym zębów. W odróżnieniu od hipodoncji, która zazwyczaj dotyczy kobiet, hiperdoncja występuje częściej u mężczyzn (w stosunku 2:1). Jak podają badania, występowanie hiperdoncji w uzębieniu mlecznym podnosi prawdopodobieństwo pojawienia się zębów dodatkowych w uzębieniu stałym. Zęby nadliczbowe w 76–86% przypadków występują pojedynczo, u 12–23% osób jako para, zaś w mniej niż w 1% przypadków pacjenci posiadali ich większą liczbę. Dodatkowe zęby mogą przyczynić się do zaistnienia wielu nieprawidłowości. Zazwyczaj usuwa się je, ponieważ z powodu nieprawidłowej budowy, nie pełnią swojej funkcji, a także stanowią przeszkodę podczas wyrzynania się pozostałych zębów stałych. Ciekawostką jest fakt, iż nadliczebność zębowa występuje znacznie częściej w populacjach azjatyckich. Rodzaje hiperdoncji Wyróżnia się 3 rodzaje hiperdoncji: – prawdziwą lub rzeczywistą, możemy zaobserwować więcej zawiązków zębów dla danego rodzaju uzębienia niż powinno; – rzekomą lub pozorną, zęby lub ząb mleczny pozostał jeszcze w jamie ustnej, a wyrznęły się już zęby stałe – tzw. trzecie ząbkowanie, wyrznięcie się zębów wcześniej zatrzymanych po usunięciu zębów stałych. Gdzie najczęściej znajdują się dodatkowe zęby? Zęby nadliczbowe są częściej umiejscowione w szczęce niż w żuchwie (8–10 razy częściej). Dodatkowe zalążki zębowe powstają zazwyczaj w przednim odcinku szczęki oraz w okolicy zębów siecznych. Mamy wtedy do czynienia z tzw. mesiodens, czyli ząb pośrodkowy. Ząb ten swoim kształtem może przypominać siekacz przyśrodkowy, będzie to budowa eumorficzna, lub też ma postać stożkowatą, guzkowatą i trzonowcowatą – budowa dysmorficzna. Nadliczbowy ząb będzie skutkował występowaniem wielu problemów. Dodatkowy ząb wyrzyna się podniebiennie, powodując stłoczenie zębów, przemieszczenie, opóźnienie lub zatrzymanie wyrzynania zębów siecznych stałych lub diastemę rzekomą (szparę), przerost wędzidełka wargi górnej, resorpcja korzeni zębów, powstawanie torbieli szczęk, zaburzenie kolejności wyrzynania i problemy w trakcie ortodontycznego zamykania szpar. Szacuje się, iż częstość występowania mesiodensa wynosi 0,5–0,7%. W około 1/5 przypadków rozwijają się 2–3 zęby pośrodkowe. Mesiodens stanowi 21,1–67% wszystkich przypadków hiperdoncji. Warto wiedzieć, iż w około 75% przypadków zęby nadliczbowe pozostają zatrzymane (nie przebijają się przez dziąsło). Kolejną, dość częstą lokalizacją zęba dodatkowego jest rejon zębów trzonowych w żuchwie. W tym przypadku mogą się pojawić zęby przytrzonowe, które występują policzkowo lub językowo. Są one umiejscowione pomiędzy pierwszym a drugim lub drugim a trzecim zębem trzonowym. Znane są też przypadki zębów zatrzonowych, które rozwinęły się za trzecim zębem trzonowym lub po jego stronie językowej. Jakie skutki wywołuje hiperdoncja na zęby mleczne i zęby stałe? W przypadku zębów mleczych hiperdoncja nie ma wielkiego znaczenia, bo wcześniej czy później zęby mleczne wypadną, a na ich miejsce pojawią się zęby stałe. To nie zwalania rodziców z konsultacji stomatologicznej, warto aby stomatolog dziecięcy dokładnie obejrzał jamę ustną malucha. Sytuacja komplikuje się, gdy hiperdoncja dotyczy uzębienia stałego, gdyż zęby nadliczbowe powodują zmiany estetyczne oraz funkcjonalne. Ząb pośrodkowy np. może powodować stłoczenie, przemieszczenie, diastemę (przerwę między zębami) albo opóźnione wyrzynanie zębów stałych. U pacjentów z hiperdoncją zaobserwowano także większe ryzyko zapadnięcia na choroby przyzębia. Jakie czynniki sprzyjają hiperdoncji? Hiperdoncja, oprócz przypadków losowych także towarzyszy wielu chorobom uwarunkowanym genetycznie takim jak zespół Downa, rozszczep wargi i podniebienia, zespół Crouzona, Curtiusa i wiele innych. Leczenie hiperdoncji Postępowanie lecznicze w przypadku hiperdoncji jest uzależnione przede wszystkim od tego, czy występują one w uzębieniu mlecznym, czy w stałym. Ostateczna decyzja o ewentualnym usunięciu zęba nadliczbowego zostaje podjęta przez stomatologa na podstawie gruntownej oceny warunków zgryzowych w jamie ustnej oraz stopnia uformowania korzeni sąsiednich zębów, istotnym czynnikiem jest także wiek pacjenta. Niestety, najczęściej zęby nadliczbowe powodują poważne zaburzenia w zgryzie (stłoczenia, przemieszczenia, obroty zębów sąsiednich i diastemę), dlatego usuwa się je chirurgicznie. Wskazaniem do przeprowadzenia zabiegu są także: nasilenie próchnicy i chorób przyzębia, bóle neuralgiczne, powstanie torbieli, opóźnione wyrzynanie sąsiednich zębów lub resorpcja ich korzeni, nawracające stany zapalne połączone z obrzękiem oraz szczękościskiem. Ekstrakcję, w zależności od stopnia skomplikowania, wykonuje lekarz stomatolog lub chirurg. Kolejno można także ewentualnie przeprowadzić leczenie ortodontyczne. Jeżeli w wyniku hiperdoncji pacjent ma problemy z przyzębiem (dziąsła) to oddaje się go pod opiekę specjalisty – periodontologa. # hiperdoncja # zaburzenia rozwojowe zębów # ząb dodatkowy # zęby nadliczbowe # wady zgryzu

Estetyka uśmiechu, Ogólnie, Profilaktyka, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Przyczyny przebarwienia zębów

dentysta24h.olsztyn.pl / 01/05/2018

Nie każdy został obdarzony przez naturę pięknym, śnieżnobiałym uśmiechem, dlatego coraz więcej osób odwiedza gabinet stomatologiczny w celu wybielania zębów lub też założenia licówek. Jakie są przyczyny powstawania przebarwień? Na to pytanie odpowiemy w naszym najnowszym artykule. Jedni mają białe ząbki, inni natomiast od urodzenia mają zęby nieco żółtawe. Może się również zdarzyć, iż zęby zżółkły wraz z wiekiem. Przebarwienia zębów mogą dotyczyć zębów mlecznych, stałych, wybranej grupy zębów lub pojedynczego zęba. Istnieje wiele czynników, mających wpływ na zmianę koloru zębów. Przyczyny, które sprawiają, iż nasze zęby mają inną barwę możemy podzielić na: przebawienia zewnątrzpochodne oraz przebarwienia wewnątrzpochodne. Przebarwienia zewnątrzpochodne są spowodowane przede wszystkim naszymi złymi nawykami, próchnicą lub też niedostateczną higieną jamy ustnej. Jeśli często stosujemy różne używki – pijemy hektolitry kawy czy czarnej herbaty oraz czerwone wino, palimy marihuanę lub tytoń (lub żujemy go), spożywamy duże ilości produktów barwiących, lub też pijemy wywary z niektórych ziółek i mocno barwiące soki (np. czarna porzeczka). Przebarwienia zewnątrzpochodne powstają także w wyniku użycia niektórych materiałów stomatologicznych stosowanych podczas leczenia (azotan srebra, amalgamat srebra). Powodem tych przebarwień będą również środki chemiczne oraz niektóre leki (chlorheksydyna, żelazo). Kolor zębów mlecznych u dzieci także może ulec zmianie w wyniku przyjmowania antybiotyków tetracyklinowych (pod ich wpływem mleczaki zmieniają kolor na żółty, brunatny lub czerwonawy). Drugim typem są przebarwienia wewnątrzpochodne. Ich powstanie może mieć miejsce zarówno przed, jak i po wyrżnięciu się zębów. Przebarwienia wewnątrzpochodne będą konsekwencją np. chorób genetycznych, przedawkowania fluoru oraz przyjmowania różnych leków. Przebarwienia wewnątrzpochodne wynikające z chorób ogólnoustrojowych Osoby cierpiące na porfirię wrodzoną, czyli zaburzenie genetyczne o podłożu genetycznym mogą zauważyć na swoich zębach przebarwienia w kolorze od różowobrązowego przez czerwonoszary do ciemnobrązowego. Kolejnym schorzeniem genetycznym przebarwiającym zęby na kolor niebieski lub niebiesko-czarny jest alkaptonuria. Zęby zmieniają swój kolor na zielonkawy w przypadku zachorowania na hiperbilirubinemię. Kolor ten jest wynikiem zwiększonej ilością bilirubiny, a występuje np. w przebiegu żółtaczki noworodków. Jednym z objawów torbielowatego zwłóknienia trzustki są przebarwienia na zębach w kolorze brązowoszarym. Zaburzenia hormonalne również możemy poznać po przebarwieniach zębów. Na postawie koloru przebarwień diagnozuje się, jakie hormony doprowadziły do zachwiania równowagi organizmu, kolor: mlecznobiały – niedoczynność tarczycy, żółto-szary – nadczynność przedniego płata przysadki, niebiesko-biały – nadczynność tarczycy. Przyjmowanie nadmiernej ilości fluoru będzie także skutkować obecnością przebarwień. Fluoroza, czyli choroba powstająca w wyniku przyjęcia nadmiernej dawki fluoru podczas procesu rozwoju szkliwa, w zależności od stadium będzie przejawiała się jako pojedyncze lub zlewające się plamy (początkowo matowe, potem kredowobiałe, a w ostatnim stadium – brunatne). Przebarwienia zębów: inne czynniki Przebarwienia zębów mogą być spowodowane: – zmianami zapalnymi lub urazowymi miazgi, – patologiczną resorpcją wewnętrzną (powoduje zabarwienie zębów na kolor różowy), – użyciem przez stomatologa do ostatecznych wypełnień kanałów korzeniowych past rezorcyno-formalinowych lub jodoformowych, – wiekiem – tak jak wspominaliśmy na początku, zęby wraz z upływem czasu stają się ciemniejsze, co wynika z naturalnych procesów postępującej mineralizacji szkliwa. Profilaktyka i leczenie przebarwień zębów Gdy zaobserwujemy niepokojące zmianę koloru zębów warto udać się do swojego lekarza, który oceni i zaproponuje skuteczne rozwiązanie. Czasem przebarwienia są błahe, np. na skutek nieprawidłowej higieny jamy ustnej i można je bez trudu usunąć (czyszcząc zęby pastą wybielającą lub stosując specjalne paski wybielające). Poważniejsze zmiany wymagają podjęcia poważniejszych kroków. Zęby możemy wybielić np. specjalnym żelem czy naświetlaniem. Gdyby przebarwieniu uległ ząb, który wcześniej był leczony kanałowo, wybielanie szkliwa nie wpłynie na poprawę jego wyglądu. W takim przypadku stomatolog może zaaplikować środek wybielający do wnętrza zęba lub nałożyć na niego koronkę lub licówki. Wybielanie zębów nie będzie także skuteczne gdy przebarwienia są spowodowane leczeniem tetracykliną. # przebarwienia zębów # przebarwienia zewnątrzpochodne # przebarwienia wewnątrzpochodne # zaburzenia hormonalne # wybielanie zębów # licówki

Anatomia, Ogólnie, Zdrowie

Ślina – najważniejsze informacje na jej temat

dentysta24h.olsztyn.pl / 24/04/2018

Nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak istotny wpływ na zdrowie zębów ma ślina. Skład śliny to przede wszystkim woda (w 99%), ale najważniejsze dla ochrony zębów są znajdujące się w niej (w tym 1%) składniki organiczne i nieorganiczne, dzięki którym mamy piękny uśmiech. Dlaczego ślina jest tak ważna i jakie są funkcje śliny – o tym możecie przeczytać w najnowszym wpisie. Zapraszamy do zapoznania się z nim! Wydzielanie śliny Produkcja śliny odbywa się w trzech parach dużych gruczołów ślinowych tzw. śliniankach (ślinianki przyuszne, ślinianki podżuchwowe, ślinianki podjęzykowe) oraz przez szereg drobniejszych gruczołów ulokowanych w błonie śluzowej jamy ustnej. Człowiek wytwarza około 1,5 litra śliny dziennie, choć zmienia się to w zależności od spożywanych pokarmów oraz ich właściwości. Na wydzielanie śliny mają wpływ różne okoliczności, np. standardowe wydzielanie wynosi około 0,33-0,55 mln/min, podczas snu jest to około 0,05 ml/min, w stanie spoczynku gruczoły produkują około 0,4 ml/min, a po stymulacji układu nerwowego (np. na widok jedzenia lub też w trakcie żucia) ilość produkowanej śliny wzrasta aż do 2,5 ml/min. Skład śliny Tak jak wspominaliśmy na początku, ślina to w 99% woda, pozostały, 1% to niezbędne dla zdrowia jamy ustnej oraz układu pokarmowego związki organiczne i nieorganiczne: kationy wapnia, sodu, potasu oraz magnezu, a także opiorfina, która ma właściwości przeciwbólowe, defensyna i hiastyna uniemożliwiają rozwój grzybów oraz bakterii, białka enzymatyczne i nieenzymatyczne. Wśród związków nieorganicznych szczególną rolę odgrywają aniony węglanowe i fosforanowe, gdyż mają one właściwości buforujące, utrzymują pH na stałym poziomie, ograniczając proces demineralizacji szkliwa. Funkcje śliny Rola śliny jest nierozerwalnie związana z jamą ustną i procesami w niej zachodzącymi. To właśnie tutaj odbywa się obróbka i wstępne trawienie pokarmów. Ślina nie tylko nawilża pokarm, ale także powoduje jego wstępne trawienie (zapoczątkowuje trawienie węglowodanów i lipidów) oraz zabezpiecza zęby przed szkodliwym działaniem drobnoustrojów, tym samym zapobiega rozwojowi próchnicy. Ponadto, ślina nawilża jamę ustną oraz ułatwia ruchy języka podczas mówienia oraz żucia. Pokarm, który został poddany działaniu śliny jest lepki, miękki, staje się on w łatwą do połknięcia, miękką grudkę, dzięki czemu zmniejsza się prawdopodobieństwo zakrztuszenia się czy uszkodzenia przełyku przez twarde kęsy. Nie zapominajmy również o tym, iż to właśnie dzięki ślinie możemy odczuwać różne smaki. Dopiero po zwilżeniu pokarmu kubki smakowe są w stanie odróżnić smak słony, słodki lub kwaśny. W ten sposób działa zarówno zawarta w ślinie woda, jak i enzymy trawienne, które ułatwiają ponadto dalsze trawienie posiłków w układzie pokarmowym. Ślina bierze także udział we wchłanianiu niektórych leków oraz jest drogą eliminacji szkodliwych substancji z organizmu. Ślina jest również odpowiedzialna za neutralizację kwaśnego odczynu płytki nazębnej, przez co zęby zostają ochronione przed tak groźną chorobą, jaką jest próchnica. Ślina pomaga w oczyszczaniu jamy ustnej – wypłukuje z niej resztki pokarmów, dzięki czemu nie rozwijają się w niej bakterie. Lekarze przypominają i zachęcają, iż jeśli nie mamy możliwości umycia zębów tuż po posiłku, to powinniśmy sięgnąć po bezcukrową gumę do żucia, gdyż żucie przez około 20 minut pobudza ślinianki do zwiększonej produkcji śliny. Ślina może być wykorzystywana jako materiał diagnostyczny do oznaczania stężenia: hormonów steroidowych (kortyzol, progesteron, estriol, estradiol, testosteron) leków (benzodiazepiny, teofiliny, cyklosporyny) oraz w toksykologii do oznaczania stężenia metali: litu, kadmu, galu. Na jej podstawie można stwierdzić lub wykluczyć, czy dana osoba prowadziła pojazd w stanie nietrzeźwym (korelacja między stężeniem alkoholu w ślinie i w surowicy), pozwala również wykryć obecność narkotyków (kokaina). W niektórych chorobach nowotworowych w ślinie są obecne specyficzne markery komórek nowotworowych jamy ustnej (w raku jajnika marker CA 125 w ślinie wykazuje większą specyficzność niż w surowicy). Brak śliny, czyli niebezpieczna kserostomia Osoby odczuwające długotrwały stan suchości jamy ustnej, spowodowany zmniejszeniem lub całkowitym zaprzestaniem produkcji śliny przez gruczoły, cierpią na chorobę zwaną kserostomią. Jej przyczynami mogą być: przewlekłe przyjmowanie leków zaburzających pracę ślinianek, chemioterapia, choroby naczyń krwionośnych oraz cukrzyca. Kserostomia rozpoznamy po trudnościach z mówieniem i jedzeniem, zaburzeniach w odczuwaniu smaków, pacjenci mogą także krępować się nieprzyjemnym zapachem z ust. Objawem kserostomii są także trudno gojące się owrzodzenia, a także zaawansowana próchnica. Zdiagnozowana kserostomia jest leczona przez przyjmowanie leków stymulujących wydzielanie śliny. Środki te bazują na różnych składnikach i powinny być dostosowane do indywidualnych potrzeb chorego. Bardzo istotne przy wyborze leku jest rozpoznanie przyczyny. W zaawansowanym stadium tej choroby lekarze podają sztuczne zamienniki śliny. # ślina # funkcje śliny # skład śliny # zdrowie zębów # próchnica

Nagłe wypadki, Pogotowie stomatologiczne, Zdrowie

Poparzone podniebienie – przyczyny, objawy, leczenie

dentysta24h.olsztyn.pl / 17/04/2018

Niejednokrotnie zdarzyło nam się w pośpiechu wypijać kawę czy herbatę lub też konsumować gorącą zupę lub posiłek, w wyniku czego mogliśmy sobie sparzyć podniebienie. Podrażnienie podniebienia, nieprzyjemne uczuciu szczypania, a nawet ból w jamie ustnej może być także spowodowany zjedzeniem bardzo ostrych, mocno doprawionych przyprawami (np. chilli) potraw. Jak unikać poparzeń podniebienia i co zrobić, gdy sparzymy sobie jamę ustną i język? O tym przeczytacie w naszym najnowszym artykule. Poparzone podniebienie – czym się objawia? Pacjenci przychodzą do gabinetu stomatologicznego nie tylko z bólem zęba, chorobami przyzębia, ale także mogą się skarżyć na poparzone podniebienie. Poparzenie jamy ustnej wrzątkiem powoduje silny ból podniebienia, języka i gardła. Dyskomfort odczuwamy nie tylko w momencie picia czy jedzenia czegoś ciepłego. Takie dolegliwości bólowe mogą się utrzymywać się do 2–3 dni, a z czasem ustępują. Zranione podniebienie może się również pokryć bąblami i pęcherzami, których pod żadnym pozorem nie należy przekłuwać. Poparzone podniebienie u dzieci Poparzenie podniebienia może wystąpić także u małych dzieci. Maluchy pozostawione bez opieki mogą z ciekawości sięgnąć i wypić np. środki do czyszczenia domu, co spowoduje oparzenie chemiczne wewnątrz jamy ustnej. Poparzenie podniebienia, a może inna dolegliwość? Ból podniebienia czy też zaczerwienie podniebienia niekoniecznie musi być oznaką poparzenia. Poparzone podniebienie łatwo pomylić z: aftą, alergią lub stomatopatią protetyczną. Wszystkie wymienione dolegliwości mają bardzo podobne objawy, zatem czasem ich rozpoznanie nastręcza lekarzom problemów. Na podrażnionym podniebieniu, dziąsłach czy policzkach mogą pojawić się afty. Afta to utrudniająca jedzenie, bolesna nadżerka lub owrzodzenie o owalnym kształcie. Afty są pokryte białym nalotem i otoczone czerwonym rąbkiem zapalnym. Przyczyną występowania aft może być permanentny, nadmierny stres, przemęczenie, alergie pokarmowe, a także w przypadku kobiet – afty pojawiają się w trakcie miesiączki. Afty mogą być spowodowane różnego typu urazami mechanicznymi, przygryzieniami. Po ok. 10-14 dniach po aftach nie ma już śladu. Podrażnienie podniebienia i zaczerwienie podniebienia może być wynikiem noszenia protezy ruchomej i alergii na akryl. Pacjenci skarżą się na nasilenie objawów w obrębie zasięgu płyty protezy wyłącznie w czasie korzystania z niej – po wyciągnięciu dolegliwości słabną. Jeśli stomatolog potwierdzi nasze przypuszczenia, iż mamy alergię na akryl będzie konieczna inna metoda uzupełnienia braków zębów, np. implanty lub wykonanie protezy zębowej z materiału nieuczulającego. Noszenie protez zębowych jest również przyczyną stomatopatii protetycznej. Na czym ona polega? Terminem tym określa się zmiany patologiczne błony śluzowej jamy ustnej, które powstają na skutek używania protez ruchomych lub całkowitych. Obtarcia mechaniczne podniebienia oraz nieprzestrzeganie higieny mogą z czasem zaowocować bólem w jamie ustnej. Symptomem stomatopatii jest obrzęk, zaczerwienienie i pieczenie śluzówki. Może również pojawić się biały nalot, który po starciu pozostawia małe, krwawiące punkty. Co przyniesie ulgę na poparzone podniebienie? Ból podniebienia złagodzą leki na afty, dostaniemy je w aptece bez recepty. Leki te nie tylko zmniejszą dolegliwości, lecz również przyspieszą gojenie się ran. Warto zaopatrzyć się w żel lub maść zawierającą środki znieczulające (takie jak benzokaina), która działa przeciwbólowo. Dobroczynny wpływ na oparzenia języka mają również tabletki na ból gardła, bowiem zmniejszają one stan zapalny oraz uśmierzają ból. Gdyby rany i bąble na podniebieniu utrzymywały się i nie goiły przez okres dłuższy niż 14 dni to koniecznie udajmy się do lekarza, aby ten mógł wykluczyć ewentualność zmian nowotworowych. Poparzone podniebienie u dziecka musi zostać obejrzane przez pediatrę lub stomatologa. Wypicie przez malucha środków żrących wymaga od nas natychmiastowej reakcji, gdyż pierwsza pomoc jest bardzo istotna w późniejszym, szybkim powrocie do zdrowia. Przede wszystkim należy od razu pojechać do szpitala. Nie wolno prowokować wymiotów, gdyż powracające z żołądka kwasy mogą ponownie poparzyć przełyk i jamę ustną, a w ostateczności doprowadzić do perforacji układu pokarmowego. Gdybyśmy znaleźli opakowanie po tym środku to zabierzmy je ze sobą, dzięki czemu ułatwimy personelowi medycznemu identyfikację substancji i łatwiej będzie można udzielić pomocy. Domowe sposoby na poparzone podniebienie Szybką ulgę po oparzeniu jamy ustnej wrzątkiem poczujemy po włożeniu do ust kostek lodu, zimno zmniejsza obrzęk i ból podniebienia. Pamiętajmy, aby przemieszczać w ustach kostki lodu, nie mogą być one w jednym miejscu przez dłuższy czas. Podobnie jak lód działa zimna woda. Kostki lodu nie należy podawać małym dzieciom, gdyż mogą się one nimi zakrztusić. Jeśli w wyniku poparzenia jamy ustnej powstała rana po bąblach to zadbajmy o to, aby była odizolowana. W tym celu możemy użyć naparu z malwy oraz wywaru z siemienia lnianego, gdyż mają one działanie powlekające, niczym tarcza będą chronić śluzówkę przed szkodliwymi czynnikami. Przygotowanie naparu z malwy jest niezwykle proste, wystarczy do szklanki wrzucić kilka suszonych płatków kwiatu malwy, zalać je wrzątkiem i zaparzać pod przykryciem przez co najmniej 10–15 minut. Taki schłodzony napar popijamy przez cały dzień małymi łykami. Do łagodzenia dolegliwości związanych z oparzeniem jamy ustnej można także zastosować napar z rumianku bądź nagietka. Jamę ustną płuczemy tylko dobrze wystudzonym naparem! Kolejną sprawdzoną metodą jest płukanka z soli, która odkaża błonę śluzową jamy ustnej. Pół łyżeczki soli należy rozpuścić w szklance ciepłej wody, a następnie wypłukać nią usta. W trakcie gojenia się ran po oparzeniu należy unikać bardzo gorących i ostrych potraw, gdyż będą one jeszcze bardziej podrażniać śluzówkę jamy ustnej i poparzone miejsce. # poparzone podniebienie # ból podniebienia # zaczerwienienie podniebienia # podrażnienie podniebienia # zranione podniebienie # oparzenie języka # poparzenia jamy ustnej # pierwsza pomoc # stomatolog

Bez kategorii, Estetyka uśmiechu, Higiena jamy ustnej, Ogólnie, Profilaktyka, Protezy zębowe, Zdrowie

Kilka mitów na temat pielęgnacji zębów u osób starszych

dentysta24h.olsztyn.pl / 10/04/2018

Wśród wielu osób starszych panuje mylne przekonanie, iż w ich wieku już o zęby nie trzeba dbać, bo same i tak przecież wypadną – podobnie wygląda sytuacja w przypadku niektórych rodziców dzieci z mlecznymi ząbkami. Z jakimi innymi stereotypami mamy do czynienia? Przeczytajcie najczęściej powtarzane mity na temat pielęgnacji jamy ustnej i profilaktyki u osób dojrzałych, a być może ustrzeżecie swoich bliskich: rodziców, dziadków, krewnych przed groźnymi chorobami. Pisarka Magdalena Samozwaniec słusznie zauważyła, iż „Starość ma te same apetyty, co młodość, tylko nie te same zęby”, jednakże gdy o nie odpowiednio zadbamy, będą nam służyły przez całą jesień naszego życia. Mit nr 1. Utrata zębów u osób starszych to norma. Oczywiście, osoby starsze są bardziej narażone na utratę naturalnych zębów niż młodsze. Istotną kwestią są indywidualne predyspozycje, czyli np. uwarunkowania genetyczne. Niektórzy pacjenci mają większą podatność na takie choroby jak paradontoza czy próchnica, gdyż w przeszłości chorowali na nie także ich rodzice czy dziadkowie. Wszystko zależy też, od tego, jak mocne mamy zęby – jedni mają wytrzymałe, inni słabsze. W obu przypadkach bardzo ważną rolę odgrywa pielęgnacja zębów. Należy pamiętać, aby szczotkować zęby przynajmniej 2 razy dziennie, a najlepiej po każdym posiłku oraz nitkować. Nie obędzie się także bez regularnych wizyt kontrolnych w gabinecie stomatologicznym raz na pół roku, dzięki czemu lekarz może sprawdzić, w jakim stanie są tkanki przyzębia. Choroby dziąseł to jeden z najczęstszych powodów utraty zębów u osób starszych. Mit nr 2. Mniejsze ryzyko rozwoju ubytków u osób starszych. Osoby starsze są w takim samym stopniu narażone na pojawienie się ubytków jak młodsi pacjenci. Co więcej, czasem liczba osób z próchnicą jest nawet wyższa, dotyczy to np. pacjentów przebywających w domach opieki dla seniorów, gdzie pensjonariusze nie zawsze mają dostęp do profesjonalnej opieki stomatologicznej czy też kontrola jamy ustnej jest prowadzona nieregularnie. Problem ubytków i próchnicy dotyczy także osób cierpiących na inne schodzenia i np. przyjmujących określone leki, mających suchość w ustach (ślina chroni przed atakiem bakterii). Ubytki mogą być także wynikiem niedokładnej higieny jamy ustnej i noszenia protezy zębowej. Pamiętajmy, iż starsze osoby borykają się także z cofaniem się dziąseł oraz intensywnym odkładaniem się kamienia nazębnego. Przebieg próchnicy u osób starszych ma także inny charakter niż u młodszych, przeważnie jest to próchnica przewlekła, która wolniej się rozwija się, rzadziej występuje charakterystyczny ból zęba, a zatem później udaje się ona do dentysty. U seniorów możemy także częściej zauważyć kruchość zębów, spowodowaną postępującą demineralizacją. Mit nr 3. Choroby zębów wynikają wyłącznie z problemów z zębami. Czytając takie stwierdzenie, zapewne z powątpiewaniem kiwacie głową, ale faktycznie tak jest. W niektórych sytuacjach na choroby zębów wpływa nie tylko nieprawidłowa higiena jamy ustnej czy też złe nawyki, ale także inne schorzenia. Do takich chorób zalicza się osteoporozę. Osteoporoza dotyka najczęściej osoby po 50 roku życia i charakteryzuje się postępującym ubytkiem masy kostnej i osłabieniem kości, przez co istnieje większe ryzyko złamań, ale także obserwujemy zły stan zębów. Osteoporoza jest odpowiedzialna za patologiczne stany kości, utrzymujących zęby w żuchwie, wskutek czego stopniowo stają się one ruchome i wypadają. Choroba ta dotyczy zwłaszcza kobiet i pojawia się wraz menopauzą, która poprzez zmiany hormonalne (np. braki estrogenu) osłabia gęstość kośćca oraz występuje mniejsza przyswajalność wapnia, co ma również wpływ na gorszy stan zębów. Inne choroby, bezpośrednio oddziałujące na stan zębów to: choroba Alzheimera czy demencja. Chorzy, przez zaburzenia pamięci nie zawsze są w stanie zadbać o swoje zęby. Z drugiej strony zły stan zębów może być przyczyną innych chorób: m.in. cukrzycy, chorób serca lub zapalenia płuc, bowiem stany zapalne w jamie ustnej nie pozostają bez wpływu na nasz organizm. Mit nr 4. Za późno na zmiany. Współczesna stomatologia oferuje wiele możliwości leczenia, także u osób starszych, zatem nigdy nie jest za późno na zmiany! Przebarwienia, wady zgryzu czy też ubytek mogą powodować kompleksy, dlatego nie warto zwlekać. Gdy nasz uśmiech jest niepełny zdecydujmy się na protezy. Już pojedynczy brak zęba może przyczynić się do wystąpienia szeregu problemów – w tym zaniku kości. Jeśli zęby były leczone kanałowo i są osłabione to koniecznie rozważmy założenie korony. Koronka pełni funkcję wzmacniającą i ochronną. Mit nr 5. To „tylko” zęby. Starsze osoby swoje lekceważące podejście do tematu higieny jamy ustnej tłumaczą, iż przecież to są tylko zęby, w najgorszym razie czeka nas proteza. Warto uświadomić sobie, iż protezy zębowe mają wiele korzyści: poprawiają wygląd – twarz wygląda na dużo młodszą, eliminują ryzyko chorób żołądka i jelit (brak zębów sprawia, iż nie można prawidłowo żuć i gryźć). Pacjenci po zabiegu założenia protezy zaobserwowali znaczną poprawę komfortu życia pacjenta. Tę tezę potwierdzają liczne badania, które wykazały, że protezy stomatologiczne podniosły satysfakcję życia kobiet w starszym wieku w wielu aspektach: społecznym, zawodowym, zdrowotnym, a także seksualnym. Podsumowując, dbałość o higienę jamy ustnej nie zależy od wieku – w takim samym stopniu dotyczy osób starszych, jak i młodszych. # pielegnacja zebów u osób starszych # próchnica # ubytek # leczenie zębów # utrata zębów # koronka # proteza # osteoporoza # implanty

Estetyka uśmiechu, Higiena jamy ustnej, Profilaktyka, Usługi stomatologiczne, Zdrowie

Zabiegi stomatologiczne, które warto wykonać aby mieć zdrowe i piękne zęby

dentysta24h.olsztyn.pl / 28/03/2018

Nie trzeba nikogo przekonywać, iż stan uzębienia ma zasadniczy wpływ na nasze samopoczucie, samoocenę i pewność siebie. Zdrowe i śnieżnobiałe zęby są niekwestionowaną wizytówką człowieka. Mimo dużego postępu, jaki nastąpił w ostatnim czasie w stomatologii i protetyce, nie brakuje osób lekceważących temat zdrowia i higieny zębów. Chociaż wszyscy wiedzą, że lepiej zapobiegać niż leczyć to mimo wszystko najczęściej zabiegi pielęgnacyjne zębów ograniczają się wyłącznie do szczotkowania i nitkowania zębów. Kluczem do sukcesu jest systematyczne dbanie o higienę jamy ustnej, co oznacza profesjonalnie przeprowadzane zabiegi higienizacyjne. W naszym artykule prezentujemy zabiegi stomatologiczne, o których powinniśmy pamiętać, aby mieć zdrowe i piękne zęby. PROFILAKTYCZNE ZABIEGI STOMATOLOGICZNE Usuwanie kamienia Codzienne szczotkowanie i nitkowanie zębów niestety nie uchroni naszych zębów przed kamieniem nazębnym, który powstaje osadzających się na zębach z resztek jedzenia, bakterii znajdujących się w jamie ustnej oraz substancji zawartych w ślinie. Pierwszą oznaką kamienia jest ciemniejsza obwódka przy krawędzi dziąseł – jest to tzw. kamień naddziąsłowy. Z czasem narasta coraz bardziej i zaczyna wystawać nad dziąsła. Finalnie mocno przylega do zębów stając się twardym, brązowym nalotem. Resztki mogą także gromadzić się pod dziąsłami, tworząc tzw. kamień poddziąsłowy. Jest on niewidoczny, jednakże przyczynia się do powstawania np. krwawienia dziąseł podczas mycia zębów czy gryzienia pokarmów. Pamiętajmy, iż nieusuwany kamień może prowadzić do takiej groźnej choroby, jaką jest paradontoza. Usuwanie kamienia odbywa się podczas zabiegu scalingu. Scaling – na czym polega? Skuteczne i bezbolesne usuwanie kamienia jest możliwe wyłącznie w gabinecie stomatologicznym. Obecnie bardzo rzadko stosuje się ręczne zdejmowanie kamienia za pomocą narzędzi zakończonych haczykiem. Ta metoda nie tylko trwa bardzo długo, to jeszcze nie daje możliwości usunięcia całego kamienia. Poza tym przy ręcznym odłupywaniu twardej płytki nazębnej dentysta z łatwością może skaleczyć dziąsła. Najlepsza metoda pozbycia się kamienia to scaling ultradźwiękowy. Stomatolog podczas zabiegu korzysta z nowoczesnych urządzeń, jakimi są skalery, których wibrujące końcówki wytwarzają ultradźwięki, czyli fale o wysokiej częstotliwości. Gdy głowica skalera zostanie przyłożona do zęba to spowoduje precyzyjne kruszenie i odpryskiwanie kamienia nawet z przestrzeni między zębami. Pacjenci cierpiący na nadwrażliwość zębów lub też mający odsłonięte szyjki zębowe mogą mieć nieprzyjemne odczucia. Dlatego w takich przypadkach warto rozważyć znieczulenie. Dlaczego warto przeprowadzać scaling? Nieusuwany kamień może powodować stany zapalne zębów, osłabia korzenie. Zabieg scalingu zaleca się wykonywać raz lub dwa razy do roku. Jego częstotliwość tak naprawdę zależy od naszych nawyków i zachowań: czy często pijemy czarną kawę i herbatę, czy palimy papierosy i czy nasza dieta jest bogata w węglowodany. Scalingu ultradźwiękowego nie należy wykonywać u pacjentów posiadających wszczepiony rozrusznik serca oraz kobietom w ciąży w I i III trymestrze. Narodowy Fundusz Zdrowia refunduje wykonanie scalingu raz do roku. Piaskowanie zębów Zalegający na zębach i między nimi miękki, czarny osad wymaga piaskowania. Stomatolog dodatkowo oczyszcza i wygładza zęby przy pomocy specjalnej pasty, szczoteczki lub gumki. Taki zabieg jest nazywany polishing, czyli polerowanie powierzchni zębów. Piaskowanie – na czym polega? Piaskowanie ma na celu oczyszczenie tych miejsc, do których nie mógł dotrzeć skaler, np. trudno dostępnych przestrzeni międzyzębowych przy mocno stłoczonych zębach. Stomatolog przyłożoną końcówką piaskarki (wydobywającymi się z niej pod ciśnieniem ziarenkami piasku) usuwa osad ze szkliwa. Polishing, czyli polerowanie ma miejsce przy pomocy nałożonej na tradycyjne urządzenie do borowania zębów specjalnej szczoteczki lub gumki oraz pasty polerującej zawierającej substancje ścierne. Zęby zostają wygładzone i pozbawione wszelkich nierówności, dzięki szybko obracającej się głowicy. Piaskowanie znacznie poprawia wygląd naszych zębów, które stają się jaśniejsze, ale co ważne – nie zmieniają swojego naturalnego koloru. Piaskowanie zaleca się powtarzać co pół roku. Zabieg może być połączony ze scalingiem i polerowaniem, przez co zauważymy, iż zęby są bardziej błyszczące. Pamiętajmy, iż dzięki regularnemu piaskowaniu zapobiegniemy rozwojowi bakterii, chorobom zębów i dziąseł oraz zachowamy estetyczny wygląd zębów. Należy jednak zaznaczyć, że niektórych przebarwień nie da się usunąć w ten sposób. Dotyczy to trwałych przebarwień w zakresie szkliwa np. po leczeniu tetracyklinami i preparatami żelaza. Jeśli obawiacie się, iż piaskowanie może boleć to pragniemy rozwiać wasze wątpliwości – zabieg ten jest bezbolesny, może jedynie powodować nieprzyjemne uczucie wynikające z użycia strumienia wody uderzającego o zęby, dyskomfort może być także wynikiem słonego posmaku w ustach – duża ilość środka do piaskowania. Fluoryzacja Wielu osobom wydaje się, iż zabieg fluoryzacji dotyczy wyłącznie najmłodszych, jednakże dorośli również w ten sposób powinni chronić swoje zęby przed próchnicą. Pasty do zębów czy płyny do płukania zawierają znacznie mniejsze stężenie tego pierwiastka niż fluor używany w gabinecie stomatologicznym. Dlatego warto zadbać o swoje zęby. Doskonałym zabezpieczeniem okaże się profesjonalne pokrywanie zębów fluorem przez higienistkę stomatologiczną. Fluoryzacja to czwarty (obok piaskowania, odkamieniania i polerowania) i ostatni element pakietu higienizacyjnego. Fluoryzacja – na czym polega? Przed nałożeniem preparatu z fluorem powierzchnia zębów musi zostać dokładnie oczyszczona, bez kamienia, osadu. Kolejna czynność to nasycenie płytki zębów fluorem, który stopniowo przenika do szkliwa. Fluor może być aplikowany w postaci pianki podawanej na specjalnych łyżkach, które należy zagryźć na kilka minut w ustach, by fluor mógł wniknąć w szkliwo. Zabieg jest o tyle przyjemny, iż pianki mają kilka bardzo apetycznych smaków: miętowy, truskawkowy, melonowy czy też owoców leśnych. Innym sposobem fluoryzacji jest lakierowanie zębów fluorem za pomocą pędzelka. Fluoryzacja wzmacnia szkliwo i jednocześnie chroni je przed kwasami produkowanymi przez bakterie próchnicowe. Zabieg ten należy wykonywać co pół roku, jeśli lekarz zaobserwuje, iż nasze zęby mają skłonność od próchnicy to należy go powtarzać co 3 miesiące. Stomatolog może także przeprowadzić fluoryzację kontaktową, obejmującą tylko jeden ząb, który jest szczególnie wrażliwy np. na zimno z powodu odsłoniętej szyjki zębowej lub bezpośrednio na mikroodwapnienie w postaci białej plamki na szkliwie. Uwaga!! Fluoryzacji nie powinno się wykonywać przed i po zabiegu wybielania zębów. ZABIEGI STOMATOLOGII ESTETYCZNEJ Wybielanie Nic tak nie dodaje nam uroku jak śnieżnobiałe zęby. W poradnikach i magazynach kobiecych możemy przeczytać różne domowe sposób, które pomogą w wybieleniu zębów. Warto mieć na uwadze fakt, iż żadne domowe receptury nie są tak skuteczne i nie przyniosą tak widocznych efektów, jak wybielanie zębów w gabinecie stomatologicznym. Profesjonalny zabieg wybielania zawsze jest poprzedzony kontrolą stanu uzębienia, dzięki czemu lekarz może zaprezentować przewidywane efekty. Często zanim rozpocznie się właściwy zabieg konieczne jest zaleczenie próchnicy czy też wymiana starych plomb. Zęby muszą być też

Bez kategorii, Ogólnie, Zdrowie

Studia stomatologiczne: co czeka na przyszłych studentów tego kierunku?

dentysta24h.olsztyn.pl / 13/03/2018

Wybór kierunku studiów to bardzo poważna decyzja, która ma wpływ na całe dorosłe życie, dlatego powinna być ona bardzo dobrze przemyślana. Rokrocznie ogromną popularnością cieszą się kierunki lekarskie, w tym kierunek lekarsko- dentystyczny. Studia stomatologiczne to przede wszystkim prestiż społeczny, stabilność i pewność zatrudnienia oraz możliwości ciągłego rozwoju zawodowego. Jakie są cienie i blaski nauki na tym kierunku? Kierunek lekarsko-dentystyczny znajduje się na większości uczelni medycznych lub wydziałów medycznych innych uczelni. Studia stomatologiczne mogą być także płatne (niejako zaoczne) – również na uczelniach publicznych. Trzeba jednak zaznaczyć, że decydując się na studiowanie stomatologii w takim trybie musimy być przygotowani na wysokie czesne (ok. 40 tysięcy złotych za rok akademicki). Studia stomatologiczne trwają 5 lat, a po ich ukończeniu uzyskuje się dyplom lekarza-dentysty. Aby myśleć o tym kierunku należy mieć wybitne wyniki na maturze (najczęściej rozszerzonej, gdyż podstawowa jest punktowana niżej) z biologii, chemii i fizyki, gdyż na jedno miejsce (w zależności od uczelni) ubiega się od 20 do 60 osób. Przejście przez gęste sito rekrutacji tak naprawdę jest dopiero początkiem tego, co czeka na studentów tych niełatwych studiów. Kandydaci na studia powinni zdawać sobie sprawę, iż będą musieli zmierzyć się z przyswojenie dużych ilości materiału (czasem nawet z dnia na dzień) w trakcie studiów. Oczywiste jest, iż dobry dentysta musi mieć rozległą wiedzę medyczną, na bieżąco uzupełnianą i aktualizowaną poprzez uczestnictwo w kursach, szkoleniach, seminariach czy sympozjach. Studia stomatologiczne: wiedza teoretyczna to podstawa Studia stomatologiczne kojarzą się przede wszystkim z zarwanymi nocami i tonami opasłych podręczników – obraz ten niewiele różni się od rzeczywistości, gdyż przyszli lekarze muszą zgłębić niezbędną, bardzo szeroką wiedzę podręcznikową. Na wielu forach można przeczytać opinie obecnych studentów stomatologii, którzy ostrzegają, iż te studia wymagają wkucia wielu informacji, jednakże mimo to wielu maturzystów nie zniechęca się, gdyż pragnie zrealizować swoje marzenia o pracy w gabinecie stomatologicznym. Jakie przedmioty poznają przyszli dentyści? Wśród przedmiotów nauczania na kierunku lekarsko- dentystycznym znajdują się: anatomia człowieka, histologia, cytofizjologia i embriologia, biofizyka, biologia, chemia zintegrowana z materiałoznawstwem, biochemia, technologie informacyjne, pierwsza pomoc medyczna, historia stomatologii, stomatologia zachowawcza przedkliniczna, endodoncja przedkliniczna, periodontologia przedkliniczna, ergonomia w stomatologii, stomatologia społeczna, materiałoznawstwo stomatologiczne, fizjologia człowieka, fizjologia narządu żucia, psychologia kliniczna, mikrobiologia i immunologia, protetyka, patofizjologia, radiologia, zdrowie publiczne, patologia jamy ustnej, farmakologia, pediatria, radiologia stomatologiczna, choroby wewnętrzne, chirurgia i onkologia, choroby zakaźne, stomatologia dziecięca i profilaktyka stomatologiczna, mikrobiologia jamy ustnej, statystyka medyczna, neurologia, radiologia stomatologiczna, okulistyka, chirurgia stomatologiczna, farmakologia kliniczna, choroby przyzębia, choroby błony śluzowej, chirurgia szczękowo-twarzowa i onkologia, ortodoncja, otolaryngologia, medycyna sądowa, gerostomatologia. Program studiów, poza przedmiotami ściśle związanymi z profesją stomatologa, obejmuje także przedmioty ogólnomedyczne, w tym niezbędną w pracy lekarza – łacinę. Studenci stomatologii odbywają wiele zajęć praktycznych z różnych dziedzin medycyny, przykładowo praktykę pielęgniarską, lekarską na chirurgii ogólnej, internie lub na chirurgii szczękowo – twarzowej, praktykę stomatologiczną, asystentki stomatologicznej czy kliniczną, obejmującą procedury kliniczne. Dzięki czemu poznają pracę stomatologa z różnych perspektyw. Praktyka czyni mistrza Sama wiedza teoretyczna nie wystarczy, aby po 5 latach studiów absolwent był dobrze przygotowanym do wykonywania zawodu, dlatego też większość czasu studenci spędzają realizując zadania o charakterze praktycznym, z roku na rok nabywając nowe, przydatne umiejętności. W trakcie ostatnich lat studiów młodzi przyszli lekarze mają już bezpośredni kontakt z pacjentem oraz są zapoznawani z wykonywaniem wybranych procedur medycznych. Umiejętności po ukończeniu kierunku Osoba, która ukończyła studia stomatologiczne ma wiedzę w zakresie medycyny, nauk przyrodniczych oraz stomatologii, a także edukacji prozdrowotnej, zatem jest przygotowana do prowadzenia praktyki lekarza-dentysty, diagnozowania najczęstszych chorób, zajmowania się profilaktyką, leczeniem i promocją zdrowia oraz zarządzania w ochronie zdrowia. Absolwenci niekoniecznie muszą otwierać własne gabinety stomatologiczne, ale mogą pracować w publicznych i niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej, instytutach naukowo – badawczych i ośrodkach badawczo – rozwojowych czy też zajmować się propagowaniem edukacji prozdrowotnej. Zawód stomatologa to nie tylko wyuczona wiedza i profesjonalizm, ale także empatia, cierpliwość i zrozumienie pacjenta, który przychodzi do gabinetu stomatologicznego, aby otrzymać pomoc. Dobry stomatolog to także osoba, która swoją pracę wykonuję z zamiłowanie, gdyż pasja zawodowa chroni dentystę przed tzw. wypaleniem. # studia stomatologiczne # kierunek lekarsko-dentystyczny # lekarz stomatolog # dobry dentysta # pasja zawodowa # profesjonalizm # doświadczenie

ul. Pstrowskiego 14D/1; 10-602 Olsztyn

89 543 60 67

513 100 313

Support@doctordent.pl

Zdrowie